Jaka podłoga na zadaszony taras sprawdzi się najlepiej

Wybór podłogi na zadaszony taras to decyzja na dwie, często trzy dekady użytkowania, która wymaga zmierzenia się z kilkoma sprzecznymi wymaganiami: odpornością na wilgoć, mrozoodpornością, antypoślizgowością, estetyką i rozsądnym budżetem. Dach nad tarasem zawęża pole wyboru, ale go nie likwiduje, bo materiał nadal pracuje pod wpływem temperatury, wilgoci z rosy i obciążeń punktowych od mebli. Poniższy przewodnik powstał z myślą o kimś, kto stoi przed wyborem materiału i chce zrozumieć mechanizmy, a nie tylko hasła marketingowe.

• Rodzaje podłóg na zadaszony taras i ich właściwości
• Czynniki wyboru podłogi tarasowej
• Montaż podłogi na zadaszonym tarasie krok po kroku
• Konserwacja i najczęstsze błędy przy podłodze tarasowej
• Koszt całkowity i kalkulator budżetu

Rodzaje podłóg na zadaszony taras i ich właściwości

Drewno naturalne, głównie modrzew syberyjski, daglezja i termowane jesion lub buk, to klasyka o ponadczasowym charakterze. Gęstość modrzewiu wynosi około 660 kg/m³, co w połączeniu z naturalną żywicą daje nasiąkliwość rzędu 18-22% i klasę trwałości 3 wg PN-EN 350. W praktyce oznacza to 15-20 lat żywotności przy olejowaniu co 1-2 sezony. Cena modrzewiu syberyjskiego w 2026 r. oscyluje wokół 180-280 zł/m² za deskę ryflowaną 27×145 mm, bez kosztów legarów i montażu. Drewno wybacza drobne nierówności podłoża, ale reaguje na stojącą wodę paczeniem i sinizną, dlatego nie sprawdza się pod tarasami o spadku poniżej 1,5%.

Deski kompozytowe WPC (Wood-Plastic Composite) zdominowały rynek dzięki odporności na warunki atmosferyczne i zerowej potrzebzie impregnacji. Rdzeń stanowi mieszanka 60% mączki drzewnej i 40% polietylenu lub polipropylenu, co daje nasiąkliwość poniżej 1% i klasę antypoślizgowości R11-R12 wg normy DIN 51130. Szczotkowane panele WPC osiągają R13, co czyni je jednym z najbezpieczniejszych rozwiązań dla rodzin z dziećmi. Gwarancja producentów sięga 25-30 lat, a realna trwałość przekracza 30 lat w polskim klimacie. Ceny zaczynają się od 220 zł/m² za klasę ekonomiczną, a kończą na 450 zł/m² za modele z powłoką polimerową odporną na plamy z kawy i wina. Minusem pozostaje wrażliwość na intensywne UV, które powoduje blaknięcie koloru o 10-15% w pierwszych dwóch latach.

Płytki gresowe i ceramiczne o grubości 20 mm to rozwiązanie wybierane tam, gdzie liczy się designerski charakter i łatwość czyszczenia. Klasa ścieralności PEI IV lub V oraz nasiąkliwość poniżej 0,5% (norma PN-EN ISO 10545-3) gwarantują odporność na mróz i intensywny ruch. Antypoślizgowość R11 to minimum na zadaszony taras, a modele z fakturą drewna lub kamienia oferują R12 bez utraty walorów wizualnych. Ceny płytek tarasowych 60×60 cm zaczynają się od 90 zł/m², a kończą na 280 zł/m² za kolekcje premium imitujące trawertyn. Ceramika wymaga idealnie równego podłoża i kleju mrozoodpornego klasy C2TE S1, w przeciwnym razie pęka przy pierwszej zimie.

Kamień naturalny, czyli granit, bazalt i łupek, zapewnia niepowtarzalną strukturę i trwałość przekraczającą 50 lat. Granit charakteryzuje się nasiąkliwością 0,2-0,5% i wytrzymałością na ściskanie 200-250 MPa, co czyni go praktycznie niezniszczalnym w warunkach domowych. Łupek wymaga impregnacji co 3-4 lata, bo jego warstwowa struktura łapie wilgoć i łuszczy się przy cyklach zamrażania-rozmrażania. Ceny granitowych płyt tarasowych o grubości 3 cm wahają się od 180 do 350 zł/m², a łupek naturalny kosztuje 150-280 zł/m². Kamień jest zimny w dotyku i twardy dla stawów, więc lepiej unikać go tam, gdzie taras pełni funkcję rekreacyjną bosymi stopami.

