Jakie panele winylowe wybrać na płytki? Wybór i kluczowe aspekty montażu.

Marzy Ci się szybka metamorfoza podłogi, ale wizja skuwania starych, często brzydkich i niemodnych płytek przyprawia o dreszcze? Nie jesteś sam! Miliony Polaków zastanawiają się, jak odświeżyć podłogę bez totalnego remontowego armagedonu. Odpowiedź często kryje się w innowacyjnych rozwiązaniach, a jednym z najpopularniejszych staje się ostatnio opcja, dzięki której położysz nową podłogę na starym podłożu. Zatem, jakie panele winylowe na płytki nadają się najlepiej? Najczęściej wskazuje się na te o sztywnym rdzeniu mineralnym, montowane na system "klik", które pozwalają na szybkie zakrycie starej posadzki bez kucia, gwarantując spektakularną, szybką odmianę każdego pomieszczenia.

• Cechy paneli winylowych idealnych na płytki – dlaczego to działa?
• Przygotowanie podłoża z płytek przed położeniem paneli winylowych
• System montażu: Panele winylowe klik czy klejone na płytkach?
• Praktyczne aspekty układania paneli winylowych na płytkach – grubość i poziom podłogi

Wybór odpowiedniego rodzaju paneli winylowych do układania na płytkach jest kluczowy dla trwałości i estetyki nowej podłogi. Różne typy paneli mają odmienne właściwości i wymagania co do przygotowania podłoża. Przyjrzyjmy się bliżej, które rozwiązania rekomendują eksperci w zależności od stanu istniejącej posadzki ceramicznej.

Z analizy dostępnych na rynku rozwiązań wynika, że panujące wśród ekspertów przekonanie o wyższości sztywnych paneli winylowych z systemem klik przy układaniu na płytkach ceramicznych ma solidne podstawy. Ich konstrukcja, zwłaszcza obecność mineralnego rdzenia i wbudowanego podkładu, sprawia, że są mniej wrażliwe na drobne niedoskonałości podłoża w postaci fug czy minimalnych nierówności pojedynczych płytek, które w przypadku paneli elastycznych montowanych na klej wymagałyby katorżniczego wręcz wyrównywania do perfekcji. Elastyczne panele na klej, choć cienkie i atrakcyjne cenowo, są niczym papier lakmusowy dla każdej wady podłoża, odbijając jej kształt na powierzchni, co jest po prostu niedopuszczalne z estetycznego punktu widzenia.

Cechy paneli winylowych idealnych na płytki – dlaczego to działa?

Zrozumienie, dlaczego panele winylowe tak doskonale odnajdują się w roli nowej podłogi położonej wprost na starych płytkach ceramicznych, wymaga przyjrzenia się ich kluczowym cechom konstrukcyjnym i użytkowym.

Zobacz także: Jakie panele na płytki? Wybieramy najlepsze rozwiązanie w 2025 roku

To nie przypadek, że projektanci i wykonawcy coraz częściej rekomendują właśnie to rozwiązanie do szybkich, choć gruntownych renowacji. To jak znalezienie złotego środka między potrzebą solidności a chęcią uniknięcia czasochłonnego i kosztownego burzenia istniejącej struktury.

Pierwsza i absolutnie fundamentalna cecha, która wysuwa panele winylowe na prowadzenie, to ich niewielka grubość. Typowe panele sztywne, czyli te najczęściej polecane na płytki, mają zaledwie od 4 do 8 milimetrów, wliczając w to często zintegrowany podkład akustyczny.

Panele elastyczne montowane na klej są jeszcze cieńsze, mierząc zaledwie 2-3 mm. Ta minimalna wysokość oznacza, że po ich zainstalowaniu poziom podłogi podnosi się w sposób nieznaczny, co jest nieocenione w starym budownictwie, gdzie często każdy milimetr ma znaczenie, szczególnie w kontekście wysokości progów, drzwi czy osadzenia okien tarasowych.

Zobacz także: Jakie listwy do łączenia paneli z płytkami 2025

Znikoma różnica w poziomie podłogi sprawia, że często nie ma konieczności podcinania skrzydeł drzwi, co jest uciążliwym, generującym kurz i hałas etapem tradycyjnych remontów. Wyobraźmy sobie sytuację, gdzie układamy nową podłogę w kilku sąsiadujących pomieszczeniach – utrzymanie zbliżonego poziomu podłóg między nimi jest znacznie prostsze, a estetyczne wykończenie przejść (tzw. dylatacji) wymaga jedynie zastosowania niskoprofilowych listew przejściowych.

