Jak położyć płytki pod prysznicem z odpływem liniowym 2025

Kto by pomyślał, że zwykły prysznic może być arcydziełem precyzji? Nowoczesne łazienki królują, a w nich prysznice walk-in z eleganckimi odpływami liniowymi. Ale cała magia i funkcjonalność tkwi w tym, jak położyć płytki pod prysznicem z odpływem liniowym, tak aby nie tylko cieszyć oko, ale i zapewnić absolutną szczelność oraz idealne odprowadzanie wody. Opanowanie tej sztuki to klucz do sukcesu, który dzielimy dziś na naszych łamach, prowadząc Państwa krok po kroku przez ten wymagający, lecz niezwykle satysfakcjonujący proces.

• Wybór odpowiednich płytek i materiałów do strefy prysznicowej
• Przygotowanie podłoża i wykonanie hydroizolacji
• Tworzenie spadku w kierunku odpływu liniowego
• Precyzyjne układanie płytek wokół odpływu liniowego
• Fugowanie i uszczelnianie powierzchni pod prysznicem

*Podane wartości są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od stopnia skomplikowania, wielkości prysznica, wybranych materiałów i stawek robocizny. Czas schnięcia wylewek i materiałów hydroizolacyjnych jest krytyczny i nie może być pominięty ani skrócony.

Dane te jasno pokazują, że powodzenie projektu to nie tylko układanie płytek, ale suma wielu składowych, gdzie etapy początkowe, jak przygotowanie podłoża i solidna hydroizolacja prysznicowa, stanowią znaczący udział zarówno pod względem czasu, jak i kosztu. To właśnie te często niedoceniane etapy decydują o trwałości i bezproblemowym użytkowaniu prysznica przez lata. Bagatelizowanie kwestii schnięcia materiałów czy precyzji w tworzeniu spadku może skutkować kosztownymi i czasochłonnymi poprawkami w przyszłości, a przecież nikt nie chce demontować świeżo wykończonej łazienki. Skupienie na jakości od samego początku jest jedyną słuszną strategią.

Wybór odpowiednich płytek i materiałów do strefy prysznicowej

Zacznijmy od fundamentu, od czegoś namacalnego – czyli od wyboru płytek, które będą zdobić naszą strefę prysznicową z odpływem liniowym. To nie tylko kwestia estetyki, choć oczywiście „czym oko się cieszy, tego sercu nie żal”. Kluczowe są parametry techniczne, które zagwarantują nam bezpieczeństwo i trwałość w warunkach ciągłego kontaktu z wodą.

Zobacz także: Jak położyć płytki na schodach półokrągłych – Poradnik 2025

Pierwszym i bezdyskusyjnym kryterium jest bezpieczeństwo, a co za tym idzie – powierzchnia antypoślizgowa. Wartość parametru antypoślizgowości (klasa R dla stóp w obuwiu, klasa A, B, C dla stóp bosych) jest tutaj świętością. Dla prysznica walk-in, gdzie cała podłoga jest potencjalnie mokra, zaleca się co najmniej klasę R10 dla części na zewnątrz brodzika i R10 (klasa B dla stóp bosych) lub R11 (klasa C) bezpośrednio w obszarze kąpielowym. Ktoś zapyta, czy to naprawdę taka różnica? Uwierzcie, mokra, gładka powierzchnia zmienia łazienkę w lodowisko, a tego chyba nikt nie chce.

Następna sprawa to niska absorpcja wody. Płytki przeznaczone do stref mokrych, zwłaszcza pod prysznic, powinny charakteryzować się nasiąkliwością poniżej 0.5% (grupa BIa według normy PN-EN 14411) lub w skrajnych przypadkach do 3% (grupa BIb). Mówimy tu o materiałach takich jak gres szkliwiony lub nieszkliwiony. Płytki ceramiczne o wyższej nasiąkliwości, choć piękne, w strefie prysznica to „bilet w jedną stronę” do problemów z wilgocią i trwałością okładziny.