Beton architektoniczny i mikrocement to propozycje dla miłośników nowoczesnej, surowej estetyki. Betonowe płyty tarasowe o wymiarach 60×60 lub 80×80 cm i grubości 4 cm osiągają wytrzymałość C35/45 i nasiąkliwość poniżej 5% po impregnacji. Ich zaletą jest jednolita kolorystyka szara, antracytowa lub piaskowa, która nie kłóci się z żadną elewacją. Ceny płyt betonowych zaczynają się od 120 zł/m², a kończą na 220 zł/m² za modele z fakturą szczotkowaną. Mikrocement nakładany warstwowo o łącznej grubości 3-4 mm wymaga równego, nośnego podłoża i trzech warstw lakieru poliuretanowego, który chroni przed UV i ścieraniem. Koszt z robocizną sięga 280-400 zł/m², ale efekt wizualny nie ma sobie równych.

Żywica epoksydowa lub poliuretanowa wylewana bezpośrednio na podłoże tworzy bezspoinową powierzchnię o grubości 4-8 mm. Systemy tarasowe z warstwą kwarcową w posypce uzyskują antypoślizgowość R12-R13 i wytrzymują obciążenia do 1500 kg/m². Żywica jest wodoodporna, mrozoodporna i łatwa w naprawie, bo miejscowe uszkodzenie można zalepić szpachlą bez demontażu całej powierzchni. Ceny materiałów wynoszą 180-320 zł/m², ale wymagana jest ekipa z doświadczeniem i temperatura aplikacji 15-25°C. Unikać tego rozwiązania warto przy tarasach narażonych na silne nasłonecznienie bez zadaszenia, bo żywica żółknie pod wpływem UV, chyba że zastosuje się wariant alifatyczny z filtrem UV, podnoszący cenę o 40%.

HPL (High Pressure Laminate) to panele kompaktowe z żywic melaminowych sprasowanych pod ciśnieniem 9 MPa w temperaturze 150°C. Grubość 12-20 mm daje wytrzymałość na zginanie 80-120 MPa i klasę odporności ogniowej B-s1,d0. Panele HPL na taras są mrozoodporne, antypoślizgowe (R11) i dostępne w 40 dekorach od drewna po beton. Ceny zaczynają się od 260 zł/m² i sięgają 480 zł/m² za kolekcje z nadrukiem cyfrowym. HPL nie lubi stojącej wody w szczelinach między panelami, więc wymaga precyzyjnego montażu na regulowanych wspornikach zamiast klejenia do podłoża.

Kostka brukowa betonowa to rozwiązanie niedoceniane na tarasach zadaszonych, choć sprawdza się znakomicie przy spadkach 2-3% i niewielkich powierzchniach do 30 m². Kostka o grubości 6 cm i wytrzymałości C30/37 wytrzymuje obciążenia ruchu pieszego i lekkich mebli ogrodowych, a jej nasiąkliwość 4-6% mieści się w normie PN-EN 1338. Ceny zaczynają się od 65 zł/m² za szarą bazową, a kolorowe melanże dochodzą do 130 zł/m². Kostka wybacza błędy montażowe lepiej niż płytki, bo pojedynczy element łatwo wymienić, ale utrudnia ustawienie mebli na nóżkach, które grzęzną w szczelinach.

Tabela porównawcza materiałów na zadaszony taras (ceny 2026, Polska)

Kiedy unikać danego materiału

Drewno naturalne nie sprawdza się na tarasach ze spadkiem poniżej 1% i tam, gdzie właściciel nie akceptuje sezonowych zmian koloru. WPC o niskiej jakości (poniżej 200 zł/m²) bez certyfikatu CE i gwarancji pisemnej potrafi się rozwarstwiać po 3-4 latach, dlatego unikać trzeba produktów bez oznaczenia normy PN-EN 15534. Płytki gresowe klejone na nieprzygotowanym podłożu pękają przy pierwszym mrozie, więc ich unikać warto przy betonie bez warstwy drenażowej. Kamień naturalny w jasnych odmianach (piaskowiec, wapień) łapie przebarwienia z liści i kwiatów, a jego impregnacja jest kosztowna i czasochłonna. Żywica epoksydowa źle znosi długotrwałe obciążenie punktowe od nóżek grilla, które mogą ją odkształcić.