Kolejną, wręcz nieodzowną w kontekście pomieszczeń z płytkami cechą, jest wodoodporność paneli winylowych. W przeciwieństwie do paneli laminowanych, winyl jest materiałem w 100% odpornym na działanie wilgoci, a nawet bezpośrednie zalanie powierzchni.

Oznacza to, że doskonale sprawdzają się one w kuchniach, łazienkach, pralniach czy przedpokojach – wszędzie tam, gdzie obecne są płytki i gdzie ryzyko rozlania wody jest wysokie. Brak absorpcji wilgoci przez materiał eliminuje problem puchnięcia czy deformacji, co jest bolączką podłóg drewnianych i laminowanych w wilgotnych warunkach. Struktura panelu winylowego, zwłaszcza sztywnego, jest stabilna wymiarowo nawet przy zmiennych warunkach wilgotnościowych.

Zobacz także: Podkład pod Panele na Płytki PCV 2025: Jaki Wybrać? Kompleksowy Poradnik

To po prostu wybawienie w starciu z mokrym, błotnistym obuwiem po powrocie do domu w deszczowy dzień czy w kuchni podczas codziennego gotowania.

Wspomniana już sztywność, zwłaszcza w panelach z rdzeniem mineralnym (SPC – Stone Plastic Composite lub RPC – Rigid Plastic Composite), to cecha mająca bezpośrednie przełożenie na możliwość montażu na istniejącym, nieidealnie gładkim podłożu. Rdzeń ten, dzięki swojej twardości i stabilności, skutecznie "maskuje" niewielkie zagłębienia, takie jak płytkie fugi ceramiczne.

Zobacz także: Jaki podkład pod panele na płytki w 2025 roku? Wybierz najlepszy!

Panel rozkłada obciążenie na większą powierzchnię, a wbudowany podkład wypełnia minimalną przestrzeń nad fugą, co ogranicza uginanie się i minimalizuje ryzyko przyszłych problemów z klikami czy widocznością struktury starej podłogi na powierzchni nowej. Jest to swoisty amortyzator dla drobnych grzeszków podłoża.

Wyobraźmy sobie scenę: panele winylowe sztywne ułożone na płytkach z fugą o głębokości 2 mm. Panel dzięki swojej budowie i sztywności przylega stabilnie do szczytów płytek, a niewielki prześwit nad fugą jest niwelowany przez zintegrowany podkład lub jest na tyle minimalny, że nie powoduje uginania się panela pod ciężarem, zapewniając trwałe i solidne wrażenie podczas użytkowania.

Odporność na uszkodzenia mechaniczne to kolejny argument przemawiający za panelami winylowymi na płytkach. Ich warstwa użytkowa, często o grubości 0.3 mm, 0.55 mm lub nawet 0.7 mm, jest niezwykle wytrzymała na ścieranie, zarysowania i wgniecenia.

Zobacz także: Podkład pod panele winylowe na płytki 2025: Jaki wybrać?

Klasy użyteczności, np. 32 dla ruchu mieszkalnego o dużym natężeniu czy 33/41 dla obiektów użyteczności publicznej/przemysłu, jasno określają ich trwałość. To oznacza, że nawet upadek ciężkiego przedmiotu czy przesuwanie mebli nie powinno pozostawić trwałych śladów na powierzchni paneli.

W przypadku płytek ceramicznych w kuchni czy przedpokoju, gdzie często coś spada (patelnia, narzędzia), trwałość winylu to prawdziwe błogosławieństwo. Panele te są po prostu twardym orzechem do zgryzienia dla codziennych wyzwań.

Wreszcie, panele winylowe oferują nieskończone możliwości aranżacyjne. Dostępne są w setkach wzorów i kolorów, imitujących drewno, kamień, beton czy płytki, w formatach desek, płytek czy nawet wzorów parkietowych typu jodełka. Można nimi łatwo i szybko zakryć nieestetyczne, staromodne płytki i wnieść do wnętrza powiew świeżości i nowoczesności lub ponadczasowej klasyki.

