Jak kłaść płytki na ścianie: Od góry czy od dołu? Poradnik i Techniki

Stajesz przed wyzwaniem metamorfozy swojej łazienki czy kuchni. W głowie pojawia się obraz nowej, lśniącej powierzchni, ale zanim ją ujrzysz, musisz zmierzyć się z fundamentalnym pytaniem każdego glazurnika, zarówno amatora, jak i weterana: Jak kłaść płytki na ścianie od góry czy od dołu? Odpowiedź, która często zaskakuje osoby niezaznajomione z tajnikami rzemiosła, brzmi: najczęściej stosowaną i rekomendowaną techniką jest rozpoczęcie od drugiego rzędu od dołu, a nie bezpośrednio od podłogi czy sufitu. Ta pozornie nieoczywista metoda ma swoje głębokie, praktyczne uzasadnienie, które pozwala uniknąć wielu pułapek i zapewnia estetyczny efekt końcowy.

• Przygotowanie Podłoża i Narzędzi Przed Startem
• Wyznaczenie Linii Poziomej Startowej: Jak Zacząć Prosto?
• Układanie Pełnych Płytek W Górę od Linii Startowej
• Jak Prawidłowo Ułożyć Ostatni Dolny Rząd Płytek
• Alternatywne Metody Rozpoczynania Układania Płytek Ściennych

*Dane szacunkowe na podstawie obserwacji rynkowych i opinii wykonawców.

Rozpoczynanie prac glazurniczych od poziomu oddalonego od podłogi nie jest kaprysem fachowców, a wynika z praktycznych doświadczeń na placach budowy. Daje to kontrolę nad kluczowym, widocznym fragmentem ściany, pozwalając jednocześnie sprytnie ukryć niedoskonałości tam, gdzie są one mniej widoczne lub łatwiejsze do skorygowania. Takie podejście minimalizuje ryzyko, że niewielka nierówność w jednym miejscu zrujnuje symetrię lub poziom całej, misternie układanej powierzchni.

Przygotowanie Podłoża i Narzędzi Przed Startem

Inspekcja i Ocena Powierzchni

Zanim chwycisz za pierwszą płytkę, musisz bezlitośnie ocenić pole bitwy – czyli ścianę, na której mają spocząć Twoje nowe okładziny. Pamiętaj, że przygotowanie podłoża przed układaniem płytek to fundament, od którego zależy trwałość i estetyka całej pracy. Ściana musi być stabilna, czysta i możliwie najbardziej równa. Czy jest świeżo otynkowana? A może masz do czynienia z malowaną płytą g-k lub starą, ale wciąż obecną glazurą?

Zobacz także: Po jakim czasie od gruntowania można kłaść płytki

Sprawdzenie równości to absolutny priorytet. Długa poziomica lub prosta łata murarska przyłożona do powierzchni ściany natychmiast obnaży wszelkie wklęsłości i wypukłości. Typowa tolerancja dla niewielkich nierówności, które skoryguje klej, to zwykle 2-3 mm na długości 2 metrów. W przypadku większych odchyleń, liczonych w centymetrach, konieczne jest wyrównanie - gipsowym lub cementowym tynkiem wyrównawczym, masą szpachlową, a nawet płytą g-k. Ignorowanie tego kroku to proszenie się o kłopoty, takie jak puste przestrzenie pod płytkami (grożące pękaniem) czy widoczne "schodki" między kaflami.

Czystość podłoża jest równie ważna. Kurz, brud, tłuste plamy po gotowaniu w kuchni, resztki farby czy starego kleju – to wszystko zmniejsza przyczepność zaprawy klejowej. Powierzchnię należy dokładnie oczyścić, najlepiej odkurzaczem przemysłowym, a w przypadku tłustych zanieczyszczeń – specjalnymi środkami czyszczącymi. Jeśli podłoże jest chłonne (np. nowy tynk gipsowy), konieczne jest zagruntowanie preparatem dedykowanym pod płytki, który zmniejszy chłonność i wzmocni powierzchnię. Pamiętaj, gruntowanie nie jest opcją, to konieczność!