Czynniki wyboru podłogi tarasowej

Obciążenie użytkowe to pierwszy filtr, bo determinuje grubość materiału i rozstaw legarów. Taras z sofą narożną, stołem dla sześciu osób i dwoma donicami z drzewkami generuje obciążenie 150-250 kg/m², co eliminuje płyty betonowe o grubości poniżej 4 cm. Standardowe deski WPC o grubości 25 mm na legarach co 40 cm wytrzymują do 400 kg/m², co w zupełności wystarcza do zastosowań mieszkalnych.

Ekspozycja na słońce i deszcz wpływa na trwałość, ale zadaszenie zmienia reguły gry. Na tarasie zadaszonym promieniowanie UV dociera pod kątem 30-60° i w polskim klimacie nie przekracza 800 kWh/m² rocznie, podczas gdy na otwartej przestrzeni sięga 1100 kWh/m². WPC na zadaszonym tarasie nie blaknie tak intensywnie, a drewno nie szarzeje tak szybko, bo brak bezpośredniego kontaktu z opadami zmniejsza wymywanie ligniny.

Klimat regionalny w Polsce różni się znacząco między północą a południem. Pobrzeże Bałtyku i Mazury to strefa 180-200 dni z opadami i temperaturą minimalną do minus 25°C, co wymaga materiałów o nasiąkliwości poniżej 3%. Dolny Śląsk i Małopolska mają łagodniejszy klimat z minimum do minus 18°C, ale większą amplitudą dobową, co sprzyja termicznemu paczeniu drewna. Tereny górskie powyżej 600 m n.p.m. wymagają materiałów mrozoodpornych klasy F150 wg normy PN-EN 13111.

Styl domu i otoczenia to nie kosmetyka, ale spójność wizualna, która wpływa na wartość nieruchomości. Nowoczesna bryła z aluminium i szkłem dobrze komponuje się z mikrocementem, żywicą i betonem architektonicznym. Domy w stylu skandynawskim lub góralskim wymagają drewna lub jego wiernej imitacji (WPC szczotkowane, HPL z dekorem drewna). Klasyczna kostka brukowa pasuje do willi z lat 90. i domów z czerwonej cegły.

Intensywność użytkowania wyznacza odstępy między konserwacją. Taras używany codziennie od maja do września wymaga mycia co 2 tygodnie i przeglądu fug co sezon. Taras weekendowy znosi konserwację raz na kwartał. Warto to uwzględnić, bo drewno przy intensywnym użytkowaniu wymaga olejowania co rok, a przy okazjonalnym co 2-3 lata.

Checklista przedzakupowa

• Pomiar: dokładna powierzchnia z uwzględnieniem obrzeży i progów
• Budżet: materiał + akcesoria + robocizna + 15% rezerwy
• Ekspozycja: zadaszenie, nasłonecznienie, kierunek wiatru
• Obciążenie: meble, donice, jacuzzi, liczba użytkowników
• Styl: spójność z elewacją i architekturą ogrodu
• Gwarancja: pisemna, minimum 10 lat na materiał
• Dostępność: czas dostawy, dostępność serwisu, magazyn regionalny
• Ekipa: doświadczenie w montażu danego materiału, referencje

Montaż podłogi na zadaszonym tarasie krok po kroku

Przygotowanie podłoża zaczyna się od sprawdzenia spadku, który powinien wynosić 1,5-2% w kierunku od budynku. Spadek poniżej 1% powoduje zastoiny wody, a powyżej 3% utrudnia ustawienie mebli. Na płycie betonowej o grubości minimum 12 cm wykonuje się warstwę drenażową z keramzytu frakcji 8-16 mm o grubości 5 cm, oddzieloną geowłókniną 120 g/m². Geowłóknina zapobiega mieszaniu się warstw i jednocześnie przepuszcza wodę, co chroni przed kapilarnym podciąganiem wilgoci.