Możliwość wyboru pomiędzy ciepłym odcieniem drewna, chłodem betonu czy elegancją kamienia, a wszystko to z praktycznością winylu, sprawia, że panele winylowe to elastyczne narzędzie w rękach każdego, kto marzy o nowej podłodze bez burzenia starej.

Przygotowanie podłoża z płytek przed położeniem paneli winylowych

Można by pomyśleć, że skoro panele winylowe, zwłaszcza te sztywne, są tak łaskawe dla istniejącego podłoża z płytek, to przygotowanie go jest formalnością. Nic bardziej mylnego! Zapamiętajmy jedną zasadę niczym mantrę: Sukces renowacji z panelami winylowymi na płytkach zaczyna się i kończy na przygotowaniu podłoża z płytek przed położeniem paneli winylowych. Ignorując ten etap, ryzykujemy, że nawet najdroższe i najsolidniejsze panele szybko ujawnią niedoskonałości starej podłogi, co prowadzi do skrzypienia, pękania klików, a w konsekwencji do konieczności zerwania całej nowej podłogi.

Pierwszym krokiem, podstawowym, ale często niedocenianym, jest gruntowne oczyszczenie powierzchni płytek. Mowa tu o usunięciu wszelkich śladów kurzu, brudu, tłuszczu, wosku czy starych impregnatów. Płytki powinny być sterylnie czyste, niczym powierzchnia chirurgicznego stołu, gotowa na przyjęcie nowej warstwy.

Do czyszczenia używamy odpowiednich środków odtłuszczających, szorujemy fugi, a następnie wszystko dokładnie odkurzamy, upewniając się, że w zakamarkach i przy ścianach nie pozostały żadne drobinki, które mogłyby utrudnić montaż czy uszkodzić panele w przyszłości.

Następny, krytyczny etap, to ocena stanu płytek i fug. Czy wszystkie płytki są stabilne i przylegają do podłoża? Luźne, pęknięte lub uszkodzone płytki należy bezwzględnie usunąć i wypełnić powstałe ubytki masą wyrównującą lub szybkoschnącym betonem. Pamiętajmy, że nowa podłoga dziedziczy stabilność od podłoża. Każdy ruch starej płytki to potencjalny problem dla spoin klik czy kleju.

Kluczową kwestią jest również głębokość i szerokość fug. O ile sztywne panele winylowe mogą tolerować pewną głębokość fug (zwykle producenci podają maksymalną tolerancję, np. 2-3 mm głębokości i 5-8 mm szerokości), o tyle elastyczne panele na klej wymagają, aby powierzchnia była absolutnie jednolita. To oznacza konieczność zaszpachlowania fug masą samopoziomującą lub inną dedykowaną masą naprawczą, tak aby tworzyły idealnie gładką płaszczyznę z powierzchnią płytek.

Nawet w przypadku paneli sztywnych, jeśli fugi są bardzo głębokie lub podłoże wykazuje większe nierówności (np. krzywo położone płytki, spadki), konieczne może być zastosowanie wylewki samopoziomującej na całej powierzchni. Grubość wylewki dobieramy tak, aby wyrównać wszelkie defekty i stworzyć jednolitą, płaską bazę.

Wylewki samopoziomujące na płytki to specyficzne produkty, które mają dobrą przyczepność do gładkich powierzchni i charakteryzują się niskim skurczem, co minimalizuje ryzyko spękań. Czas schnięcia takiej wylewki (zwykle od kilku godzin do kilku dni, w zależności od grubości i warunków otoczenia) musi być bezwzględnie przestrzegany.

Niezwykle istotne jest także sprawdzenie poziomu podłoża. Niewielkie różnice w poziomie można czasem zniwelować poprzez zastosowanie grubszej warstwy wylewki samopoziomującej, ale większe spadki lub wypukłości wymagają bardziej zaawansowanych działań, takich jak szlifowanie nierówności czy wykonanie wielowarstwowej wylewki.

Maksymalna dopuszczalna różnica poziomu podłoża pod panelami winylowymi to zwykle 2 mm na długości 2 metrów – i tego musimy się trzymać jak osi drogowego pasa.