Specyfika Podłoża - Stare Płytki?

W dobie renowacji, coraz popularniejsza staje się metoda układanie na starych płytkach. Czy to możliwe? Tak, ale pod pewnymi warunkami. Stare płytki muszą mocno trzymać się podłoża – każdą podejrzaną sztukę należy skuć i uzupełnić. Powierzchnia starych płytek, zwykle gładka i błyszcząca, ma bardzo słabą przyczepność. Należy ją zmatowić mechanicznie (np. szlifierką z papierem o grubej gradacji) lub chemicznie, a następnie odkurzyć i zagruntować specjalnym gruntem sczepnym, często z kruszywem kwarcowym, który tworzy szorstką "mostek adhezyjny". To klucz do sukcesu; pominięcie tego etapu niemal gwarantuje, że nowe płytki zaczną odpadać.

Zobacz także: Czas schnięcia wylewki pod płytki

Kompletowanie Niezbędnika Glazurnika

Posiadanie odpowiednich narzędzi to połowa sukcesu, a czasami nawet więcej. Nie da się precyzyjnie ułożyć płytek "na oko" czy "na wyczucie". Lista niezbędnych elementów jest dość długa, ale każda rzecz ma swoje nieocenione zastosowanie. Poziomica (minimum 120 cm, ale krótsze też się przydadzą), miara zwijana, ołówek, wiadro do kleju i fugi, mieszadło do zapraw (najlepiej elektryczne mocowane na wiertarkę) to absolutne minimum. Potrzebne będą też pace zębate o różnych rozmiarach zębów (dobiera się je do rozmiaru płytki – im większa płytka, tym większe zęby, np. 6x6 mm dla małych mozaik, 10x10 mm czy 12x12 mm dla standardowych 30x60 cm, a nawet większe dla formatów wielkoformatowych), kielnia, gumowy młotek do dobijania płytek.

Do cięcia płytek konieczne jest odpowiednie narzędzie. Dla prostych cięć najczęściej używa się ręcznej maszyny do cięcia glazury – jest szybka i czysta. Do bardziej skomplikowanych kształtów (łuki, otwory na rury) lub twardych materiałów (gres) niezastąpiona jest elektryczna piła do cięcia glazury na mokro z tarczą diamentową. Wiertarka i otwornice diamentowe lub z węglików spiekanych przydadzą się do wycinania otworów. Pamiętaj o dystansach/krzyżykach do fug (najpopularniejsze to 2mm, 3mm, 4mm), klinach do precyzyjnego poziomowania pierwszego rzędu, gąbce i wiadrze do mycia fugi, oraz oczywiście samej zaprawie klejowej i fudze (cementowa lub epoksydowa, zależnie od potrzeb).

Inwestycja w Narzędzia i Materiały

Koszt zakupu niezbędnych narzędzi i materiałów może wydawać się wysoki, zwłaszcza jeśli to Twoja pierwsza przygoda z płytkami. Podstawowy zestaw narzędzi dla amatora to wydatek rzędu kilkuset złotych. Profesjonalny sprzęt, zwłaszcza dobra piła na mokro czy system poziomowania (kliny i zaciski), to już koszt od kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych. Koszt materiałów sypkich (klej, fuga, grunt) dla typowej łazienki o powierzchni np. 20 mkw (ściany + podłoga) może wynieść od 500 do 1500 zł, w zależności od rodzaju i jakości produktów. Nie oszczędzaj na kleju i gruncie – to one trzymają płytki na ścianie.

Zobacz także: Czy można kłaść płytki na gładź gipsowa

Case study z życia wzięte: Pan Jan, zapalony majsterkowicz, postanowił położyć płytki w kuchni na "słabym" kleju, bo "przecież ściana gładka, to utrzyma". Po kilku miesiącach, w środku nocy, część płytek spadła z hukiem, niszcząc blaty. Okazało się, że klej nie miał odpowiedniej przyczepności do niezagruntowanej ściany pomalowanej starą, ścieralną farbą. Cała praca poszła na marne, a straty były znacznie większe niż koszt porządnego kleju i gruntu. Morał jest prosty: solidne przygotowanie i dobre materiały to inwestycja, nie koszt.