Izolacja przeciwwilgociowa to membrana EPDM lub folia PE o grubości 0,4 mm, łączona na zakładkę 15 cm i sklejana taśmą butylową. Na zadaszonym tarasie nie stosuje się papy termozgrzewalnej, bo temperatura pod dachem latem sięga 60°C i odkleja bitum. Folia PE układa się z wywinięciem 20 cm na ścianę budynku, tworząc wannę, która kieruje ewentualną wodę do rynny.

Legary drewniane impregnowane ciśnieniowo lub aluminiowe profile systemowe stanowią szkielet nośny. Rozstaw legarów zależy od materiału posadzki: dla desek WPC 25 mm wynosi 35-40 cm, dla gresu na wspornikach 60 cm, dla drewna miękkiego 30-35 cm. Legary drewniane mocuje się do betonu kotwami chemicznymi co 80 cm, a profile aluminiowe regulowanymi wspornikami z tworzywa, które kompensują nierówności do 10 cm.

Szczeliny dylatacyjne przy ścianach wynoszą 10-15 mm i wypełnia się je elastycznym sznurem dylatacyjnym oraz silikonem neutralnym. Między deskami WPC zostawia się 3-5 mm, co pozwala na rozszerzalność termiczną rzędu 0,5 mm na metr bieżący przy różnicy temperatur 50°C. Bez tych szczelin deski wyginają się łukowato lub pękają przy pierwszym upalnym lecie.

Montaż desek WPC odbywa się na klipsy ze stali nierdzewnej, które wpinają się w boczne rowki desek. Pierwsza deska mocowana jest śrubą startową co 40 cm, kolejne wchodzą na klipsy bez widocznych łączników. Przycinanie wykonuje się piłą tarczową z drobnym zębem, a krawędzie zamyka listwami przypodłogowymi z aluminium lub kompozytu w tym samym kolorze. Całość montażu tarasu 20 m² zajmuje 2 dni dla dwóch osób z doświadczeniem.

Montaż płytek gresowych na wspornikach plastikowych jest jeszcze szybszy. Wsporniki z regulacją wysokości 5-15 cm ustawia się w siatce 60×60 cm, a płytki 60×60 cm układa na gumowych podkładkach tłumiących hałas. System pozwala na wymianę pojedynczej płytki bez demontażu całej posadzki i ukrywa pod spodem kable lub rury odwodnienia liniowego.

Kontrola spadku po ułożeniu odbywa się wężem wodnym lub poziomicą laserową. Tolerancja 3 mm na 2 metrach długości to maksimum, bo przy większych odchyleniach meble chwieją się i powstają zastoiny. Na koniec warto wykonać próbę wody, polewając taras z węża przez 10 minut i obserwując, czy woda spływa w przewidzianym kierunku bez kałuż.

Narzędzia potrzebne do montażu DIY

Piła tarczowa z tarczą do drewna twardego (minimum 48 zębów), wiertarko-wkrętarka z bitami Torx T20 i T25, poziomica laserowa z dokładnością 0,2 mm/m, miara zwijana 5 m, ołówek stolarski, młotek gumowy, ścisk stolarski 60 cm, klucz imbusowy 4 i 5 mm, sznurek traserski. Czas pracy dla tarasu 20 m² to 12-16 godzin dla doświadczonego majsterkowicza i 24-30 godzin dla osoby bez praktyki.

Konserwacja i najczęstsze błędy przy podłodze tarasowej

Mycie bieżące to podstawa, bo brud organiczny z liści i pyłków rozkłada się pod wpływem wilgoci i tworzy ślady trudne do usunięcia. WPC i gres myje się wodą z pH neutralnym i szczotką o miękkim włosiu co 2 tygodnie w sezonie. Drewno wymaga środka myjącego na bazie mydła potasowego, który nie niszczy warstwy oleju. Ciśnienie w myjce nie powinno przekraczać 100 barów, bo strumień wody wbija brud w pory materiału.

Olejowanie drewna wykonuje się olejem tungowym lub lnianym z filtrem UV, nakładanym w dwóch warstwach pędzlem lub wałkiem. Pierwsza warstwa wsiąka w 15-30 minut, druga po 4 godzinach schnięcia. Olej odnawia się co 12-18 miesięcy, a na intensywnie eksploatowanych powierzchniach co rok. Koszt oleju to 35-60 zł/litr, a zużycie na taras 20 m² wynosi 3-4 litry rocznie. Impregnacja kamienia naturalnego kosztuje 20-35 zł/m² i wykonuje się ją co 3-5 lat.