Estetyka również odgrywa rolę, to oczywiste. Ale można połączyć przyjemne z pożytecznym. Płytki wielkoformatowe (np. 60x60 cm, 80x80 cm, a nawet większe 120x60 cm) są nie tylko modne i tworzą wrażenie większej, bardziej spójnej przestrzeni, ale mają też inną kluczową zaletę – mniej fug. A mniej fug to potencjalnie mniej miejsc, przez które woda może przedostać się do podłoża, oczywiście pod warunkiem ich profesjonalnego fugowania.

Zobacz także: Co położyć na płytki w kuchni? Praktyczne rozwiązania

Przy wyborze płytek rozważmy też ich grubość. Standardowo waha się od 6 mm do 15 mm lub więcej dla gresów technicznych. Grubsze płytki mogą być bardziej odporne na obciążenia i uszkodzenia mechaniczne, co ma znaczenie na podłodze. Pamiętajmy jednak, że większa grubość wpływa na ciężar i wymaga solidniejszego kleju oraz precyzyjniejszego planowania spadku i docinek wokół odpływu.

Co do materiałów pomocniczych, to osobna epopeja. Klej musi być klasy minimum C2TE S1 – odkształcalny, o podwyższonych parametrach, redukujący spływ. W strefach intensywnego zawilgocenia S1 (odkształcalność >2,5 mm) to absolutne minimum, a często rekomendowana jest klasa S2 (odkształcalność >5 mm), zwłaszcza przy ogrzewaniu podłogowym lub na bardziej wymagających podłożach. Niektórzy powiedzą, że S1 wystarczy – i być może tak jest w teorii dla idealnych warunków – ale doświadczenie uczy, że margines bezpieczeństwa jest tu wart każdej złotówki.

Klej musi być kompatybilny zarówno z wybranym rodzajem płytek, jak i z systemem hydroizolacji. Nie kupujmy „czegoś, co klei”. Systemowość rozwiązań (producent kleju, fugi, hydroizolacji z jednej linii produktowej) minimalizuje ryzyko niezgodności chemicznych i gwarantuje optymalne działanie wszystkich warstw. Instrukcje producenta są tu naszym przyjacielem, którego trzeba czytać od deski do deski, bo "diabeł tkwi w szczegółach".

Zobacz także: Płytki a dylatacje: Czy można kłaść płytki na dylatacji?

Nie zapomnijmy o fudze! Fuga do strefy prysznica powinna być cementowa o podwyższonych parametrach, typu CG2 WA (ze zmniejszoną nasiąkliwością i wysoką odpornością na ścieranie), lub – dla maksymalnej ochrony i łatwości czyszczenia – epoksydowa (RG). Fuga epoksydowa jest droższa i trudniejsza w aplikacji, ale jej trwałość i nieprzepuszczalność dla wody są nieporównywalne, co czyni ją idealnym wyborem do wymagającej strefy prysznica.

Silikon sanitarny, którym uszczelnia się narożniki i połączenie podłogi ze ścianą, to często bagatelizowany, ale krytyczny element. Musi być trwale elastyczny, wodoodporny i zawierać środki grzybobójcze, aby zapobiec rozwojowi pleśni w wilgotnym środowisku. Wybierzmy silikon przeznaczony konkretnie do łazienek i obszarów mokrych.

Zobacz także: Czy mikrocement można położyć na płytki? Poradnik 2025

Lista materiałów obejmuje również grunt sczepny lub penetrujący (dobrany do podłoża i materiałów izolacyjnych/klejących), taśmy uszczelniające i narożniki systemowe do hydroizolacji (obowiązkowo!). Te niewielkie elementy mają kolosalne znaczenie dla szczelności całego systemu.

