Skuteczna naprawa odpadających płytek na tarasie (2025)

Nic tak nie psuje nastroju podczas relaksu na świeżym powietrzu, jak widok unoszących się, a co gorsza, odpadających płytek na tarasie – prawdziwy koszmar każdego właściciela. Zastanawiasz się, jak naprawić odpadające płytki na tarasie szybko i skutecznie? Najczęściej oznacza to usunięcie uszkodzonych elementów, gruntowne oczyszczenie podłoża i ponowne przyklejenie z użyciem właściwych materiałów i technik, które uwzględniają specyfikę pracy na zewnątrz.

• Przygotowanie podłoża przed przyklejeniem nowej płytki
• Wybór odpowiedniego kleju i technika klejenia
• Fugowanie i wykończenie miejsca naprawy

Analiza licznych przypadków uszkodzeń okładzin ceramicznych na zewnętrznych posadzkach jasno wskazuje na powtarzające się wzorce przyczyn, odpowiedzialne za przedwczesne degradację, w tym frustrujące zjawisko luzujących się i odpadających płytek. Zjawisko to nie jest dziełem przypadku, a efektem zaniedbań na kluczowych etapach prac lub niewłaściwego doboru materiałów. Powszechne błędy popełniane podczas montażu często prowadzą do kumulacji negatywnych skutków.

Co istotne, rzadko zdarza się, aby za awarię odpowiadał tylko jeden czynnik; zazwyczaj jest to kumulacja kilku niedociągnięć – domino, w którym pierwszy przewrócony element pociąga za sobą resztę, ostatecznie prowadząc do katastrofy tarasowej okładziny. Zrozumienie tych wzajemnych zależności to pierwszy krok do trwałej i skutecznej naprawy.

Przygotowanie podłoża przed przyklejeniem nowej płytki

Zanim na tarasie ponownie zagości stabilna okładzina, konieczne jest dokładne przygotowanie powierzchni – to fundament trwałości. Zapomnij o pośpiechu i skrótach, bo zemści się to szybciej niż myślisz; prawidłowe przygotowanie podłoża to absolutna podstawa każdej solidnej naprawy.

Powierzchnia, z której usunięto stare, odpadające płytki, musi być przede wszystkim perfekcyjnie czysta. Oznacza to usunięcie resztek starego kleju, zaprawy fugowej, pyłu, tłuszczu czy wszelkich luźnych elementów, które mogłyby zmniejszyć przyczepność nowego spoiwa.

Często do tego celu używa się szlifierki kątowej z tarczą diamentową do betonu lub specjalnych frezarek. W przypadku niewielkich powierzchni można posłużyć się młotkiem i przecinakiem, ale metoda mechaniczna zapewnia lepszy efekt czyszczenia i wyrównania.

Po mechanicznym usunięciu większości zanieczyszczeń, powierzchnię należy dokładnie odkurzyć. Dobrym rozwiązaniem jest użycie odkurzacza przemysłowego, który skutecznie zbierze drobny pył. Na koniec można przemyć powierzchnię czystą wodą, upewniając się, że wszystkie środki czyszczące zostały dokładnie spłukane.

Niezbędne jest, aby podłoże było całkowicie suche przed przystąpieniem do kolejnych etapów. Czas schnięcia betonu czy zaprawy wyrównującej zależy od wilgotności powietrza i temperatury, ale zazwyczaj dla świeżych wylewek betonowych wynosi około 28 dni.

Istnieją jednak szybsze, specjalistyczne zaprawy naprawcze, które pozwalają na dalsze prace już po kilku dniach. Pomiar wilgotności podłoża można wykonać za pomocą specjalistycznego miernika, a akceptowalny poziom dla zapraw cementowych to zazwyczaj poniżej 4%.

Równość podłoża to kolejny krytyczny parametr. Wszelkie nierówności powyżej 2 mm na długości 2 metrów mogą prowadzić do powstawania pustek powietrznych pod płytkami, co jest bezpośrednią przyczyną ich późniejszego odspajania.

Drobne nierówności można skorygować przy użyciu cienkowarstwowych zapraw wyrównujących lub samopoziomujących. Pamiętaj, że zaprawy te również wymagają odpowiedniego czasu schnięcia przed nałożeniem hydroizolacji i kleju.

Szczególną uwagę należy poświęcić spadkowi tarasu. Prawidłowy spadek, zazwyczaj wynoszący od 1,5% do 2% (1,5-2 cm na metr długości), zapewnia skuteczne odprowadzanie wody. Jego brak lub niewystarczająca wartość jest częstą przyczyną zawilgacania podłoża.

