Czy można kłaść płytki na regips w łazience?
Zastanawialiście się kiedyś, czy ściana z regipsu, taka lekka i pozornie krucha, nadaje się do wykończenia czymś tak solidnym jak płytki ceramiczne? To pytanie nurtuje wielu podczas remontu, zwłaszcza gdy przychodzi do kluczowych pomieszczeń jak łazienka czy kuchnia. Dobra wiadomość jest taka, że na pytanie czy można kłaść płytki na regips, odpowiedź brzmi: tak, jest to jak najbardziej możliwe! Ta technologia, wykorzystująca systemy suchej zabudowy z płyt gipsowo-kartonowych (G-K) na lekkim ruszcie, pozwala na elastyczne kształtowanie przestrzeni bez konieczności ciężkich prac murarskich.
- Jaki rodzaj płyt regipsowych wybrać do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności?
- Niezbędne uszczelnienie pod płytki: folia w płynie i taśmy uszczelniające
- Wybór odpowiedniego kleju do płytek na podłożu z płyt gipsowo-kartonowych
- Zabezpieczenie powierzchni po położeniu płytek: właściwa fuga do łazienki
| Aspekt / Zadanie | Typowe Materiały/Rozwiązania | Znaczenie dla trwałości | Orientacyjny Koszt (materiały za m² lub mb) | Typowy Czas Realizacji (etapu) |
|---|---|---|---|---|
| Wybór płyty G-K | Płyta typu H2 (impregnowana, zielona) | Kluczowe - zwiększa odporność rdzenia gipsowego na wilgoć, opóźnia nasiąkanie. Niezbędne w pomieszczeniach mokrych. | ok. 15 - 25 zł / m² | 0.5 - 1 godz. / m² (montaż) |
| Uszczelnienie powierzchni | Folia w płynie (2 warstwy), taśmy uszczelniające, narożniki systemowe | Absolutnie krytyczne - tworzy wodoszczelną membranę, chroniącą płytę przed bezpośrednim kontaktem z wodą. | Folia: 20 - 40 zł / m² Taśmy/narożniki: 10 - 30 zł / mb |
3 - 6 godz. / m² (z czasami schnięcia) |
| Wybór kleju do płytek | Klej uelastyczniony (np. klasy S1 lub S2) | Wysokie - kompensuje ewentualne ruchy podłoża G-K (termiczne, wilgotnościowe), zapobiega pękaniu spoin/odspojeniu płytek. | 15 - 30 zł / m² (zużycie zależy od zębów pacy i płytki) | 0.5 - 1 godz. / m² (aplikacja) |
| Spoinowanie (fugowanie) | Fuga cementowa wodoszczelna/hydrofobowa z dodatkami przeciwgrzybiczymi | Wysokie - uzupełnia uszczelnienie pod płytkami, chroni krawędzie płytki, zapewnia estetykę i higienę. | 5 - 15 zł / m² (zużycie zależy od szerokości fugi i rozmiaru płytki) | 1 - 2 godz. / m² (z czyszczeniem) |
| Spoinowanie dylatacji | Silikon sanitarny, często z dodatkami przeciwgrzybiczymi | Krytyczne w narożach i przy połączeniach różnych materiałów - elastyczne uszczelnienie pochłaniające ruchy. | 5 - 15 zł / mb | 0.5 - 1 godz. / mb |
Jaki rodzaj płyt regipsowych wybrać do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności?