Ostatnim, choć nie mniej ważnym, aspektem jest sprawdzenie wilgotności podłoża. Choć panele winylowe są wodoodporne, podłoże ceramiczne, a przede wszystkim warstwa kleju czy fugi pod nim, może kumulować wilgoć. Nadmierna wilgotność pod płytkami (zwłaszcza na parterze lub w pomieszczeniach słabo izolowanych) może prowadzić do rozwoju pleśni, a w rzadkich przypadkach wpływać na spoiny klejowe lub podkład.

Zalecane jest wykonanie testu wilgotności, np. metodą CM (karbidową), która daje precyzyjny odczyt wilgotności resztkowej cementowego podkładu pod płytkami (dopuszczalna wilgotność zwykle <2% CM) lub pomiaru wilgotności względnej powietrza nad podłożem (<75% RH). Zapewnienie optymalnych warunków wilgotnościowych to zabezpieczenie przed przyszłymi niespodziankami i gwarancja zdrowego klimatu w pomieszczeniu.

Na dobrze przygotowanym, czystym, równym i suchym podłożu z płytek, panele winylowe będą leżeć idealnie i służyć bezawaryjnie przez długie lata, co w pełni usprawiedliwia wysiłek włożony w ten wstępny, ale jakże ważny etap prac.

System montażu: Panele winylowe klik czy klejone na płytkach?

Decyzja o tym, jakie panele winylowe na płytki wybierzemy pod kątem systemu montażu, jest równie ważna, jak sam rodzaj materiału, a nierzadko jedno wynika z drugiego. Na rynku dominują dwa główne sposoby instalacji: system klik (tzw. montaż pływający) i montaż na klej (pełne klejenie do podłoża). Każdy z nich ma swoje plusy i minusy, a wybór w dużej mierze zależy od stanu istniejącego podłoża z płytek oraz typu paneli, na które się zdecydujemy.

System klik, znany i lubiany z paneli laminowanych, w panelach winylowych zyskał nową jakość, zwłaszcza w połączeniu ze sztywnym rdzeniem mineralnym (SPC/RPC) lub wzmocnionym PVC (WPC). Panele te łączymy ze sobą na "pióro i wpust", tworząc sztywną taflę, która nie jest trwale połączona z podłożem.

Montaż na klik na płytkach jest zdecydowanie szybszy i czystszy niż klejenie. Nie wymaga użycia specjalistycznych klejów rozprowadzanych na całej powierzchni, co eliminuje problem ich schnięcia, zapachu czy konieczności stosowania wałków dociskowych. To rozwiązanie, które często pozwala na samodzielne wykonanie prac bez angażowania ekipy remontowej, co oczywiście przekłada się na oszczędność czasu i pieniędzy (szacunkowy czas pracy dla fachowca to np. 1.5-2.5 godz/m², a dla samodzielnego montażysty 3-5 godz/m² w zależności od stopnia skomplikowania pomieszczenia).

Kluczową zaletą paneli winylowych na klik, zwłaszcza tych sztywnych, przy układaniu na płytkach, jest ich zdolność do radzenia sobie z drobnymi nierównościami podłoża, takimi jak fugi. Dzięki sztywności rdzenia i często wbudowanemu podkładowi, panel rozkłada ciężar na sąsiednie elementy, minimalizując punktowe uginanie nad fugą, o ile jej głębokość mieści się w tolerancji producenta (co jest powszechnym przypadkiem dla standardowych fug).

Pamiętajmy jednak, że "radzenie sobie" nie oznacza tolerowania dużych nierówności. Jak już wspomniano, podłoże musi być w miarę równe, z maksymalnymi dopuszczalnymi odchyłkami wskazanymi przez producenta paneli, np. 2 mm na 2 metrach długości. Układanie paneli klik na podłożu, które wyraźnie faluje lub posiada głębokie wklęsłości/wypukłości, prędzej czy później doprowadzi do pękania spoin klikowych, skrzypienia, a nawet powstawania szczelin.

Drugim systemem jest montaż na klej, stosowany głównie do cieńszych, bardziej elastycznych paneli winylowych (LVT dryback). Ten system wymaga perfekcyjnie gładkiego podłoża. Tak jak powiedział mistrz ceremonii na wielkim balu, "każda rysa, każdy cień musi zniknąć, zanim gość w tan ruszy" – tak każda fuga czy nierówność na płytkach musi być zaszpachlowana i wyrównana przed nałożeniem kleju.