Przygotowanie podłoża i wykonanie hydroizolacji

Zanim zabierzemy się za mistyczną sztukę układania, musimy stworzyć solidne i szczelne fundamenty. Ignorowanie tego etapu to jak budowanie zamku z piasku na brzegu morza – efektowny początek, ale z góry skazany na porażkę przy pierwszym przypływie. Przygotowanie podłoża pod płytki w strefie prysznica to proces wymagający dokładności i bezkompromisowości.

Podłoże, czyli wylewka betonowa lub anhydrytowa (częściej ta pierwsza w obszarach mokrych), musi być stabilne, równe, czyste i suche. To nie prośba, to wymóg! Usunięcie wszelkich pozostałości starego kleju, farb, zatłuszczeń jest absolutnie kluczowe. Powierzchnia musi być wolna od kurzu, który działa jak anty-adhezja. A jeśli podłoże jest świeże, pamiętajmy o odpowiednim czasie dojrzewania (np. wylewka cementowa ok. 28 dni, anhydrytowa wg zaleceń producenta, często wymagająca szlifowania).

Zobacz także: Co położyć na stare płytki na tarasie? Szybki Sposób na Odnowienie Bez Skuwania

Równość podłoża ma bezpośredni wpływ na późniejsze układanie płytek i tworzenie spadku. Dopuszczalne odchylenia są minimalne (zwykle 2-3 mm na 2 metrach). Jeśli podłoże jest nierówne, stosuje się masy wyrównujące lub wylewki samopoziomujące, pamiętając o ich kompatybilności z resztą systemu i czasie schnięcia (zasada kciuka: 1 cm grubości schnie ok. 1 tydzień w optymalnych warunkach, ale zawsze czytajmy etykietę produktu!). Nierówności mogą sprawić, że płytki będą "bujać" lub wymagać nierównomiernej grubości kleju, co osłabia wiązanie.

Najważniejszym i najbardziej krytycznym krokiem jest wykonanie niezawodnej hydroizolacji. Strefa prysznicowa to obszar obciążony stałym, bezpośrednim kontaktem z wodą pod ciśnieniem. Izolacja podpłytkowa (cienkowarstwowa) jest tu jedynym sensownym rozwiązaniem. Zwykle stosuje się elastyczne folie w płynie lub gotowe do użycia masy polimerowe (popularne kolory to szary, niebieski lub zielony).

Przed nałożeniem pierwszej warstwy izolacji, podłoże (jeśli jest chłonne) należy zagruntować preparatem gruntującym, który zwiąże luźne cząstki, zmniejszy chłonność i poprawi przyczepność hydroizolacji. Wybór gruntu zależy od rodzaju podłoża (beton, jastrych, płyty gipsowo-kartonowe wodoodporne) i zaleceń producenta systemu hydroizolacyjnego.

Aplikacja hydroizolacji to praca precyzyjna. Masę nakłada się w co najmniej dwóch warstwach, prostopadle do siebie, po wyschnięciu warstwy poprzedniej (zwykle 2-4 godziny, ale *zawsze* sprawdź etykietę). Grubość suchej warstwy hydroizolacji w strefach najbardziej obciążonych (podłoga, dolna część ścian, okolice odpływu) powinna wynosić co najmniej 2 mm. Niektórzy dla spokoju kładą nawet 3 warstwy, to żadne lanie wody, tylko pragmatyzm.

Absolutnie kluczowe jest szczelne zabezpieczenie narożników, dylatacji i połączeń podłogi ze ścianą. Służą do tego specjalne taśmy uszczelniające i narożniki systemowe, zatopione w pierwszej warstwie masy hydroizolacyjnej, a następnie pokryte drugą warstwą. Bez tych elementów hydroizolacja przypomina szwajcarski ser – dziurawa jak sito. Podobnie postępujemy wokół przepustów rur (jeśli występują w strefie mokrej), używając specjalnych kołnierzy uszczelniających.