Wybór odpowiedniego rodzaju płyty gipsowo-kartonowej to fundament, na którym budujemy całą hydroizolację i ostateczną trwałość okładziny ceramicznej. Standardowa płyta typu A (czyli ta z szarą okładziną i białą krawędzią) jest fantastyczna do większości zastosowań w suchych pomieszczeniach, ale w zetknięciu z podwyższoną wilgotnością lub, co gorsza, z bezpośrednim kontaktem z wodą, szybko kapituluje. Gips, choć materiał budowlany z długą historią i doskonałymi właściwościami regulacji wilgotności w normalnych warunkach, w środowisku stale mokrym traci swoje właściwości, staje się miękki i może ulec degradacji biologicznej. To nie lada problem. Dlatego też producenci oferują płyty specjalistyczne. Mówimy tu o płytach oznaczonych jako H2 (lub GKBI według starszej normy, ale H2 to aktualne oznaczenie zgodne z normą PN-EN 520), potocznie nazywanych "zielonymi płytami" ze względu na charakterystyczny kolor kartonu okładzinowego. Nie bez powodu kolor zielony kojarzy nam się z naturą i wilgocią, choć w tym kontekście ma on ostrzegać i informować o specjalnych właściwościach. To nie tylko chwyt marketingowy – kolor ułatwia identyfikację na budowie. Kluczowa różnica tkwi w samym rdzeniu gipsowym. W przypadku płyt H2 jest on impregnowany. Proces impregnacji polega na dodaniu do masy gipsowej podczas produkcji środków hydrofobowych, najczęściej silikonów. Te substancje nie blokują całkowicie wsiąkania wody, ale znacząco opóźniają i ograniczają ten proces. Dzięki temu płyta H2, w przeciwieństwie do zwykłej płyty G-K, potrafi wytrzymać dłuższą ekspozycję na wilgoć, zanim zacznie puchnąć i tracić stabilność. Normy określają minimalne wymagania dotyczące nasiąkliwości dla płyt typu H2 – jest ona znacznie niższa niż dla standardowych płyt, co czyni je odpowiednim podłożem w pomieszczeniach o zwiększonej wilgotności powietrza, takich jak łazienki, kuchnie, czy nawet pralnie, pod warunkiem, że zostaną zastosowane dalsze, kluczowe zabezpieczenia. Częstym błędem w percepcji jest traktowanie płyty H2 jako "wodoodpornej". To fundamentalne nieporozumienie. Impregnacja nie czyni płyty szczelną jak membrana dachowa. Słowo "impregnowana" jest tutaj kluczowe i dokładnie oddaje jej właściwości – chroni *rdzeń*, ale nie tworzy *bariery* dla wody. Jeśli powierzchnia takiej płyty w strefie mokrej (np. wewnątrz kabiny prysznicowej) nie zostanie dodatkowo zabezpieczona odpowiednią hydroizolacją (o czym szerzej za chwilę), woda i tak dostanie się do struktury płyty przez spoiny, uszkodzenia okładziny papierowej czy nieszczelności przy armaturze. Klasyczny scenariusz: lekki wyciek z baterii prysznicowej, który niezauważony przez kilka dni, prowadzi do nieodwracalnych uszkodzeń "zielonej" płyty. Warto zainwestować w płyty H2 zawsze, gdy mamy do czynienia z pomieszczeniem, gdzie wilgotność powietrza jest stale podwyższona lub gdzie istnieje ryzyko zachlapania wodą. Ich cena jest nieco wyższa niż standardowych płyt (typowa różnica to od kilku do kilkunastu złotych na metr kwadratowy), ale to niewielki koszt w porównaniu do potencjalnych kosztów naprawy zniszczonej zabudowy. Płyty H2 są dostępne w standardowych rozmiarach (np. 120 cm szerokości, długości od 200 do 300 cm) i grubościach (najczęściej 12,5 mm do konstrukcji ściennych i sufitowych, rzadziej 15 mm tam, gdzie wymagana jest wyższa wytrzymałość mechaniczna lub ognioodporność, choć w kontekście łazienek 12.5 mm to norma). Montuje się je identycznie jak płyty standardowe – na ruszcie metalowym z profili C i U (o typowej grubości blachy 0.5-0.6 mm), wkrętami do blachy co ok. 20-25 cm. Dbając o poprawne wykonanie konstrukcji nośnej, zapewniamy stabilność całego systemu, co jest równie ważne, gdy na płytach mają wylądować płytki. To pierwszy, ale jakże ważny krok.Dodatkowo, warto pamiętać o wykończeniu krawędzi płyt H2. Najczęściej stosowane są płyty z krawędzią spłaszczoną (HRAK), która jest idealna do spoinowania masą szpachlową z taśmą zbrojącą – czy to papierową, czy siatkową. Odpowiednie przygotowanie tych połączeń przed hydroizolacją jest kluczowe. Połączenia pomiędzy płytami muszą być idealnie równe i gładkie, z zastosowaniem masy szpachlowej dedykowanej do spoinowania płyt GK. Połączenia te, podobnie jak naroża ścian, będą wymagały dodatkowego wzmocnienia podczas aplikacji hydroizolacji, co jest standardową procedurą zapewniającą ciągłość wodoszczelnej warstwy. Widziałem na własne oczy, jak nawet najlepiej uszczelniona powierzchnia w centralnej części ściany kapituluje, gdy woda znajdzie sobie drogę przez pękniętą spoinę na styku płyt – to klasyczny, choć nagminnie popełniany błąd wynikający z pośpiechu lub oszczędności na masie szpachlowej czy taśmie.