Jeśli istniejący spadek jest niewystarczający lub jego brak, konieczne może być wykonanie nowej warstwy spadkowej. Do tego celu używa się specjalnych szybkowiążących i mrozoodpornych zapraw cementowych.

Niezwykle ważnym, wręcz obligatoryjnym krokiem na tarasie jest wykonanie niezawodnej hydroizolacji. Wilgoć przenikająca pod płytki to śmiertelny wróg każdej okładziny zewnętrznej; brak szczelnej bariery prowadzi prosto do katastrofy.

Najczęściej stosuje się szlamy hydroizolacyjne - dwuskładnikowe zaprawy na bazie cementu i polimerów, tworzące elastyczną i wodoszczelną powłokę. Aplikuje się je zazwyczaj w dwóch warstwach, każda o grubości około 1 mm, nanoszonych prostopadle do siebie.

Kąty wewnętrzne i połączenia poziomej płaszczyzny z pionowymi elementami (np. ścianą budynku) wymagają zastosowania taśm uszczelniających wklejanych w pierwszą warstwę szlamu. Taśmy te kompensują ruchy konstrukcji i zapobiegają pękaniu hydroizolacji w tych newralgicznych miejscach.

Czas schnięcia hydroizolacji szlamowej wynosi zazwyczaj od kilkunastu do kilkudziesięciu godzin, w zależności od warunków. Informacje na ten temat znajdują się na opakowaniu produktu i należy ich ściśle przestrzegać.

Przed nałożeniem hydroizolacji oraz przed klejeniem płytek na nowo przygotowane podłoże, często stosuje się gruntowanie. Gruntowanie ma na celu związanie pyłu, zmniejszenie chłonności podłoża i poprawę przyczepności nakładanych później warstw.

Dobór odpowiedniego gruntu zależy od rodzaju podłoża i stosowanych materiałów. W przypadku podłoży cementowych i mineralnych najczęściej stosuje się grunty akrylowe lub specjalne koncentraty rozcieńczane wodą.

Pamiętaj o dylatacjach! Zarówno w podłożu betonowym (dylatacje konstrukcyjne), jak i w warstwie zaprawy spadkowej oraz samej okładzinie ceramicznej, należy zachować szczeliny dylatacyjne. Kompensują one naprężenia spowodowane zmianami temperatury.

Istniejące dylatacje konstrukcyjne w podłożu muszą zostać przeniesione na wszystkie wyższe warstwy – hydroizolację i okładzinę ceramiczną. W tych miejscach nie klei się płytek na sztywno, a fugę wypełnia się elastycznym kitem dylatacyjnym.

Usunięcie wszystkich starych spoin dylatacyjnych i ich gruntowne oczyszczenie jest kluczowe. Często to właśnie brak funkcjonujących dylatacji jest przyczyną wyparcia i odspojenia płytek w centralnej części tarasu.

Analizując problemy naszych klientów, zauważyliśmy, że zaniedbanie któregokolwiek z tych etapów przygotowania podłoża – czy to niedoczyszczenie, brak wysuszenia, zbagatelizowanie nierówności, czy co najczęstsze, brak lub uszkodzenie hydroizolacji – prowadzi prosto do powtórki z rozrywki, czyli ponownego odpadania płytek w przyszłości. Inwestycja w czas i materiały na tym etapie zwraca się stukrotnie.

W jednym z przypadków, z którym się zetknęliśmy, klient uparcie twierdził, że "tynk na ścianie nigdy nie przeciekał", bagatelizując potrzebę zastosowania taśm uszczelniających przy połączeniu posadzki ze ścianą. Efekt? Po dwóch sezonach zimowych płytki zaczęły "puchnąć" i odpadać właśnie przy ścianie, ponieważ woda znalazła sobie drogę wzdłuż muru.

Pamiętaj również o zabezpieczeniu przyległych powierzchni, takich jak ściany czy balustrady, przed zabrudzeniem materiałami budowlanymi. Ta prosta czynność oszczędzi Ci mnóstwo pracy przy sprzątaniu.

Każdy milimetr powierzchni pod nową płytką ma znaczenie. Skupienie się na detalu i wykonanie wszystkich kroków z zegarmistrzowską precyzją gwarantuje, że przygotowane podłoże będzie stabilną bazą na lata. Naprawa bez należytego przygotowania to syzyfowa praca.

Wilgotność podłoża jest często niedocenianym czynnikiem. Jeśli beton jest wciąż zbyt mokry, wilgoć będzie próbowała "uciekać" do góry, osłabiając wiązanie kleju z podłożem. Stąd pomiar wilgotności jest tak ważny, zwłaszcza wiosną i jesienią.