Szczególną uwagę należy zwrócić na uszczelnienie połączenia podłogi z odwodnieniem liniowym. Producenci odpływów dostarczają zwykle dedykowane kołnierze lub mankiety uszczelniające, które muszą zostać solidnie przyklejone (często na specjalny klej, nie na "byle co") do płaszczyzny podłogi i starannie połączone z systemem hydroizolacji podpłytkowej. To miejsce jest niezwykle wrażliwe i stanowi częstą przyczynę przecieków, jeśli jest wykonane niedbale.

Po nałożeniu ostatniej warstwy hydroizolacji, musimy odczekać zalecany przez producenta czas do pełnego związania (zwykle 12-24 godziny) zanim przejdziemy do układania płytek. Pośpiech jest tu najgorszym doradcą. Dobrze wykonana hydroizolacja to cichy bohater naszej łazienki – nie widać jej, ale gdy jej brak lub jest źle zrobiona, problemy stają się bardzo głośne i kosztowne.

Tworzenie spadku w kierunku odpływu liniowego

Okej, podłoże przygotowane, hydroizolacja zrobiona na medal. Czas na matematykę stosowaną, czyli stworzenie prawidłowego spadku, który pokieruje wodę prosto do celu – naszego odpływu liniowego. Spadek to nie fanaberia, to wymóg fizyki i higieny. Bez niego woda będzie stała na podłodze, tworząc kałuże i sprzyjając rozwojowi pleśni oraz zniszczeniu fug czy uszczelnień. Chyba nikt nie marzy o permanentnie mokrej podłodze pod prysznicem?

Idealny spadek pod płytkami prysznicowymi w kierunku odpływu liniowego powinien wynosić około 1-2%. Co to oznacza w praktyce? Oznacza to obniżenie powierzchni o 1-2 centymetry na każdy metr od najdalszego punktu prysznica do krawędzi odpływu. Przykład: jeśli odległość od ściany do odpływu wynosi 1 metr, podłoga przy ścianie powinna być o 1-2 cm wyżej niż przy odpływie. Jeśli 1.5 metra, spadek wyniesie 1.5-3 cm.

Sposoby tworzenia spadku są różne. Najczęściej spadek formuje się w wylewce, tzw. warstwie dociskowej, która jest ostatnią warstwą cementowego podkładu podłogowego przed hydroizolacją. Stolarze używają poziomic i łat, by precyzyjnie ukształtować powierzchnię zgodnie z planowanym spadkiem. To wymaga wprawy, bo podłoże musi być jednocześnie równe na płaszczyźnie i mieć pochyłość.

Innym sposobem jest zastosowanie specjalnych, szybkowiążących mas spadkowych. Są one przeznaczone do tworzenia cienkowarstwowych, stabilnych podkładów o wymaganej geometrii. Ta metoda może być pomocna w przypadku, gdy pierwotna wylewka nie miała odpowiedniego spadku lub trzeba go skorygować. Pamiętajmy o gruntowaniu przed ich zastosowaniem i odpowiednim czasie schnięcia, zanim położymy hydroizolację (a potem płytki!).

Teoretycznie spadek można też "wyrzeźbić" grubą warstwą kleju podczas układania płytek, ale jest to metoda ryzykowna, niezalecana, zwłaszcza przy płytkach wielkoformatowych. Nakładanie nierównomiernie grubej warstwy kleju (grubowarstwowego) na dużej powierzchni jest trudne, grozi powstaniem pustek powietrznych pod płytkami i osłabia trwałość klejenia. Klej to nie masa spadkowa – ma inne parametry i przeznaczenie.

Kluczowe jest precyzyjne wyznaczenie poziomu (za pomocą poziomicy laserowej, poziomicy z libelką, a nawet tradycyjnej rurki z wodą) i zaplanowanie, skąd dokąd woda ma spływać. Odpływ liniowy może być umieszczony przy ścianie lub na środku strefy prysznica. Od jego położenia zależy geometria spadku – jeden płaszczyznowy spadek do odpływu przy ścianie (typu koperta) lub spadki z kilku stron, tworzące „lej” w kierunku odpływu pośrodku.