Niezbędne uszczelnienie pod płytki: folia w płynie i taśmy uszczelniające
Skoro już wybraliśmy i zamontowaliśmy impregnowane płyty G-K typu H2, czas przejść do kroku, który odróżnia profesjonalną, trwałą łazienkę od tykającej bomby zegarowej w postaci pleśni i puchnących ścian. Mówimy o hydroizolacji podpłytkowej – bez niej cała nasza wcześniejsza praca i wybór "zielonej" płyty na nic się zdadzą. Klasyczny klej do płytek i fuga cementowa (nawet ta "wodoodporna") same w sobie nie tworzą bariery dla wody. Mają ograniczoną nasiąkliwość, ale nie są membraną, która zatrzyma przesiąkanie wody, zwłaszcza pod ciśnieniem czy w przypadku długotrwałego zawilgocenia. Woda potrafi znaleźć sobie drogę nawet przez najmniejszą szczelinę, a kiedy już dotrze do wrażliwego rdzenia płyty G-K, rozpoczyna się proces destrukcji. Najpopularniejszym i sprawdzonym sposobem na skuteczną hydroizolację pod płytkami na regipsie, szczególnie w strefach mokrych (np. w kabinie prysznicowej, wokół wanny, na ścianach przy umywalce), jest zastosowanie tzw. folii w płynie. Nazwa "folia w płynie" jest bardzo intuicyjna – to elastyczna masa na bazie polimerów (często akrylowa lub dyspersyjna), która po wyschnięciu tworzy cienką, ale całkowicie nieprzepuszczalną dla wody membranę. Dostępna jest najczęściej w wiaderkach jako gotowy do użycia produkt, często w charakterystycznym, niebieskim lub szarym kolorze, który ułatwia kontrolę grubości i równomierności nałożonej warstwy. To naprawdę magiczny płyn, który zamienia się w gumową powłokę chroniącą naszą konstrukcję. Aplikacja folii w płynie jest stosunkowo prosta, choć wymaga dokładności. Na przygotowane podłoże z płyt G-K (muszą być czyste, odpylone, suche, a spoiny zaszpachlowane i wyschnięte) nanosi się pierwszą warstwę pędzlem lub wałkiem. Pędzel pozwala na dokładniejsze wpracowanie materiału w podłoże, zwłaszcza w narożnikach i wokół detali. Wałek przyspiesza pracę na dużych, płaskich powierzchniach. Materiał nanosi się równomiernie, tworząc jednolitą powłokę. Kluczowe jest zastosowanie co najmniej dwóch warstw folii w płynie. Pierwsza warstwa gruntuje podłoże i wypełnia drobne pory, druga buduje właściwą grubość membrany. Producenci precyzują wymagany czas schnięcia między warstwami – zazwyczaj jest to od 2 do 4 godzin, w zależności od temperatury i wilgotności powietrza w pomieszczeniu. Pełne utwardzenie membrany, po którym można przystąpić do klejenia płytek, może trwać od 12 do 24 godzin. Grubość całkowitej warstwy folii w płynie po wyschnięciu powinna wynosić od 1 mm do 1.5 mm w strefach intensywnego działania wody (kabina prysznicowa). Producenci podają zazwyczaj minimalne zużycie produktu na metr kwadratowy dla dwóch warstw (np. 1.0 - 1.5 kg/m²). Należy bezwzględnie trzymać się tych wytycznych, nie rozcieńczać produktu i nakładać go w odpowiedniej ilości, aby osiągnąć wymaganą grubość membrany. Cienkie, prześwitujące warstwy to prosta droga do problemów. Lepiej nałożyć grubiej niż za