Wyznaczenie Linii Poziomej Startowej: Jak Zacząć Prosto?

Dlaczego Linia Startowa Jest Tak Ważna?

Skoro już wiemy, że układanie płytek na ścianie od dołu, a konkretnie od pierwszego rzędu przy podłodze, jest często błędem, a zaczynamy wyżej, kluczowe staje się perfekcyjne wyznaczenie linii, od której rozpoczniemy układanie pełnych płytek w górę. Ta linia pozioma będzie punktem odniesienia dla całej płaszczyzny ściany. Błąd na tym etapie, nawet niewielki, narasta wraz z każdym kolejnym rzędem i na górze ściany może objawić się jako widoczne odchylenie od poziomu czy asymetria w stosunku do sufitu.

Zobacz także: Co najpierw kłaść płytki czy panele na podłodze?

Często widuję, że ktoś porywa się na układanie bez wyraźnie zaznaczonej, sprawdzonej linii, sugerując się np. poziomem parapetu czy krawędzi wanny. To proszenie się o kłopoty. Te elementy mogą, i często są, minimalnie poza idealnym poziomem. Twoja linia startowa musi być wyznaczona w odniesieniu do... poziomu, tego prawdziwego, który wyznacza prawa fizyki, a nie elementy konstrukcyjne, które postawił człowiek (a ludzie popełniają błędy, wierzcie mi, widziałem na budowach rzeczy, które się fizjologom nie śniły). Dlatego podstawowym narzędziem na tym etapie jest dobra poziomica, a najlepiej laser krzyżowy.

Krok Po Kroku: Wyznaczanie Linii

Najczęściej rozpoczęcie od drugiego rzędu od dołu oznacza, że linia startowa będzie znajdować się na wysokości odpowiadającej wysokości jednej płytki plus szerokość fugi, licząc od planowanego poziomu gotowej podłogi (czyli jeśli kładziesz też płytki na podłodze, to od ich powierzchni). Możesz też wyznaczyć ją na dowolnej innej wysokości, jeśli np. planujesz na dole wąski cokół z płytki. Weź płytkę, którą będziesz układać, postaw ją na podłodze w docelowej pozycji, dolicz spoinę fugową na dole (zazwyczaj 2-3 mm) i na górze tej płytki (kolejne 2-3 mm), a następnie zmierz tę wysokość. To będzie orientacyjny punkt, na którym oprze się spód pierwszej układanej "pełnej" płytki.

Użyj poziomicy i ołówka, aby zaznaczyć pierwszy punkt na ścianie. Teraz, przykładając dłuższą poziomicę, zaznacz idealnie poziomą linię biegnącą przez całą szerokość ściany. Zrób to starannie. Jeśli masz laser krzyżowy, po prostu ustaw go w odpowiednim miejscu i na odpowiedniej wysokości – linia lasera będzie Twoją tymczasową linią startową. Linia laserowa jest znacznie szybsza i precyzyjniejsza, zwłaszcza na długich odcinkach ścian. Pamiętaj, aby przed jej ostatecznym zatwierdzeniem, sprawdzić poziom w kilku punktach. Po zaznaczeniu ołówkiem, warto ją wyraźniej podkreślić, np. niebieską farbą w sprayu do wyznaczania linii lub markerem.

Zobacz także: Jak kłaść duże płytki w małej łazience w 2025 roku: Praktyczne wskazówki

Sprawdzenie Linii i Poziomowania

Nawet po wyznaczeniu linii, warto poświęcić dodatkowe kilka minut na jej weryfikację. Położenie kilku płytek próbnych, opartych o tę linię (bez kleju!) pozwoli ocenić, jak układają się w narożnikach, czy docinki wypadają symetrycznie po bokach ściany, jeśli zaczynasz od środka ściany. To moment na ewentualne korekty, zanim popełnisz błąd, którego potem trudno będzie naprawić. W niektórych sytuacjach, zwłaszcza przy niestandardowych układach, może okazać się, że linię startową trzeba delikatnie przesunąć w górę lub w dół, aby uniknąć bardzo wąskich, problematycznych docinków na dole lub u góry.

