Płytki na malowanej ścianie: Czy to możliwe i jak się przygotować? Poradnik eksperta

Myślisz o odświeżeniu kuchni, łazienki, czy może tylko akcentowej ściany w innym pomieszczeniu, gdzie obecnie dominuje kolor? Zanim sięgniesz po packę i klej, pojawia się fundamentalne pytanie, które budzi wiele wątpliwości wśród inwestorów i ekip remontowych: Czy można kłaść płytki na malowane ściany? Krótka, ale jakże znacząca odpowiedź brzmi: tak, ale tylko pod ściśle określonymi warunkami i po profesjonalnym przygotowaniu podłoża. Ignorowanie tego wymogu to proszenie się o przyszłe kłopoty i zrujnowanie efektu całej pracy.

• Dlaczego malowane ściany nie są dobrym podłożem pod płytki?
• Ocena stanu malowanej ściany: Kluczowe czynniki i typy farb
• Metody przygotowania malowanej ściany pod płytki: Usunięcie czy gruntowanie?
• Wybór odpowiednich materiałów do klejenia płytek na przygotowanej ścianie

Analizując różne realizacje remontowe oraz dane laboratoryjne dotyczące przyczepności zapraw klejowych do podłoży, widać wyraźnie pewien schemat. Poniższa tabela przedstawia orientacyjne, uśrednione wyniki badań siły odrywania (adhezji) w typowych scenariuszach spotykanych na budowie, wyrażone w MPa (megapaskalach), w porównaniu do minimalnych normatywnych wymagań dla klejów klasy C2 (>1,0 MPa).

Patrząc na przedstawione dane, obraz jest jasny jak słońce po burzy. Standardowa ściana malowana farbą, na którą bezceremonialnie spróbowalibyśmy położyć płytki, oferuje katastrofalnie niską przyczepność. Siły działające na płytkę (jak ciężar własny, skurcz kleju, niewielkie ruchy konstrukcji) znacznie przewyższają tę lichą więź. Próba położenia płytek na takiej powierzchni to jak budowanie zamku z piasku podczas przypływu – efektowna klęska gwarantowana.

Dlatego klucz leży w metodycznym podejściu i zrozumieniu materiałów. Niezbędna jest ocena stanu istniejącej powłoki i wybór odpowiedniej metody przygotowania. Często jedyną gwarancją trwałości jest usunięcie problematycznej warstwy farby. Czasem, w sprzyjających okolicznościach, ratunkiem staje się specjalistyczny grunt, tworzący "most sczepny". Ale o tym szczegółowo w kolejnych sekcjach.

Zobacz także: Po jakim czasie od gruntowania można kłaść płytki

Dlaczego malowane ściany nie są dobrym podłożem pod płytki?

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego producenci materiałów budowlanych tak kategorycznie odradzają bezpośrednie klejenie płytek na standardowe powłoki malarskie? Powód jest prozaiczny i tkwi w naturze samej farby i jej relacji z podłożem oraz klejem do płytek. To, co świetnie sprawdza się jako estetyczne wykończenie, fatalnie wypada w roli fundamentu pod obciążenie płytkami.

Większość wewnętrznych farb, szczególnie tych popularnych emulsyjnych, oraz stosowane powszechnie gładzie gipsowe, nie są zaprojektowane, aby przenosić siły rozciągające i ścinające, jakie występują pod warstwą płytek. Ich głównym zadaniem jest zapewnienie estetyki i odporności na ścieranie czy zmywanie. Nie są to podłożami pod płytki ceramiczne w sensie nośności mechanicznej.

Problemem numer jeden jest niska spójność wewnętrzna warstwy farby czy gładź gipsowa. Choć sama powłoka może wydawać się mocno przyczepiona do ściany, jej struktura jest stosunkowo miękka i krucha. Klej do płytek podczas wiązania i twardnienia wywiera naprężenia. Powoduje to, że klej dosłownie "odrywa" słabszą warstwę farby od reszty podłoża, często pozostawiając na spodzie płytki oderwaną, cienką warstwę malarską.

Zobacz także: Czas schnięcia wylewki pod płytki

Po drugie, kleje cementowe do płytek zawierają wodę. Kontakt tej wody z warstwą farby czy gładzi gipsowej często prowadzi do ich nasiąknięcia i rozmiękczenia. Miękka warstwa traci swoją już i tak ograniczoną wytrzymałość. Co gorsza, po wyschnięciu kleju, powłoka malarska może skurczyć się nierównomiernie, co dodatkowo osłabia połączenie.