cienko – to nie czas na oszczędności. Zużycie taśmy uszczelniającej to po prostu suma długości wszystkich narożników (ściennych wewnętrznych i zewnętrznych), połączeń ściana-podłoga, obwodów wokół odpływów liniowych czy syfonów wannowych oraz wszelkich przejść rurowych. Typowa szerokość taśmy to 10 cm. Ale sama folia w płynie na płaskiej powierzchni to jeszcze nie pełne zabezpieczenie. Najsłabszymi punktami każdej hydroizolacji są naroża, styki ścian z podłogą, połączenia różnych elementów (np. ścianka G-K z murowaną, obudowa wanny ze ścianą) oraz przejścia instalacyjne (rury, podejścia wodne, odpływy). Te miejsca są szczególnie narażone na pęknięcia wynikające z ruchów konstrukcyjnych lub osiadania. Dlatego też w tych krytycznych punktach stosuje się taśmy uszczelniające i gotowe narożniki systemowe. Są to specjalne, elastyczne taśmy (często z włókniną po bokach dla lepszej przyczepności kleju i elastyczną strefą w środku) i narożniki (wewnętrzne lub zewnętrzne), które wkleja się w pierwszą, jeszcze świeżą warstwę folii w płynie. Następnie całość przykrywa się drugą warstwą folii, tworząc w ten sposób wzmocnione, elastyczne uszczelnienie, które potrafi przenieść niewielkie ruchy podłoża bez utraty ciągłości. Standardowa szerokość taśm uszczelniających to 100-120 mm, a sprzedawane są w rolkach po 10, 20 lub 50 mb. Narożniki wewnętrzne mają typowe wymiary ramion np. 10x10 cm. Przy planowaniu zakupu warto zmierzyć wszystkie długości narożników i połączeń do uszczelnienia – lepiej mieć mały zapas niż zabraknąć w kluczowym momencie. Ceny materiałów uszczelniających mogą się różnić, ale średnio możemy liczyć od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za metr kwadratowy hydroizolacji z folii w płynie i drugie tyle za taśmy i narożniki potrzebne do uszczelnienia typowych narożników. To inwestycja, której nie widać pod płytkami, ale która decyduje o tym, czy nasza łazienka przetrwa próbę czasu i wilgoci bez nieprzyjemnych niespodzianek. Zignorowanie tego etapu to jak granie w rosyjską ruletkę z portfelem i nerwami.Dodatkowo, warto zwrócić uwagę na przejścia rurowe. Producenci systemów hydroizolacyjnych oferują specjalne manszety uszczelniające na rury – gumowe lub elastomerowe pierścienie, które również zatapia się w folii w płynie. Zapewniają one szczelne połączenie wokół wystających elementów instalacji. Podobnie sprawa wygląda z odpływami podłogowymi czy liniowymi – tutaj stosuje się gotowe kołnierze uszczelniające. Każdy element przechodzący przez płaszczyznę ściany czy podłogi w strefie mokrej musi być otoczony szczelną barierą połączoną z główną membraną hydroizolacyjną. To właśnie te detale często decydują o powodzeniu całego systemu. Precyzja i dokładność w aplikacji folii w płynie, a przede wszystkim w poprawnym wklejeniu taśm i narożników w strategicznych miejscach, są kluczowe dla stworzenia skutecznej, długowiecznej ochrony. To tutaj sprawdza się powiedzenie, że „małe rzeczy czynią różnicę”.