Zalety montażu na klej to przede wszystkim ekstremalna stabilność podłogi i odporność na duże obciążenia punktowe oraz intensywny ruch. Podłoga przyklejona do podłoża jest niczym monolit. Jest też bardzo cicha podczas użytkowania.

Panele elastyczne klejone, dzięki swojej niewielkiej grubości, podnoszą poziom podłogi minimalnie, czasem zaledwie o 2 mm plus grubość kleju (ok. 1 mm). Są idealne, gdy każdy milimetr jest na wagę złota i gdy zależy nam na najwyższej trwałości i braku dylatacji na dużych powierzchniach (choć w przypadku paneli klik na sztywnym rdzeniu, możliwość układania dużych obszarów bez dylatacji również staje się standardem, nawet do 400m²).

Wadą klejenia jest wspomniane wymaganie idealnie gładkiego podłoża, pracochłonność (konieczność dokładnego zaszpachlowania fug i nierówności), trudniejszy, bardziej "brudny" montaż oraz brak możliwości demontażu paneli bez ich uszkodzenia. Raz przyklejone, są już na stałe.

Podsumowując dylemat "klik czy klejone na płytkach", panuje powszechna zgoda, że do bezpośredniego montażu na istniejących płytkach ceramicznych, zwłaszcza w przypadku, gdy fugi nie są zaszpachlowane idealnie na równo z powierzchnią płytki, panele winylowe na click z mineralnym rdzeniem są rozwiązaniem optymalnym i najczęściej rekomendowanym. Oferują korzystny balans między łatwością i szybkością montażu a odpornością na drobne niedoskonałości podłoża, czego nie mogą zagwarantować elastyczne panele klejone bez gruntownego przygotowania powierzchni.

Praktyczne aspekty układania paneli winylowych na płytkach – grubość i poziom podłogi

Zagadnienie grubości paneli winylowych nabiera szczególnego znaczenia, gdy rozważamy ich układanie na istniejącym podłożu z płytek. Jest to element, który ma bezpośredni wpływ na szereg praktycznych aspektów, od dopasowania podłogi do drzwi, przez konieczność stosowania listew przejściowych, aż po estetykę wykończenia przy ścianach. Ignorowanie tego może przysporzyć wielu kłopotów, a przecież celem jest gładka, bezproblemowa renowacja.

Jak już wspomniano, panele winylowe charakteryzują się niewielką grubością w porównaniu do tradycyjnych materiałów podłogowych czy systemów opartych o grubą wylewkę samopoziomującą lub podkład. Typowe panele sztywne z rdzeniem mineralnym mają najczęściej od 4 do 8 mm grubości, a w tym często wliczony jest już zintegrowany podkład.

Ta minimalna grubość to prawdziwe błogosławieństwo renowacyjne. Całkowite podniesienie poziomu podłogi jest symboliczne – mówimy o zwiększeniu wysokości o zaledwie kilka milimetrów ponad oryginalny poziom płytek, wliczając w to wysokość fug i ewentualnie bardzo cienką warstwę masy niwelującej (jeśli była potrzebna do wyrównania głębszych fug lub drobnych ubytków).

Szacujmy, że łączna wysokość nowej podłogi nad powierzchnią samej płytki wyniesie od 4 mm (najcieńsze sztywne panele bez wbudowanego podkładu, położone na zaszpachlowanych fugach) do około 9-10 mm (grubsze panele z podkładem plus ewentualna cienka warstwa wylewki). Dla paneli elastycznych klejonych, grubość całkowita wyniesie zaledwie 2-4 mm wliczając klej. Porównajmy to z grubością wylewek samopoziomujących (często min. 3-5 mm, a czasem więcej) plus grubość tradycyjnych paneli (8-12 mm) lub gresu (8-10 mm plus klej ok. 5 mm) – różnica jest kolosalna!

Bezpośrednim i chyba najbardziej docenianym praktycznym efektem tej niewielkiej grubości jest często brak konieczności podcinania skrzydeł drzwi wewnętrznych. Standardowe drzwi pokojowe wymagają zazwyczaj szczeliny około 8-10 mm od podłogi, aby swobodnie otwierały się nad dywanami czy wykładzinami.

Przy zastosowaniu nawet grubszego (8mm) panelu winylowego na płytkach z fugą (np. 1-2mm), całkowity poziom podniesie się np. o 9-10mm. Jeśli szczelina pod drzwiami była wystarczająca, nowa podłoga zmieści się pod skrzydłem bez żadnych dodatkowych prac. To oszczędność czasu, wysiłku i... chaosu w mieszkaniu.