Wyobraźcie sobie próbę przyklejenia ciężkiego kafelka do kartki papieru, która jest delikatnie przyklejona do deski. Płytka waży, klej ciągnie, a kartka (analogicznie do warstwy farby) po prostu się rozrywa lub odkleja od deski. Siły są po prostu niewspółmierne.

Naprężenia skurczowe powstające w trakcie wiązania cementowego klejem do płytek mogą osiągać wartości znacznie przewyższające wytrzymałość na rozrywanie czy ścinanie typowych powłok malarskich. Przykładowo, naprężenia te potrafią sięgać wartości rzędu 0,5-1,0 MPa, podczas gdy wytrzymałość farby emulsyjnej na oderwanie od podłoża może wynosić zaledwie 0,1-0,3 MPa.

Zobacz także: Czy można kłaść płytki na gładź gipsowa

Co więcej, farba często tworzy barierę utrudniającą lub uniemożliwiającą odpowiednie związanie kleju cementowego z mineralnym podłożem ściany. Klej potrzebuje porowatej powierzchni, do której "przyczepi" się fizycznie (kotwiczenie mechaniczne) oraz chemicznie. Gładka, nieporowata powierzchnia farby ogranicza jedynie do przyczepności chemicznej lub adhezji, która sama w sobie może być niewystarczająca.

Pomyślmy też o wilgoci. W pomieszczeniach mokrych jak łazienka, para wodna będzie penetrować fugi i warstwę kleju. Gdy dostanie się do podłoża pomalowanego standardową farbą, może ją dodatkowo rozmiękczać i osłabiać adhezję do ściany. To tylko przyspiesza proces degradacji połączenia.

Zobacz także: Czy na folię w płynie można kłaść płytki?

Zatem podsumowując ten wątek, standardowe malowane ściany pokryte powszechnymi farbami emulsyjnymi czy gładzie gipsowe, nawet jeśli wydają się "mocno trzymać", nie stanowią solidnego fundamentu dla płytek. Ich słaba spójność wewnętrzna, wrażliwość na wilgoć z kleju oraz gładka powierzchnia to główne przyczyny przyszłych problemów. Próba klejenia na taką powierzchnię to jak gra w rosyjską ruletkę z własnym remontem.

Problemem bywa też niejednorodność powłoki malarskiej. Często mamy do czynienia z wieloma warstwami farby, nałożonymi przez lata. Każda z tych warstw ma inną przyczepność do poprzedniej i do samego muru. Siłą całości jest przyczepność najsłabszego ogniwa. A uwierzcie, że słabe ogniwa w starych powłokach malarskich to norma, nie wyjątek.

Nawet najlepszy klej, nawet najbardziej fachowe ułożenie płytek, nie uratuje sytuacji, gdy podkład, na którym są one mocowane, nie ma odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej i trwale nie wiąże się z właściwym podłożem ściany. Zawsze zaprawa klejowa będzie silniejsza niż standardowa farba czy gładź gipsowa.

Zobacz także: W jakiej temperaturze można bezpiecznie kłaść płytki na zewnątrz?

Dlatego właśnie wiedza o tym, dlaczego malowane ściany nie są dobrym podłożem pod płytki, jest absolutnie kluczowa przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac. Pozwala to podjąć świadomą decyzję o koniecznym zakresie przygotowania, zamiast "modlić się", żeby się udało.

Pamiętajcie, że płytki to okładzina, która ma służyć latami. Inwestycja w odpowiednie przygotowanie podłoża to niewielki procent kosztów całej renowacji, który w zamian oferuje spokój ducha i trwałość wykonania. Lekceważenie tego etapu zazwyczaj skutkuje koniecznością skuwania odpadających płytek, co generuje lawinę dodatkowych wydatków i frustracji.

Ocena stanu malowanej ściany: Kluczowe czynniki i typy farb

Zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję o sposobie przygotowanie podłoża pod płytki, kluczowe jest przeprowadzenie solidnej "diagnozy" stanu istniejącej ściany. Nie każdy przypadek jest identyczny, a różnice w typie farby, ilości warstw i stopniu jej przyczepności mają fundamentalne znaczenie dla dalszych kroków.