Wybór odpowiedniego kleju do płytek na podłożu z płyt gipsowo-kartonowych
Gdy podłoże z impregnowanych płyt G-K typu H2 jest solidnie zamontowane, spoiny zaszpachlowane, a hydroizolacja z folii w płynie wraz z taśmami uszczelniającymi perfekcyjnie wykonana i wyschnięta, stajemy przed kolejnym ważkim pytaniem: jaki klej zastosować, aby płytki trzymały się regipsu jak przyspawane i przetrwały lata w wymagającym, wilgotnym środowisku łazienki? Wybór kleju nie może być przypadkowy. Standardowy klej do płytek na podłoża mineralne, choć tani i szeroko dostępny, może okazać się niewystarczający, a nawet szkodliwy w przypadku elastycznego i nieco odmiennego w charakterystyce podłoża, jakim są płyty gipsowo-kartonowe. Dlaczego zwykły klej cementowy może być ryzykowny na G-K? Płyta gipsowo-kartonowa, mimo impregnacji, wciąż różni się od muru czy betonu. Jest lżejsza, może być bardziej podatna na delikatne ruchy konstrukcyjne i termiczne rozszerzanie się czy kurczenie. Co więcej, hydroizolacja podpłytkowa, choć chroni płytę przed wodą, tworzy warstwę o specyficznych właściwościach – jest nieco elastyczna i mniej chłonna niż goły regips. W takich warunkach potrzebujemy kleju, który potrafi "pracować" razem z podłożem, przejmować drobne naprężenia i zachować przyczepność w zmiennych warunkach wilgotnościowo-termicznych. To właśnie jest rola klejów elastycznych i uelastycznionych. Mówimy tu o klejach cementowych modyfikowanych polimerami (tzw. kleje CS), które dzięki dodatkowi odpowiednich żywic syntetycznych uzyskują znacznie wyższą elastyczność, przyczepność i odporność na wodę oraz wahania temperatury w porównaniu do klejów niemodyfikowanych. W nomenklaturze normatywnej (PN-EN 12004) interesują nas kleje klasy S1 (kleje odkształcalne) i S2 (kleje wysoko odkształcalne). Na podłoże z płyt G-K, zwłaszcza w pomieszczeniach mokrych i na konstrukcjach ruchomych (jak sucha zabudowa), klej S1 to absolutne minimum. Kleje S2 są zalecane do dużych formatów płytek, na podłogi z ogrzewaniem podłogowym, na zewnątrz, ale ich użycie na G-K również jest bardzo dobrym, choć droższym rozwiązaniem. Przykładami takich klejów, bazując na nomenklaturze produktowej często spotykanej na rynku (zgodnej z dostarczonymi danymi, ale bez wskazywania konkretnych producentów w sposób marketingowy), są zaprawy typu CM 12 (podstawowa uelastyczniona), CM 16 (standardowa elastyczna S1), CM 17 (wysokoelastyczna S2, idealna do trudnych podłoży i dużych formatów), CM 22 (klej cementowy uelastyczniony) oraz CM 77 (często jest to klej dyspersyjny lub elastyczny z przyspieszonym wiązaniem). Wszystkie te kleje łączy to, że dzięki domieszce polimerów, są w stanie sprostać wymaganiom stawianym przez podłoże z płyt G-K. Wybór konkretnego typu zależy od formatu płytek (duże formaty wymagają większej elastyczności), warunków (normalne czy intensywnie mokre strefy) i zaleceń producenta systemu G-K i klejów. Zawsze warto sprawdzić kartę techniczną produktu, czy klej jest rekomendowany na podłoża gipsowe i hydroizolacje. Aplikacja kleju również ma swoje zasady. Klej nanosi się na podłoże za pomocą pacy zębatej. Wybór rozmiaru zębów pacy jest bezpośrednio związany z formatem używanych płytek oraz nierównościami podłoża (choć na dobrze zrobionym regipsie powinno być gładko). Ogólna zasada jest taka: im większa płytka, tym większe zęby pacy. Dla małych płytek (do 15x15 cm) wystarczy paca z zębami 6 mm. Dla średnich formatów (np. 30x30, 30x60 cm) powszechnie stosuje się zęby 8 mm. Dla dużych płytek (60x60 cm i większych, czy cięższych) niezbędna jest paca z zębami 10 mm lub nawet 12 mm, a często dodatkowo stosuje się metodę "kombinowaną" (buttering-floating), czyli nanosi się klej również na spodnią stronę płytki cienką warstwą "na gładko", a na ścianę pacą zębatą. Zapewnienie odpowiedniego krycia spodniej strony płytki klejem jest absolutnie kluczowe w strefach