Odpływ liniowy przy ścianie jest popularny, bo tworzy prosty spadek w jednym kierunku, co jest łatwiejsze do wykonania (geometrycznie prosty stok). Wymaga to jednak specjalnego typu odpływu z korytkiem blisko ściany. Odpływ na środku strefy wymaga utworzenia spadku w tzw. systemie kopertowym – płytki są przycinane w taki sposób, aby tworzyły cztery trójkątne lub trapezowe płaszczyzny zbiegające się ku odpływowi. To wymaga precyzyjnego cięcia i układania płytek.

Podczas formowania spadku należy również uwzględnić wysokość krawędzi odpływu liniowego. Powierzchnia wylewki spadkowej powinna kończyć się nieco PONIŻEJ górnej krawędzi korytka odpływowego (różnica ok. 1-2 cm, zależnie od grubości płytki i kleju), tak aby płytki mogły zostać położone z niewielkim luzem, a następnie korytko odpływu mogło zostać osadzone równo z powierzchnią ułożonych płytek lub lekko poniżej (o ok. 1-2 mm) dla lepszego zbierania wody.

Precyzyjne układanie płytek wokół odpływu liniowego

No dobrze, przyszedł ten moment – kluczowy etap wizualny i jednocześnie techniczne wyzwanie: układanie płytek, ze szczególnym uwzględnieniem okolicy odpływu liniowego. To tutaj detale robią największą różnicę, a precyzyjne docinanie płytek staje się sztuką. Układ płytek i miejsce docinek powinny być zaplanowane już na etapie wyboru formatu płytek i umiejscowienia odpływu.

Przy odpływie liniowym montowanym przy ścianie, zazwyczaj tworzy się jeden spadek w kierunku tej ściany. Układ płytek jest stosunkowo prosty, z liniami fug równoległymi do ściany i odpływu. Płytki docina się tylko raz, wzdłuż krawędzi przylegającej do odpływu. Kluczem jest tutaj idealnie prosta linia cięcia wzdłuż całej długości odpływu, co najlepiej uzyskać przy użyciu piły do płytek z tarczą diamentową.

Sytuacja komplikuje się, gdy odpływ liniowy znajduje się z dala od ściany – np. na środku strefy prysznicowej. Wówczas stosuje się tzw. system kopertowy spadku. Powierzchnia podłogi dzieli się na cztery (lub więcej) trójkątne lub trapezowe sekcje schodzące się ku odpływowi. Płytki w każdej sekcji muszą być docinane po skosie, tworząc charakterystyczne "szwy" w kształcie litery X (lub zbliżonym) zbiegające się w narożnikach odpływu.

Cięcie po skosie wymaga nie tylko precyzyjnego narzędzia (zwykle profesjonalna przecinarka wodna z precyzyjnym ustawieniem kąta cięcia), ale i dokładnego planowania. Każda płytka w strefie spadku kopertowego może mieć unikalne wymiary i kąty cięcia. Dobrą praktyką jest stworzenie szablonów z kartonu dla najbardziej skomplikowanych docinek, aby przenieść kształt na płytkę przed cięciem.

Rozpoczęcie układania zazwyczaj następuje od odpływu i rozchodzi się na zewnątrz lub od najbardziej widocznej linii, by uniknąć małych, nieestetycznych docinków w widocznych miejscach. Przy płytkach wielkoformatowych, które dominują we współczesnych projektach, trzeba planować układ tak, aby minimalizować ilość docinek, szczególnie tych skomplikowanych wokół odpływu. Czasem opłaca się minimalnie zmienić umiejscowienie odpływu, by uniknąć np. cięcia na pół pięknej, dużej płytki tuż przy jego krawędzi.