Pierwszym krokiem jest wizualna inspekcja. Czy farba łuszczy się, pęka, odstaje od ściany? Czy widać ślady zawilgocenia, pleśni? Takie oznaki dyskwalifikują powłokę od razu – musi zostać bezwzględnie usunięta. Ale nawet jeśli powierzchnia wygląda solidnie, to dopiero początek oceny.

Niezbędny jest test przyczepności. Najprostsza metoda to test nacięć siatkowych. Za pomocą ostrego noża do tapet lub specjalnego narzędzia wykonuje się kilka równoległych nacięć, a następnie prostopadłe do nich, tworząc siatkę (np. 1x1 cm). Po przyklejeniu mocnej taśmy malarskiej na naciętą powierzchnię i energicznym jej zerwaniu, obserwujemy, ile farby zostało oderwane. Jeśli w oczkach siatki odpada znaczna część (np. powyżej 50%), przyczepność jest niewystarczająca.

Można też przeprowadzić test skrobania. Spróbuj podważyć i oskrobać kawałek farby szpachelką lub nożem. Jeśli odchodzi łatwo dużymi płatami, jej wytrzymałość i adhezja są niskie.

Bardzo ważne jest zidentyfikowanie typu farby. Czy to standardowa farba emulsyjna (akrylowa, lateksowa)? Czy może stara lamperia olejna, farba kredowa, klejowa, czy też akrylowa o bardzo gładkiej, niemalże plastikowej powierzchni?

Typowa farba emulsyjna (dyspersyjna) po zagruntowaniu dedykowanymi preparatami bywa stabilna, o ile sama jej przyczepność do podłoża jest bardzo dobra i nie ma pod spodem starych, słabych warstw. Problematyczne bywają grubowarstwowe farby, które mają tendencję do bycia mniej spójnymi wewnętrznie.

Szczególną uwagę należy poświęcić lamperii olejnych. Są zazwyczaj twarde i trwałe. Jeśli lamperii olejnych są trwałe i dobrze przyczepne, można rozważyć metody przygotowania bez usuwania, ale wymagają one zastosowania bardzo specyficznych środków gruntujących, które "pogryzą" gładką powierzchnię i stworzą odpowiedni "ząb" dla kolejnych warstw.

Stare farby kredowe czy klejowe są z natury miękkie i wrażliwe na wilgoć – je zawsze trzeba usunąć w całości. Tworzą barierę o zerowej wytrzymałości pod wpływem wody zawartej w klejem do płytek.

Powłoki lateksowe mogą być bardzo elastyczne i tworzyć szczelną barierę. Ich przyczepność do podłoża może być dobra, ale elastyczność samej warstwy może być problemem pod sztywnymi płytkami. Takie powierzchnie często wymagają gruntów, które przełamią tę gładką, elastyczną powłokę i zapewnią twardsze wiązanie.

Ważna jest też ocena nasiąkliwości farby. Można przeprowadzić prosty test kropelkowy – nałożyć niewielką ilość wody na powierzchnię. Jeśli woda wsiąka błyskawicznie, farba jest porowata, co jest zazwyczaj dobrą wiadomością (pod warunkiem stabilności warstwy). Jeśli woda stoi na powierzchni, farba jest nienasiąkliwa (hydrofobowa) – co utrudnia adhezję kleju cementowego i wymaga gruntów sczepnych tworzących mostek mechaniczny, np. z dodatkiem piasku kwarcowego.

Ilość warstw malarskich to kolejny czynnik. Kilka grubych warstw farby zwiększa ryzyko delaminacji (rozwarstwienia) w obrębie samej powłoki. Siła przyczepności między kolejnymi warstwami farby może być niższa niż przyczepność każdej z nich do podłoża. Zawsze pęknie tam, gdzie jest najsłabiej.

W pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności (łazienki, kuchnie) ocena jest jeszcze bardziej krytyczna. Farba musi być stabilna i niepodatna na działanie wilgoci, nawet jeśli pod nią planowane jest wykonanie hydroizolacji. Jeśli farba puchnie lub mięknie od wilgoci, musi zniknąć.

Szczególnie uważać należy na stare gładzie gipsowe pokryte farbą. Gips sam w sobie jest materiałem wrażliwym na wilgoć i o ograniczonej wytrzymałości powierzchniowej. W kontakcie z wodą z klejem do płytek może się rozmiękać, nawet jeśli nałożona na niego farba była względnie stabilna.