mokrych. Minimalne krycie dla podłóg wynosi 65%, ale na ścianach w strefach narażonych na wodę (prysznic, wanna) dąży się do 100%. Puste przestrzenie pod płytką to potencjalne pułapki na wodę, która, nawet jeśli nie przedostanie się od frontu, może migrować od krawędzi lub przez mikropęknięcia. Pełne krycie zapewnia solidne podparcie dla całej powierzchni płytki i minimalizuje ryzyko gromadzenia się wilgoci pod nią. Typowe zużycie kleju cementowego na metr kwadratowy waha się od 2 do 5 kg, w zależności od rozmiaru zębów pacy, grubości warstwy i równości podłoża. Worek 25 kg dobrego kleju elastycznego S1 pozwoli na ułożenie od 5 do 12 metrów kwadratowych płytek. Cena takiego worka to od 40 do nawet 100+ zł, co przekłada się na orientacyjny koszt materiału od 5 do 20 zł za metr kwadratowy klejenia – to znaczący element kosztorysu, ale jakże ważny dla finalnego rezultatu. Pamiętajmy, że klej musi być przygotowany zgodnie z instrukcją na opakowaniu (odpowiednia ilość wody, czas dojrzewania) i zużyty w ciągu tzw. czasu życia otwartego (zazwyczaj 20-30 minut). Klejenie na zaschniętym kleju jest prostą drogą do katastrofy. Podsumowując, wybór i poprawne zastosowanie elastycznego kleju na odpowiednio przygotowane podłoże z płyt G-K, pokryte hydroizolacją, to elementarna cegiełka w budowie trwałej i estetycznej okładziny ceramicznej w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności. To nie jest miejsce na oszczędności czy improwizację. Dobry klej S1 (lub S2 dla większego spokoju ducha, szczególnie przy dużych płytkach) to partner dla zielonej płyty i folii w płynie – razem tworzą solidny system, który sprosta wyzwaniom łazienki czy kuchni. Zaniedbanie tego kroku może oznaczać, że w najlepszym razie płytki zaczną dzwonić (odspojenie), a w najgorszym – po prostu odpadną. Jak mówi stare przysłowie, "coś za coś", a w tym przypadku "lepszy klej to spokojniejsza przyszłość".Zabezpieczenie powierzchni po położeniu płytek: właściwa fuga do łazienki
Po tytanicznej pracy związanej z przygotowaniem podłoża, montażem płyt H2, wykonaniem skrupulatnej hydroizolacji podpłytkowej z taśmami i narożnikami oraz precyzyjnym ułożeniem płytek na odpowiednim kleju elastycznym, wydawałoby się, że już po wszystkim. Płytki lśnią na ścianie, ale czy to koniec? Otóż niezupełnie. Mamy piękną okładzinę, ale między poszczególnymi płytkami są... spoiny. I to właśnie one stanowią ostatnią linię obrony przed wilgocią wierzchnią i decydują o pełnej "wodoodporności" wykończonej powierzchni ceramicznej. Zły wybór fugi lub jej nieprawidłowe wykonanie może zaprzepaścić cały trud włożony we wcześniejsze etapy. Fuga cementowa ma za zadanie wypełnić szczeliny między płytkami, chronić krawędzie płytek przed uszkodzeniami, wyrównać estetykę powierzchni i, co kluczowe w łazience, zapobiegać wnikaniu wody w głąb konstrukcji. Standardowa fuga cementowa, choć twarda po wyschnięciu, jest porowata i higroskopijna. Chłonie wodę jak gąbka, a w wilgotnym i ciepłym środowisku łazienki stanowi idealne środowisko do rozwoju pleśni i grzybów, które objawiają się nieestetycznymi czarnymi plamami. Próbując usunąć pleśń, często używamy agresywnych środków czyszczących, które dodatkowo osłabiają strukturę fugi. To błędne koło. Dlatego w łazience, szczególnie w strefach mokrych (prysznic, okolice wanny, umywalki), absolutnie niezbędne jest zastosowanie fugi cementowej o podwyższonych parametrach wodoszczelności i odporności na zabrudzenia oraz rozwój mikroorganizmów. Na rynku znajdziemy produkty określane jako fugi "hydrofobowe" lub "aquastatic". Dzięki specjalnym domieszkom polimerów i silikonów, cząsteczki wody na powierzchni takiej fugi zbierają się w kropelki (efekt rosy, "lotus effect") zamiast wnikać w jej strukturę. Powierzchnia fugi pozostaje dłużej sucha, co utrudnia rozwój pleśni i grzybów, a także ułatwia czyszczenie. To nie oznacza, że fuga jest całkowicie