Odnawianie WPC polega na myciu szczotką ryflowaną i środkiem do kompozytów, który usuwa nalot z twardej wody. Raz na 5 lat warto nałożyć warstwę renowacyjną w formie sprayu, która przywraca intensywność koloru. Żywicę epoksydową wystarczy umyć i polerować pastą poliuretanową co 2-3 lata, co przywraca połysk i maskuje drobne rysy.

Porada eksperta: Na zadaszonym tarasie warto zainstalować odwodnienie liniowe przy krawędzi zewnętrznej, bo skropliny spadające z zadaszenia tworzą smugi na posadzce. Rynna aluminiowa 100 mm z kratką ze stali nierdzewnej kosztuje 180-280 zł/mb i rozwiązuje problem bez kosztownej przebudowy.

Brak spadku to błąd numer jeden, który ujawnia się po pierwszej zimie. Woda stojąca w zagłębieniach penetruje fugi, pęcznieje przy zamarzaniu i wyciska płytki z podłoża. Naprawa wymaga demontażu posadzki i ponownego ułożenia z zachowaniem spadku, co kosztuje 60-120 zł/m² robocizny. Lepiej zapłacić 15 zł/m² więcej za prawidłowe przygotowanie podłoża niż 6000 zł za poprawki po dwóch latach.

Złe mocowanie legarów do betonu to drugi grzech główny. Kołki rozporowe 8×100 mm bez kotwy chemicznej wyrywają się po 3-4 latach od cykli termicznych. Prawidłowe mocowanie to kotwa wklejana żywicą chemiczną o nośności 5 kN na punkt, rozmieszczona co 80 cm. Koszt kotew to 12-18 zł/sztuka, a różnica w trwałości sięga 20 lat.

Pominięcie izolacji przeciwwilgociowej między betonem a legarami powoduje gnicie drewna od spodu, które widać dopiero przy remoncie. Folia PE 0,4 mm kosztuje 3-5 zł/m², a jej brak oznacza wymianę legarów po 8-12 latach. Na zadaszonym tarasie izolacja jest jeszcze ważniejsza niż na otwartym, bo brak słońca spowalnia wysychanie.

Zbyt gęsty rozstaw legarów generuje koszty bez korzyści, bo deska o grubości 25 mm na legarach co 30 cm ugina się tak samo jak na 40 cm. Normy producentów WPC jasno określają rozstaw maksymalny 40 cm dla ruchu pieszego i 30 cm dla intensywnego użytkowania komercyjnego. Przekraczanie tych wartości unieważnia gwarancję, a jej przestrzeganie pozwala zaoszczędzić 20-30% kosztu legarów.

Montaż bez szczelin dylatacyjnych przy ścianie kończy się wybrzuszeniem posadzki w środku tarasu przy pierwszym upalnym lecie. Deska WPC rozszerza się o 2 mm na metr bieżący przy różnicy 40°C, więc taras 6 m potrzebuje 12 mm luzu z każdej strony. Szczelina 10 mm pod listwą przypodłogową to minimum, a 15 mm daje bufor bezpieczeństwa.

Koszt całkowity i kalkulator budżetu

Ceny materiałów to dopiero połowa równania, bo akcesoria montażowe potrafią dodać 15-25% do budżetu. Legary, klipsy, listwy przypodłogowe, wsporniki, śruby, kotwy chemiczne i taśmy uszczelniające tworzą ukryty koszt, który łatwo pominąć w kalkulacji. Wzór na budżet jest prosty: powierzchnia × cena materiału × 1,20, gdzie współczynnik 1,20 uwzględnia akcesoria i 5% rezerwy na docinki.

Dla tarasu 20 m² z deski WPC klasy średniej (320 zł/m²) budżet wygląda następująco: same deski 6400 zł, legary aluminiowe 2000 zł, klipsy i śruby 600 zł, listwy 800 zł, izolacja i geowłóknina 400 zł. Razem 10 200 zł za materiały. Robocizna fachowej ekipy to 60-90 zł/m², czyli 1200-1800 zł, co daje budżet całkowity 11 400-12 000 zł. Montaż DIY obniża koszt do 10 200 zł, ale wymaga 24-30 godzin pracy.