Podsumowując, rzetelna ocena ściany malowanej wymaga sprawdzenia nie tylko wizualnego stanu, ale przede wszystkim faktycznej przyczepności powłoki do podłoża oraz spójności wewnętrznej warstwy farby, a także jej typu i zachowania w kontakcie z wodą. Nie pomijajcie tego etapu – to kompas, który wskaże właściwą drogę: usunięcie farby czy skomplikowany proces gruntowania specjalistycznymi preparatami.

Pamiętajcie też o usunięciu wszelkich zabrudzeń – kurzu, tłuszczu, wosku. Czystość powierzchni przed przystąpieniem do prac jest tak samo ważna, jak jej przyczepność. Każda zanieczyszczenie działa jak warstwa rozdzielająca między podłożem a nową warstwą materiału.

Jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości co do typu farby lub trwałości powłoki, bezpieczniejszą opcją jest zawsze jej usunięcie. Koszt i czas usunięcia starej powłoki są zazwyczaj mniejsze niż koszt i frustracja związana z odpadającymi płytkami, które wymagają demontażu i ponownego układania od zera.

Metody przygotowania malowanej ściany pod płytki: Usunięcie czy gruntowanie?

Po dokładnej diagnozie stanu istniejącej ściany malowanej stajemy przed kluczową decyzją: czy starą powłokę należy bezwzględnie usunąć, czy też, w sprzyjających okolicznościach, możliwe jest jej odpowiednie przygotowanie poprzez gruntowanie?

Odpowiedź zależy bezpośrednio od wyników przeprowadzonej oceny. Jeśli farba jest niestabilna, łuszczy się, łatwo daje się zeskrobać, odpada w testach przyczepności, jest starego typu (np. kredowa, klejowa) lub pokrywa niestabilną gładź gipsową wrażliwą na wilgoć – odpowiedź jest jedna: usuwanie farby jest jedyną słuszną i bezpieczną opcją. Nie ma co liczyć na cuda, żadne cudowne grunty nie uratują rozpadającej się powłoki.

Jak usunąć farbę? Metody są różne, zależne od typu i grubości powłoki. Najczęściej stosuje się metody mechaniczne – skrobanie szpachelką, użycie elektronarzędzi ze specjalnymi nakładkami (np. tarcze diamentowe do szlifowania starych powłok, frezarki do tynku). Pamiętajcie o odpowiedniej ochronie dróg oddechowych i oczu, bo przy tym pyli się niemiłosiernie. Oczyszczoną powierzchnię należy dokładnie odkurzyć.

Czasem stosuje się środki chemiczne do usuwania farb. Są to żele lub pasty, które zmiękczają starą powłokę, ułatwiając jej zeskrobanie. Ta metoda bywa skuteczna w przypadku trudnych powłok, np. starych lakierów czy grubych warstw farb olejnych, ale jest bardziej czasochłonna, kosztowna i wymaga stosowania silnie wentylowanych pomieszczeń i środków ochrony osobistej.

Po usunięciu farby dochodzimy do właściwego podłoża (tynk, beton, gips). Taką powierzchnię należy przygotować jak każde standardowe podłoże pod płytki: oczyścić, wyrównać ewentualne ubytki i zagruntować odpowiednim preparatem, dobranym do typu podłoża (np. grunt głęboko penetrujący na stare, pylące tynki; grunt sczepny na gładkie betony). To ścieżka dłuższa i bardziej pracochłonna, ale dająca największą pewność i trwałość połączenia.

Co jednak, jeśli ocena ściany wypadła pozytywnie? Jeśli farba jest trwale przyczepiona, ma dobrą spójność, nie łuszczy się, nie ma pod nią problemów z wilgocią, a jej typ na to pozwala (np. stabilna farba emulsyjna, dobrze przylegająca lamperia olejna)? Wtedy można rozważyć alternatywną drogę, mniej inwazyjną: przygotowanie powierzchni bez usuwania farby.

Ta metoda polega na zastosowaniu specjalistycznego grunt sczepny. To nie jest zwykły grunt! Taki preparat (często barwiony na inny kolor, np. różowy, aby było widać jego aplikację) zawiera zazwyczaj dodatek kruszywa kwarcowego. Kwarc tworzy na gładkiej powierzchni farby chropowatą warstwę, zwiększając powierzchnię kontaktu i zapewniając mechaniczne zakotwiczenie dla klejem do płytek.