Precyzyjne wyznaczenie linii startowej to inwestycja czasu, która zaprocentuje później. Wyobraź sobie ścianę z widocznie opadającymi rzędami płytek – to błąd, którego nie da się zamaskować i który woła o pomstę do nieba. A wiesz, co jest najgorsze? Klienci widzą takie rzeczy natychmiast. Wiesz, jakie są realne koszty pomyłki na tym etapie? SKUWANIE! Czas, materiały, kurz, nerwy. Dlatego linia musi być P. E. R. F. E. K. C. Y. J. N. A. Koszt dobrej poziomicy to 50-200 zł, laser krzyżowy 200-1000+ zł, w zależności od zasięgu i precyzji. To ułamek kosztów materiałów na całą łazienkę, a oszczędza masywny ból głowy.

Dodatkowo, sprawdzenie pionu w narożnikach jest kluczowe. Linia pozioma jest świetna, ale jeśli ściana w narożniku "ucieka" z pionu, rzędy płytek mogą wydawać się proste względem siebie, ale cała płaszczyzna będzie przekoszona. Użyj poziomicy, aby sprawdzić pion ściany i narożników. Jeśli są duże odchylenia, może to wpłynąć na sposób układania docinek w narożnikach i konieczne będzie zastosowanie elastycznych fug lub maskowanie nierówności innymi elementami wykończeniowymi. Ale linia startowa – ta pozioma – to Twój niepodważalny punkt odniesienia.

Układanie Pełnych Płytek W Górę od Linii Startowej

Aplikacja Kleju i Pierwszy Rząd

Masz idealnie przygotowaną ścianę, wyznaczoną i sprawdzoną linię startową. Jesteś gotów, aby układanie pełnych płytek w górę nabrało realnych kształtów. Przygotuj zaprawę klejową zgodnie z instrukcją producenta – zazwyczaj mieszanie trwa kilka minut, a po kilku minutach dojrzewania klej jest gotowy do użycia przez kilkadziesiąt minut do godziny, w zależności od warunków (temperatury, wilgotności). Konsystencja powinna być gęsta na tyle, by klej trzymał formę rowków wyciśniętych pacą zębatą, ale jednocześnie na tyle plastyczna, by płytka łatwo się w nim zagłębiała.

Klejem pokrywaj fragmenty ściany nie większe niż te, które jesteś w stanie okleić w ciągu czasu otwartego kleju (informacja na opakowaniu kleju, zazwyczaj 15-30 minut). Jeśli klej zacznie przysychać i "skórkować", straci swoje właściwości klejące. Klej nakładaj gładką stroną pacy, dociskając do podłoża, a następnie profiluj zębatą stroną pacy, trzymając ją pod kątem około 45-60 stopni do ściany. Rowki powinny być jednolite i pokrywać równomiernie powierzchnię. Metoda kombinowana (klej na ścianie i cienka warstwa na płytce) jest zalecana dla dużych formatów płytek i zapewnia pełniejsze krycie klejem.

Pierwszy rząd płytek układasz, opierając spód płytki na wyznaczonej linii startowej lub na przykręconej wzdłuż tej linii listwie startowej (tzw. łacie, którą później usuniesz przed układaniem dolnego rzędu). Ta łata jest krytycznie ważna, jeśli rozpocząłeś od drugiego rzędu, gdyż bez niej płytki by się zsuwały. Przykładaj płytki do kleju delikatnym ruchem i dociskaj, ewentualnie delikatnie dobijaj gumowym młotkiem, aby się dobrze zagłębiły i wyrównały z sąsiednimi. Nadmiar kleju wypływający w fugach należy od razu usunąć, najlepiej specjalnym dłutkiem do spoin lub wilgotną gąbką.