Montaż płytek w strefie prysznica wymaga użycia wcześniej wspomnianego, wysokiej jakości kleju elastycznego. Klej nanosi się na podłoże pacą zębatą (rozmiar zęba zależy od wielkości płytki i zaleceń producenta kleju, często 8-10 mm) oraz metodą kombinowaną (nałożenie cienkiej warstwy kleju również na płytkę, tzw. buttering-floating). Zapewnia to pełne wypełnienie przestrzeni pod płytką klejem, eliminując puste przestrzenie, w których mogłaby zbierać się woda lub rozwijać pleśń. Minimum 85% powierzchni pod płytką musi być pokryte klejem po jej dociśnięciu, w strefach mokrych zaleca się 100%.

Szczególna uwaga należy się obszarowi bezpośrednio przy odpływie. Klej musi szczelnie wypełnić przestrzeń pod docinanymi płytkami, ale nie może dostać się do samego korytka odpływowego czy pod jego ramkę. Montaż rusztu odpływu odbywa się po ułożeniu płytek i zafugowaniu, wsuwając go w dedykowane szczeliny lub osadzając na dostosowanym do wysokości płytek regulowanym kołnierzu montażowym. Upewnijmy się, że po dociśnięciu płytek do kleju nie ma żadnych pustek powietrznych, szczególnie w narożnikach koperty.

Dylatacje, czyli szczeliny technologiczne, są równie ważne. Strefa prysznicowa jako całość powinna być oddylatowana od reszty podłogi łazienki i od ścian na obwodzie. W tych miejscach nie stosujemy kleju ani fugi cementowej, a wypełniamy je elastycznym materiałem, np. pianką dylatacyjną, a następnie szczelnym silikonem sanitarnym. Podobnie postępujemy w narożnikach wewnętrznych między ścianami – fuga elastyczna (silikon).

Po ułożeniu każdej płytki, natychmiast usuwamy nadmiar kleju, który wycisnął się w szczeliny fugowe. Jest to o wiele łatwiejsze, gdy klej jest jeszcze świeży. Po utwardzeniu kleju, jego usunięcie ze szczelin fugowych jest syzyfową pracą i może uszkodzić krawędzie płytek. Pozostawienie kleju w fudze uniemożliwia jej prawidłowe wypełnienie zaprawą fugową, co prowadzi do osłabienia i nieszczelności.

Fugowanie i uszczelnianie powierzchni pod prysznicem

Mamy ułożone płytki, stworzony prawidłowy spadek, docinki wokół odpływu pasują jak ulał. Teraz czas na wykończenie, które scali wszystko w szczelną i estetyczną całość: fugowanie i uszczelnianie. To często postrzegane jako proste zadanie, "tylko rozsmarować i umyć", ale w strefie prysznica to absolutnie kluczowy etap dla zapewnienia długowieczności i higieny, etap który wymaga równie dużej precyzji jak samo układanie płytek.

Fugowanie przeprowadzamy dopiero po pełnym związaniu kleju pod płytkami. Czas ten zależy od typu kleju, grubości warstwy, temperatury i wilgotności otoczenia, ale zazwyczaj wynosi minimum 24 godziny, a czasem dłużej, szczególnie przy grubszych warstwach kleju czy większym formacie płytek. Chcemy mieć pewność, że pod spodem wszystko jest stabilne i suche, zanim zamkniemy powierzchnię fugą.

Wybór fugi, jak już wspomniano, ma ogromne znaczenie. Fuga cementowa (CG2 WA) to standard, ale fuga epoksydowa (RG) to wyższa liga dla stref prysznica. Fuga epoksydowa jest praktycznie nienasiąkliwa, chemicznie odporna i niezwykle trwała, co czyni ją idealnym wyborem w tak wymagających warunkach. Wprawdzie wymaga więcej wysiłku i doświadczenia podczas aplikacji i czyszczenia, ale rezultat wynagradza trudy.