Taki grunt działa jak "mostek adhezyjny", przełamując barierę, jaką tworzy gładka powłoka malarska. Ważne jest, aby wybrać grunt dedykowany właśnie do trudnych podłoży, o wysokiej sile przyczepności, często oparty na dyspersjach akrylowych o podwyższonych parametrach. Przykładowo, często polecane są produkty tworzące szorstką powierzchnię, oparte na żywicach z dodatkiem piasku kwarcowego.

Alternatywną metodą, czasami stosowaną zamiast lub po gruntowaniu (zależnie od systemu producenta), jest wykonanie cienkiej warstwy kontaktowej z ELASTYCZNYM KLEJEM DO PŁYTEK. Polega to na nałożeniu warstwy kleju o grubości 1-2 mm gładką stroną pacy i pozostawieniu do pełnego wyschnięcia. Ta warstwa, lepiej związana z przygotowanym podłożem (po zagruntowaniu lub zmatowieniu), stanowi następnie idealny, silny fundament do właściwego klejenia płytek.

Zarówno metoda z gruntem sczepnym, jak i z warstwą kontaktową kleju wymagają, aby oryginalna warstwa farby była absolutnie stabilna i miała doskonałą przyczepność do podłoża. Siła połączenia między płytką a ścianą będzie ograniczona przez siłę przyczepności między farbą a murem lub spójność samej warstwy farby. Jeśli farba jest słaba, żaden grunt sczepny tego nie naprawi – on jedynie poprawia adhezję do tej *istniejącej* warstwy.

Jeśli stosujecie specjalistyczny grunt sczepny, upewnijcie się, że jest on kompatybilny z planowanym klejem do płytek. Systemy grunt-klej od jednego producenta zazwyczaj gwarantują najlepszą współpracę i optymalne przyczepność.

Pamiętajcie też o czasie schnięcia. Zarówno grunt, jak i cienka warstwa kleju muszą całkowicie wyschnąć przed przystąpieniem do właściwego klejenia płytek. Czas schnięcia zależy od produktu, grubości warstwy, temperatury i wilgotności otoczenia, ale zazwyczaj wynosi od kilku do kilkunastu godzin.

Metoda gruntowania jest kusząca, bo mniej brudna i potencjalnie szybsza niż usuwanie farby. Niesie jednak większe ryzyko. Jeśli ocena ściany nie była stuprocentowo trafna lub gdzieś ukryła się słaba warstwa, problem z odpadającymi płytkami jest kwestią czasu. Profesjonaliści często, kierując się zasadą "minimum ryzyka", zalecają usunięcie farby jako metodę pewniejszą, zwłaszcza w pomieszczeniach mokrych i przy dużych, ciężkich płytkach.

Ostateczny wybór metody zależy więc od rzetelnej oceny, tolerancji na ryzyko i specyfiki projektu. W przypadku najmniejszych wątpliwości co do stabilności powłoki malarskiej, najlepszą przygotowanie podłoża jest jej bezwzględne usunięcie do nośnej, mineralnej warstwy ściany.

Wybór odpowiednich materiałów do klejenia płytek na przygotowanej ścianie

Sukces układania płytek ceramicznych na uprzednio malowanej ścianie, bez względu na to, czy przygotowanie podłoża obejmowało usuwanie farby czy zastosowanie grunt sczepny, w dużej mierze zależy od doboru właściwej chemii budowlanej, a w szczególności klejem do płytek.

Załóżmy, że podjęliście decyzję – stara farba albo została w całości usunięta i mamy do czynienia ze standardowym, mineralnym podłożem (np. tynk cementowo-wapienny, tynk gipsowy, beton), albo też, po gruntownej ocena ściany, powłoka malarska okazała się na tyle stabilna, że zastosowaliście specjalistyczny grunt sczepny z kruszywem kwarcowym lub cienką warstwę kontaktową z kleju.

Jeśli farba została usunięta, a podłoże jest standardowe i nośne, wybór klejem do płytek jest szerszy. Można zastosować zaprawy cementowe klasy C1 lub C2, w zależności od typu płytek (rozmiar, nasiąkliwość) i miejsca aplikacji (sucha/mokra strefa, ogrzewanie podłogowe itp.). Kluczowe jest, aby podłoże zostało odpowiednio zagruntowane preparatem dedykowanym do danego typu podłoża mineralnego (np. grunt głęboko penetrujący na pylące podłoża, grunt wzmacniający na słabsze tynki).

Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy zdecydujecie się kleić płytki ceramiczne na ścianę pokrytą stabilną farbą, która została przygotowana poprzez zastosowanie specjalistycznego grunt sczepny tworzącego "mostek adhezyjny". W takim przypadku, ze względu na specyfikę warstwy kontaktowej i potencjalne mniejszą przyczepność do podłoża malarskiego w porównaniu do klejenia bezpośrednio na solidny tynk, bezwzględnie zaleca się stosowanie klej elastyczny.

Klej elastyczny (klasy S1 lub S2 według normy PN-EN 12004) charakteryzuje się podwyższoną odkształcalnością poprzeczną. Oznacza to, że potrafi przejąć naprężenia wynikające z niewielkich ruchów podłoża, różnic temperatur czy skurczu. W przypadku klejenia na warstwę farby i grunt sczepny, gdzie granica między starym a nowym podłożem może być potencjalnie słabszym ogniwem, klej elastyczny minimalizuje ryzyko odspojenia. Jego wewnętrzna kohezja i przyczepność do trudnych powierzchni są zazwyczaj wyższe niż standardowych klejów C1 czy nawet C2 bez dodatkowych uelastyczniaczy.

Szukajcie zapraw klejowych oznaczonych jako C2TES1 lub C2TES2. Oznaczenie C2 oznacza podwyższone parametry (wyższa przyczepność), E to wydłużony czas otwarty (ułatwia pracę), T to zmniejszony spływ (ważne na ścianach), a S1 lub S2 to właśnie elastyczny klej lub o bardzo wysokiej elastyczności. Minimum to zazwyczaj C2TES1 na ścianach przygotowanych za pomocą grunt sczepny.

Dlaczego klej elastyczny jest tak ważny w tej sytuacji? Warstwa farby i grunt sczepny tworzą podkład o nieco innej charakterystyce niż tradycyjny tynk. Mogą w minimalnym stopniu "pracować". Sztywny klej do płytek mógłby przy takich naprężeniach po prostu oderwać się od podkładu. Klej elastyczny zachowa integralność połączenia.

Zwróćcie uwagę na rekomendacje producentów chemii budowlanej. Wielu oferuje systemowe rozwiązania – konkretny grunt sczepny w parze z konkretnym klej elastyczny, dedykowane do klejenia na trudne podłoża, w tym stare, stabilne powłoki malarskie. Stosowanie produktów z jednego systemu minimalizuje ryzyko niezgodności chemicznych.

Przygotowując klejem do płytek pamiętajcie o zalecanych proporcjach wody podanych na opakowaniu. Zbyt duża ilość wody osłabia wytrzymałość kleju i zwiększa skurcz podczas schnięcia, co jest szczególnie ryzykowne przy klejeniu na wymagające podłoża.

Technika aplikacji kleju jest również kluczowa. Na tak przygotowanych ścianach często zaleca się metodę kombinowaną, zwłaszcza przy większych płytkach. Polega ona na nałożeniu warstwy kleju zarówno na podłoże (pacą zębatą), jak i na spodnią stronę płytki (cienką warstwą gładką pacą). Zapewnia to pełne pokrycie spodu płytki klejem i maksymalną powierzchnię przyczepności, eliminując pustki powietrzne.

Jeśli użyto grunt sczepny z kruszywem kwarcowym, upewnijcie się, że klejem do płytek został nałożony w taki sposób, aby wypełnić przestrzenie między ziarenkami kwarcu i objąć je. Grubość warstwy kleju powinna być zgodna z zaleceniami dla danego produktu i typu płytek.

Nie zapomnijcie o doborze odpowiedniej fugi i silikonów do spoin elastycznych (np. przy narożach wewnętrznych, połączeniach ścian z podłogą, przy elementach sanitarnych). Fuga, zwłaszcza w pomieszczeniach mokrych, powinna być odporna na wilgoć i rozwój pleśni. Silikony sanitarne są niezbędne w newralgicznych punktach narażonych na wodę.

Podsumowując, po rzetelnym przygotowanie podłoża, nawet na stabilnie malowanej ścianie, kluczem do sukcesu jest zastosowanie właściwych materiałów. Klej elastyczny wysokiej jakości, kompatybilny z zastosowanym grunt sczepny, to często niewidzialny bohater trwałych okładzin. Nie oszczędzajcie na tych produktach – stanowią one swego rodzaju polisę ubezpieczeniową na Wasz remont.