Utrzymanie Poziomu i Pionu, Stosowanie Dystansów

Każdą kolejną płytkę układaj, stosując dystanse krzyżykowe (lub klinowe, lub systemy poziomowania) do utrzymania równej szerokości fugi. Po ułożeniu kilku płytek w rzędzie i kilku rzędów w górę, koniecznie sprawdź poziomicą, czy zachowują poziom w rzędzie i pion w kolumnie. Niewielkie korekty są możliwe, gdy klej jest jeszcze świeży. Systemy poziomowania płytek (składające się z klipsów i klinów) są niezwykle pomocne, zwłaszcza przy dużych formatach, minimalizując ryzyko powstawania "schodków" na krawędziach płytek.

Idź w górę, rząd po rzędzie. Przerwy w pracy planuj tak, aby zakończyć cały rząd lub kolumnę. Pozostawienie niedokończonego fragmentu ściany może skutkować przyschnięciem kleju na krawędzi i problemami z kontynuacją pracy. Tempo układania płytek zależy od wielu czynników: rozmiaru płytek, doświadczenia wykonawcy, kształtu ściany (wiele narożników, wnęk?). Doświadczony fachowiec może ułożyć od 15 do 30 mkw dziennie, natomiast amator realistycznie osiągnie 5-10 mkw dziennie. Warto zaczynać od mniejszych, mniej widocznych fragmentów, aby nabrać wprawy.

Podczas układanie pełnych płytek w górę, planuj rozmieszczenie docinek w taki sposób, aby były symetryczne lub wypadały w najmniej widocznych miejscach (np. w narożnikach, za meblami). Staraj się unikać bardzo wąskich docinek (poniżej 2-3 cm), ponieważ są one trudne do precyzyjnego ucięcia i często wyglądają nieestetycznie. Jeśli wyliczenia wskazują na takie ryzyko, lepiej delikatnie przesunąć oś symetrii układu, aby uzyskać większe docinki po obu stronach ściany. A co z wycinaniem otworów na rury czy puszki elektryczne? To temat na osobne zagadnienie, wymagające precyzji i odpowiednich narzędzi, wykonywane na płytce przed jej przyklejeniem, a następnie płytkę z otworem układa się na miejsce. Nie wolno skuwać fragmentu płytki po jej przyklejeniu, próbując wyciąć otwór in situ!

Jak Prawidłowo Ułożyć Ostatni Dolny Rząd Płytek

Dlaczego Ostatni, a Nie Pierwszy?

Po mistrzowskim ułożeniu wszystkich pełnych płytek, dochodzimy do etapu, który często rodzi pytania: dlaczego ten ostatni, dolny rząd, jest układany na końcu? To właśnie tutaj spoczywa całe piękno i logika metody rozpoczęcie od drugiego rzędu od dołu. Dzięki temu, że ten rząd pozostawiamy na sam koniec, możemy idealnie dopasować wysokość docinanych płytek do poziomu podłogi. Pozwala to skorygować ewentualne, nawet niewielkie nierówności podłogi i sprawić, że przejście między ścianą a podłogą będzie wyglądać estetycznie i profesjonalnie, a nie jak pole minowe pełne szczelin i krzywizn. Gdybyśmy zaczęli od dołu, wszelkie nierówności podłogi zostałyby przeniesione na cały pierwszy rząd, a co za tym idzie – na całą ścianę.

Co więcej, jeśli na podłodze również będą układane płytki, montaż dolnego rzędu płytek ściennych po położeniu podłogi pozwala na precyzyjne docięcie płytek ściennych tak, aby zachować równą fugę na styku ściany z podłogą. Jest to estetycznie o wiele lepsze rozwiązanie niż próba wciśnięcia pierwszego rzędu pod ułożone już płytki ścienne lub pozostawienie dużej, nierównej szczeliny. Dolny rząd docinek często przykryty jest później cokołem przypodłogowym (np. z tej samej płytki ciętej lub gotowym profilem), co dodatkowo maskuje ewentualne minimalne niedoskonałości cięcia i zapewnia estetyczne wykończenie.