Przed fugowaniem cementowym należy zwilżyć krawędzie płytek czystą wodą, co zapobiegnie zbyt szybkiemu wysychaniu fugi i zapewni jej lepsze związanie. W przypadku fug epoksydowych postępujemy ściśle według instrukcji producenta – często wymagają one zupełnie suchej powierzchni i specyficznych narzędzi oraz technik mycia. Nie wolno mieszać fugi z większą ilością wody niż zalecana w instrukcji, bo osłabi to jej parametry i zwiększy nasiąkliwość.

Fugę nanosi się na powierzchnię pacą gumową, wciskając ją energicznie w szczeliny ruchem po przekątnej do linii fug. Celem jest dokładne wypełnienie całej objętości szczeliny, bez pustek powietrznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na fugi wokół odpływu liniowego – muszą być wypełnione z najwyższą starannością.

Nadmiar fugi zbieramy tą samą pacą, a następnie przystępujemy do mycia. Jest to etap krytyczny, szczególnie przy fudze epoksydowej. Zwykle używa się specjalnych gąbek celulozowych i wody, często z dodatkiem dedykowanego środka do mycia fug epoksydowych. Mycie wykonuje się, gdy fuga zaczyna matowieć, ale jeszcze nie związała całkowicie. Zbyt wczesne mycie "wyciągnie" fugę ze spoin, zbyt późne sprawi, że usunięcie resztek będzie niezwykle trudne i może wymagać agresywnych środków chemicznych, które mogą uszkodzić płytki.

Ważne jest kilkukrotne mycie i płukanie gąbki w czystej wodzie, aby uniknąć rozmazywania pozostałości fugi na powierzchni płytek i stworzenia trudnych do usunięcia "mgiełek" czy nalotów. Po wstępnym myciu i wyschnięciu może pojawić się delikatny osad cementowy (przy fudze cementowej) lub epoksydowy (przy fudze epoksydowej), który usuwa się suchą, czystą szmatką lub specjalistycznymi preparatami czyszczącymi po kilku godzinach, zgodnie z zaleceniami producenta fugi.

Ostatnim, ale nie mniej ważnym krokiem, jest uszczelnienie dylatacji i narożników trwale elastycznym materiałem – silikonem sanitarnym o podwyższonej odporności na pleśń. Są to wszystkie wewnętrzne narożniki między ścianami, połączenia podłogi ze ścianą, oraz połączenia samej strefy prysznicowej z resztą podłogi łazienki (jeśli strefa jest oddylatowana). Wypełnienie tych szczelin silikonem zapobiega pękaniu fugi cementowej (która nie jest elastyczna) w miejscach, gdzie mogą wystąpić minimalne ruchy konstrukcyjne lub termiczne.

Nakładanie silikonu wymaga precyzji. Stosuje się taśmy malarskie, aby ograniczyć obszar aplikacji i uzyskać estetyczną, prostą linię. Silikon wyciska się równomiernym strumieniem, a następnie wygładza szpachelką do silikonu lub po prostu palcem zwilżonym wodą z niewielką ilością płynu do naczyń. Taśmy usuwamy natychmiast po wygładzeniu silikonu, zanim zacznie wiązać. Prawidłowe uszczelnienie silikonem to ostatnia linia obrony przed wilgocią.

Po zakończeniu fugowania i uszczelniania należy bezwzględnie przestrzegać czasu wiązania i utwardzania fugi oraz silikonu, zanim strefa prysznicowa zostanie oddana do użytku. Dla fug cementowych czas ten wynosi zazwyczaj 24 godziny do możliwości chodzenia i kilka dni (często 7) do pełnej odporności na wodę. Fugi epoksydowe i silikony mają swoje specyficzne czasy wiązania podane na opakowaniach. Przedwczesne użytkowanie prysznica może zniweczyć cały wysiłek i spowodować nieszczelności.