Taras 20 m² z gresu 20 mm (180 zł/m² za kolekcję średnią) to koszt materiałów 3600 zł, wsporniki regulowane 1200 zł, klej i fuga mrozoodporna 800 zł. Razem 5600 zł za materiały, a robocizna 80-110 zł/m² ze względu na trudność cięcia i poziomowania. Budżet całkowity: 7200-7800 zł. Gres wygrywa ceną, ale przegrywa komfortem termicznym i wizualnym drewna.

Taras 20 m² z drewna modrzewiowego (220 zł/m²) to koszt desek 4400 zł, legary impregnowane 1600 zł, wkręty nierdzewne 500 zł, olej i impregnat 400 zł. Razem 6900 zł za materiały. Robocizna 70-100 zł/m² ze względu na czasochłonne wiercenie otworów pilotowych. Budżet: 8300-8900 zł, ale pierwszy olej po roku to dodatkowe 200 zł rocznie.

Aspekt ekologiczny i certyfikaty

Materiały z recyklingu to segment rosnący, ale wymaga uwagi przy zakupie. WPC produkowane z 90% recyklatu polietylenu i certyfikowanego drewna FSC osiągają te same parametry techniczne co materiały pierwotne, a ich ślad węglowy jest o 30-40% niższy. Certyfikat FSC (Forest Stewardship Council) gwarantuje, że drewno pochodzi z lasów zarządzanych zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. HPL z 60% udziałem żywic z recyklingu to kolejna opcja dla inwestorów szukających rozwiązań niskoemisyjnych.

Ślad węglowy podłogi tarasowej liczy się w kilogramach CO₂ na metr kwadratowy przez cały cykl życia. Drewno modrzewiowe magazynuje 12-15 kg CO₂/m² w biomasie, a jego produkcja generuje 3-4 kg CO₂/m². Saldo jest ujemne, co czyni drewno jedynym materiałem o zerowym śladzie netto. WPC ma ślad 8-12 kg CO₂/m² ze względu na plastikowy komponent. Gres i granit to 15-25 kg CO₂/m² głównie z transportu i wypalania w piecu. Beton architektoniczny osiąga 20-30 kg CO₂/m² z powodu cementu.

Schemat decyzyjny

Jeśli taras ma pełne zadaszenie i budżet do 12 000 zł za 20 m², najlepszym wyborem jest WPC średniej klasy. Jeśli liczy się design i trwałość powyżej 30 lat, wybierz gres 20 mm lub granit. Jeśli marzy się naturalne drewno i akceptujesz konserwację, modrzew syberyjski lub termowany jesion sprawdzą się przez dekady. Jeśli taras jest mały i chcesz go zrobić samodzielnie w weekend, kostka brukowa lub WPC na klipsy to jedyne rozsądne opcje. Beton architektoniczny i mikrocement wymagają fachowej ekipy i budżetu powyżej 15 000 zł.

Schemat decyzyjny można sprowadzić do trzech pytań: czy chcesz konserwować taras sezonowo (tak: drewno, nie: WPC, gres, żywica), jaki masz budżet na metr kwadratowy z montażem (do 400 zł: kostka, gres ekonomiczny, 400-700 zł: WPC, drewno, powyżej 700 zł: kamień, HPL, mikrocement) i jaki styl domu ma być spójny z tarasem (nowoczesny: beton, żywica, klasyczny: drewno, kostka, uniwersalny: WPC, gres).

Ostateczna decyzja o podłodze na zadaszony taras powinna uwzględniać nie tylko cenę zakupu, ale całkowity koszt posiadania w horyzoncie 20 lat. Drewno wymaga 8 000-12 000 zł konserwacji w tym okresie, WPC zaledwie 2 000 zł na mycie i drobne naprawy. Gres nie wymaga praktycznie nic poza myciem. Te liczby zmieniają rachunek ekonomiczny i sprawiają, że pozornie droższe rozwiązania okazują się tańsze w perspektywie dwóch dekad.

Konsultacja z projektantem tarasu przed zakupem materiału pozwala uniknąć kosztownych błędów i dopasować technologię do konstrukcji nośnej balkonu lub płyty fundamentowej. Architekt sprawdzi nośność stropu, dobierze spadek, zaplanuje odwodnienie i wskaże materiały zgodne z lokalnym planem zagospodarowania, który w niektórych gminach ogranicza kolorystykę elewacji i posadzek zewnętrznych.