Precyzyjne Pomiarowanie i Cięcie

Aby ułożyć układanie ostatniego dolnego rzędu, należy najpierw usunąć listwę startową, jeśli była użyta. Następnie, dla każdej pojedynczej płytki w rzędzie, należy dokładnie zmierzyć odległość od dolnej krawędzi ułożonej powyżej płytki do poziomu podłogi, pamiętając o odjęciu szerokości fugi, którą planujesz zastosować (np. 2-3 mm od góry i 2-3 mm od dołu na styku z podłogą). Zazwyczaj podłoga nie jest idealnie prosta, więc każdy wymiar może być minimalnie inny. Dlatego kluczowe jest mierzenie w kilku punktach dla każdej docinanej płytki (lewym, środkowym, prawym brzegu), a następnie przeniesienie tych wymiarów na płytkę przeznaczoną do docięcia.

Do cięcia dolnego rzędu najczęściej używa się ręcznej maszynki do glazury do prostych cięć. W przypadku konieczności wycięcia bardziej skomplikowanych kształtów (np. obejścia rur C.O.) niezastąpiona jest piła na mokro lub szczypce glazurnicze (tzw. kleszcze), a do otworów – wiertła lub otwornice. Pamiętaj, aby cięcia były wykonane precyzyjnie, po stronie, która będzie skierowana ku podłodze. Choć ten fragment może być częściowo zasłonięty, niechlujne cięcie jest po prostu… niechlujne. Ręczna maszynka tnąca dobrej jakości kosztuje od 100 do 500 zł, w zależności od wielkości i mechanizmu. Piła na mokro to wydatek od 300 zł do nawet kilku tysięcy za profesjonalny sprzęt.

Układanie i Fugowanie Dolnego Rzędu

Po docięciu wszystkich płytek w dolnym rzędzie (lub fragmentów, jeśli ściana nie jest jednolita), można przystąpić do ich przyklejania. Klej nanosimy podobnie jak na pozostałej części ściany, pacą zębatą, ale często na mniejszych fragmentach, gdyż praca z docinkami wymaga więcej uwagi. Docinane płytki delikatnie wsuwamy w powstałą szczelinę, dbając o zachowanie równych fug po bokach i u góry. Na styku płytki ściennej i podłogi ZAWSZE powinna być fuga elastyczna, najczęściej silikonowa masa uszczelniająca w odpowiednim kolorze. Dlaczego silikon, a nie fuga cementowa? Ponieważ na tym styku występują największe naprężenia między różnymi płaszczyznami (ściana vs. podłoga), a spoina cementowa szybko popęka, prowadząc do wnikania wilgoci i zniszczenia. Spoina silikonowa jest elastyczna i przejmie te naprężenia.

Układanie dolnego rzędu to często najwolniejszy etap prac, ponieważ wymaga precyzyjnych pomiarów i cięć dla każdej płytki z osobna. Dla typowej ściany o długości 3-4 metrów, docięcie i ułożenie jednego rzędu może zająć od godziny do nawet kilku godzin, w zależności od ilości docinek i skomplikowania kształtów (np. dużo obejść rur). Jednak poświęcenie tego czasu na dokładne wykonanie tego etapu jest kluczowe dla finalnego efektu. Pamiętaj o pozostawieniu pustej fugi między płytką ścienną a podłogową na masę silikonową – nie wypełniaj jej klejem ani fugą cementową! Ten detal to znak rozpoznawczy pracy prawdziwego profesjonalisty.

Alternatywne Metody Rozpoczynania Układania Płytek Ściennych

Debata: Podłoga Czy Ściana Pierwsza?