Innym aspektem związanym z poziomem podłogi są progi i przejścia między pomieszczeniami, zwłaszcza gdy tylko jedno pomieszczenie (np. kuchnia lub łazienka z płytkami) dostaje nową podłogę winylową, a w sąsiednim zostaje stara podłoga (np. panele laminowane, parkiet, inne płytki). Różnice w poziomie mogą być nieznaczne (kilka mm) lub większe, jeśli sąsiednia podłoga również była np. wyższa.

Do estetycznego i bezpiecznego połączenia dwóch podłóg o różnym poziomie stosuje się listwy przejściowe (dylatacyjne). Dostępne są w różnych kształtach (np. w kształcie T, redukcyjne, kątowe) i wykonane z różnych materiałów (aluminium, PCV okleinowane), imitujące np. drewno. Listwy redukcyjne są idealne do niwelowania niewielkich różnic w poziomie (zwykle od 0 do kilkunastu milimetrów), tworząc łagodne przejście.

Przy drzwiach wejściowych lub wyjściach na taras, gdzie często istnieją progi lub specjalne systemy okuć okienno-drzwiowych, niewielkie podniesienie poziomu podłogi jest szczególnie korzystne. Nie ingeruje w mechanizmy, nie wymaga regulacji ani podcinania framug.

Warto też zwrócić uwagę na listwy przypodłogowe. Położenie paneli winylowych na płytkach zwiększa grubość podłogi przy ścianie. Stare listwy przypodłogowe (cokoliki) ceramiczne zazwyczaj pozostawia się na miejscu lub usuwa. Jeśli pozostają, panele winylowe muszą kończyć się z zachowaniem dylatacji (ok. 5-10mm od ściany, pod listwą).

Jeśli usuwamy stare cokoliki ceramiczne, musimy zainstalować nowe listwy przypodłogowe. Ze względu na niewielką grubość panelu winylowego, można zastosować niskoprofilowe listwy, co wygląda nowocześniej i mniej przytłaczająco niż wysokie, tradycyjne cokoliki.

Pamiętajmy również o wpływie grubości paneli na ogrzewanie podłogowe. Panele winylowe są doskonałymi przewodnikami ciepła i świetnie współpracują z systemami ogrzewania podłogowego, które często są obecne pod płytkami. Ich niewielka grubość minimalizuje straty ciepła i pozwala na szybkie nagrzewanie się powierzchni, co przekłada się na efektywność energetyczną systemu.

Odpowiednio dobierając grubość paneli i planując ewentualne niwelacje podłoża, możemy zrealizować projekt renowacyjny szybko, efektywnie i z minimalną ingerencją w istniejącą infrastrukturę, ciesząc się piękną, nową podłogą winylową bez zbędnego bałaganu i kosztów związanych ze skuwanem płytek.

Spójrzmy na wykres powyżej – to uproszczona wizualizacja potencjalnych oszczędności. Oczywiście, konkretne liczby mogą się różnić w zależności od wielu czynników, takich jak cennik fachowca, rodzaj i jakość materiałów czy wielkość powierzchni. Jednak schemat pozostaje niezmienny: usunięcie starej posadzki ceramicznej generuje znaczne koszty i jest niezwykle pracochłonne w porównaniu do rozwiązania, jakim jest położenie paneli winylowych bezpośrednio na istniejących płytkach.

Skuwanie płytek to nie tylko praca ludzka, ale też koszty związane z utylizacją gruzu (każdy m² podłogi generuje spore ilości ciężkiego odpadu), potencjalne uszkodzenia ścian czy instalacji pod spodem. Zatem, wybór paneli winylowych na płytki to często decyzja podyktowana nie tylko estetyką, ale przede wszystkim zdrowym rozsądkiem i kalkulacją ekonomiczną. Czas to pieniądz, a mniejszy zakres prac remontowych to po prostu szybszy powrót do normalności.

Inwestycja w panele winylowe to zatem często decyzja o zminimalizowaniu chaosu remontowego, przyspieszeniu procesu i ograniczeniu wydatków, przy jednoczesnym uzyskaniu trwałej, estetycznej i funkcjonalnej podłogi.