nienasiąkliwa jak plastik, ale jej opór wobec wody jest wielokrotnie wyższy niż standardowej fugi. Przykładem takiej fugi, bazując na dostarczonym kodzie i typologii rynkowej, jest fuga typu CE 40 aquastatic. Charakteryzuje się ona dobrą odpornością na wnikanie wody i zwiększoną odpornością na rozwój mikroorganizmów. Wybór odpowiedniej fugi to jedno, drugie to prawidłowa technika fugowania. Do spoinowania przystępuje się po całkowitym związaniu kleju, co zazwyczaj trwa od 12 do 48 godzin, w zależności od rodzaju kleju, grubości warstwy i warunków schnięcia. Spoiny muszą być czyste i suche – wszelkie resztki kleju czy zabrudzenia mogą osłabić wiązanie fugi. Masę fugową przygotowuje się zgodnie z zaleceniami producenta, dodając odpowiednią ilość czystej wody i dokładnie mieszając, aż do uzyskania jednolitej, plastycznej konsystencji. Następnie masę nanosi się na powierzchnię płytek za pomocą gumowej pacy do fugowania, wpracowując ją energicznie w spoiny, tak aby dokładnie wypełnić całą przestrzeń. Nadmiar fugi usuwa się ukośnymi ruchami pacy. Po wstępnym przeschnięciu fugi (zazwyczaj po 15-30 minutach, gdy masa w spoinach staje się matowa, ale wciąż lekko plastyczna), powierzchnię płytek i spoin zmywa się czystą, wilgotną gąbką, często spłukiwaną w czystej wodzie. Mycie jest kluczowe – musi być dokładne, ale jednocześnie nie można "wypłukać" fugi ze spoin. Mycie usuwa nalot cementowy i wygładza fugę w spoinie. Ostatnim etapem jest polerowanie suchej powierzchni płytek czystą, miękką szmatką (np. z mikrofibry), co usuwa ostateczne resztki nalotu. Szerokość fugi to kwestia zarówno estetyki, jak i funkcjonalności. Dla płytek rektyfikowanych (z precyzyjnie dociętymi krawędziami) można stosować wąskie fugi, nawet 2 mm. Dla płytek nierektyfikowanych zalecane są szersze spoiny (minimum 3-5 mm) w celu skorygowania niewielkich różnic wymiarowych płytek. Na podłogach, zwłaszcza z ogrzewaniem podłogowym, a także na dużych powierzchniach, zaleca się fugi o szerokości co najmniej 3-4 mm, ponieważ szerokość spoin wpływa na kompensację naprężeń. Zużycie fugi zależy od szerokości spoiny, rozmiaru płytki i głębokości spoiny – producenci na opakowaniu podają tabele zużycia, np. dla płytki 30x30 cm i spoiny 3 mm, zużycie może wynosić ok. 0.4-0.5 kg/m². Typowe opakowania fugi to 2 kg lub 5 kg. Koszt materiału na metr kwadratowy to zazwyczaj od kilku do kilkunastu złotych. Co jednak najważniejsze – żadna, nawet najbardziej wodoszczelna fuga cementowa nie zastąpi silikonu w tzw. spoinach dylatacyjnych lub ruchomych. Miejsca, gdzie spotykają się różne płaszczyzny (ściana ze ścianą, ściana z podłogą) lub gdzie okładzina styka się z elementami stałymi (brodzik, wanna, umywalka, framugi drzwi), są szczególnie narażone na ruchy. Twarda fuga cementowa w takim miejscu pęknie. Dlatego te spoiny wypełnia się elastycznym szczeliwem – najczęściej jest to silikon sanitarny. Silikon, w przeciwieństwie do fugi, zachowuje elastyczność, jest w pełni wodoodporny i ma w sobie środki przeciwgrzybicze. Uszczelnienie naroży i styków silikonem (nanoszonym na czystą, suchą powierzchnię, często na tzw. "sznur dylatacyjny") to krytyczny element zapobiegający wnikaniu wody za płytki. Pęknięty lub pleśniejący silikon wymaga natychmiastowej wymiany. Dobry silikon sanitarny, który spełnia wymagania dla łazienek, kosztuje od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za tubę, która wystarcza na kilka do kilkunastu metrów bieżących spoiny (w zależności od jej szerokości). Nigdy, przenigdy nie fugujemy cementowo narożników wewnętrznych czy styku ściana-podłoga w łazience. To prosta droga do pęknięć i przecieków. Fuga cementowa służy do spoin między płytkami *na tej samej płaszczyźnie*, natomiast wszystkie zmiany płaszczyzny, narożniki, styki z armaturą czy podłogą wykańczamy elastycznym silikonem.Zobacz także: Po jakim czasie od gruntowania można kłaść płytki