W świecie glazurników odwiecznym dylematem, zaraz po pytaniu, Jak kłaść płytki na ścianie od góry czy od dołu, jest kwestia: zacząć od podłogi czy od ścian? Choć obie metody mają swoich zwolenników, większość profesjonalistów skłania się ku rozpoczęciu prac od ułożenia płytek na podłodze, a dopiero później przejść do ścian. To podejście ma solidne podstawy techniczne i estetyczne. Ułożenie podłogi pozwala uzyskać jej finalny poziom, do którego następnie można precyzyjnie dopasować docinki dolnego rzędu płytek ściennych, jak opisano wcześniej. Eliminuje to potrzebę improwizowania z dolną krawędzią ściany podczas układania jej od dołu.

Zwolenicy startowanie od podłogi argumentują również, że ułożona podłoga chroni przed ewentualną wilgocią spływającą ze ścian w trakcie prac, chociaż ten argument bywa podważany – współczesne zaprawy klejowe i fugi same w sobie stanowią wystarczającą barierę hydroizolacyjną, o ile są prawidłowo wykonane. Kluczowym uzasadnieniem jest jednak estetyka połączenia ściana-podłoga. Docinki na ścianie można precyzyjnie wymierzyć i dociąć "na styk" z gotową podłogą, co wygląda o wiele schludniej niż próba układania pierwszego rzędu na nieistniejącej jeszcze podłodze lub dopasowywania go do nierównego betonu.

Inne Punkty Startu i Uzasadnienia

Co z innymi metody rozpoczynania układania płytek ściennych? Choć rzadziej stosowane na całych powierzchniach, mają swoje zastosowanie. Rozpoczęcie od dołu (czyli od pierwszego rzędu przy podłodze) jest akceptowalne, gdy masz absolutnie idealnie prostą i wypoziomowaną podłogę oraz gdy nie planujesz kłaść płytek na podłodze po układaniu ścian (np. podłoga już jest wykończona inną okładziną). W takiej sytuacji pierwszy rząd układany jest na klinach dystansowych, które tworzą szczelinę na fugę silikonową przy podłodze. Ta metoda jest jednak znacznie bardziej ryzykowna ze względu na możliwość przenoszenia nierówności podłogi w górę.

Układanie płytek na ścianie od dołu z perspektywy laika może wydawać się intuicyjne – przecież buduje się od fundamentów! Ale płytkowanie ściany nie działa jak budowanie ściany murowanej. Tutaj docięcia na dole są mniej widoczne (często zasłonięte meblami, armaturą czy cokołem), a utrzymanie idealnie prostego startu w wyższym punkcie pozwala na prowadzenie równych rzędów aż do samej góry, gdzie pełne płytki prezentują się najlepiej. Metoda startu od dołu rzadko daje tak estetyczny efekt końcowy na całej powierzchni ściany, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z typowymi nierównościami budowlanymi.

Startowanie od środka ściany jest stosowane głównie wtedy, gdy na środku planowany jest szczególnie ważny element wzoru (np. dekor, mozaika) lub gdy chcesz uzyskać symetryczne docinki na obu krawędziach ściany (np. w widocznej wnęce). Wyznacza się wtedy pionową oś symetrii i poziomą oś, tworząc centralny punkt startu. Od tego punktu układa się płytki w cztery strony świata. Ta metoda wymaga jeszcze większej precyzji w pomiarach i jest bardziej pracochłonna, ale może dać oszałamiający efekt wizualny, podkreślając konkretny element kompozycji. Często łączy się ją z systemami poziomowania, aby zapewnić idealnie płaską powierzchnię rozchodzącą się od centralnego punktu.

Wybór metody zależy w dużej mierze od specyfiki pomieszczenia, kształtu ścian, rodzaju płytek i Twojego doświadczenia. Wielu fachowców zaleca układanie płytek ceramicznych od ściany znajdującej się najdalej od wejścia. Dlaczego? Chodzi o to, aby ewentualne docinki (szczególnie te mniej estetyczne) wypadły na ścianach mniej eksponowanych. Jest to sprytna strategia, która pozwala "ukryć" drobne niedoskonałości tam, gdzie najrzadziej rzucają się w oczy gościom wchodzącym do pomieszczenia.