Podsumowując, proces przygotowania podłoża to: gruntowne usunięcie starej okładziny i zanieczyszczeń, wyrównanie i uzyskanie odpowiedniego spadku, wykonanie niezawodnej hydroizolacji systemowej (szlamy, taśmy), gruntowanie oraz zapewnienie prawidłowych dylatacji.

Wybór odpowiedniego kleju i technika klejenia

Wybór właściwego kleju to niczym dobór odpowiedniego partnera do trudnego związku – musi być elastyczny, wytrzymały i zdolny znieść trudne warunki. Na tarasach panują ekstremalne temperatury, wilgoć i mróz, dlatego klej musi być klejem odkształcalnym C2TE o podwyższonych parametrach, najlepiej klasy S1 lub S2.

Litery i cyfry na opakowaniu kleju nie są tylko ozdobą, ale kodem informującym o jego właściwościach. "C2" oznacza klej cementowy o podwyższonej przyczepności, "T" to zmniejszony spływ, a "E" to wydłużony czas otwarty, co ułatwia pracę.

Najważniejszy w przypadku tarasów jest jednak parametr "S", określający odkształcalność. Kleje klasy S1 charakteryzują się odkształceniem poprzecznym min. 2,5 mm, natomiast S2 min. 5 mm. Im większa odkształcalność, tym lepiej klej kompensuje ruchy podłoża i płytek spowodowane zmianami temperatury.

Na tarasy, zwłaszcza te nasłonecznione lub o dużej powierzchni, a także przy układaniu płytek o dużym formacie, zdecydowanie zalecane jest stosowanie klejów klasy S1. Płytki o formacie powyżej 30x30 cm lub 40x40 cm są bardziej wrażliwe na naprężenia, a klej S1 skuteczniej je niweluje.

Zapytasz, po co ten cały taniec z klasami i cyframi? Chodzi o prostą fizykę: słońce nagrzewa taras, płytki i podłoże rozszerzają się, zimno powoduje ich kurczenie. Sztywny, nieelastyczny klej po prostu pęka lub odspaja się pod wpływem tych nieustaną naprężeń, a płytka traci kontakt z podłożem, co kończy się jej luzowaniem i odpadaniem.

Jeśli widzisz płytki, które odspoiły się z podłoża bez wyraźnych śladów kleju na spodniej stronie, to często wina tkwiła właśnie w złym doborze kleju – był zbyt sztywny, nie wytrzymał obciążeń termicznych i po prostu "puścił".

Technika klejenia jest równie ważna, co sam klej. Najczęstszym błędem, obok wyboru złego kleju, jest niewłaściwe jego rozprowadzenie, prowadzące do powstania pustek powietrznych pod płytką. Pustki te wypełniają się wodą, która zamarzając zimą, dosłownie rozsadza połączenie.

Na tarasach, gdzie ryzyko zawilgocenia i zamarzania jest wysokie, stosuje się tzw. metodę kombinowaną (natryskową). Polega ona na nałożeniu warstwy kleju zarówno na podłoże, jak i na spodnią stronę płytki.

Grzebień do kleju (kielnia z zębami) należy dobrać odpowiednio do rozmiaru płytki. Dla standardowych płytek tarasowych (np. 30x30, 40x40 cm) zazwyczaj używa się grzebienia o zębach kwadratowych 8x8 mm lub 10x10 mm. W przypadku dużych formatów (np. 60x60 cm) może być konieczne użycie zębów 12x12 mm lub większych.

Klejenie metodą kombinowaną gwarantuje pełne wypełnienie spoin pod płytką, minimalizując ryzyko powstania pustek powietrznych. Szacuje się, że powierzchnia klejowa powinna pokrywać minimum 90%, a najlepiej 100% spodu płytki w przypadku zastosowań zewnętrznych narażonych na mróz i wodę.

Klej nanosi się na podłoże pasami, utrzymując grzebień pod kątem około 45-60 stopni. Kierunek bruzd powinien być jednolity. Następnie cienką warstwę kleju (metoda na "pacę", nie grzebień) nanosi się na spód płytki.

Przy układaniu płytki, należy lekko ją docisnąć i przesuwać ruchem wibrującym w poprzek naniesionych bruzd, aby zapewnić rozprowadzenie kleju i usunięcie powietrza. Należy uważać, aby klej nie wycisnął się zbyt mocno w spoiny między płytkami.

Nadmiar kleju wyciśnięty w szczeliny fugowe musi zostać natychmiast usunięty, najlepiej za pomocą nożyka lub pacy. Stwardniały klej w fudze uniemożliwi prawidłowe spoinowanie elastyczną fugą i stworzy sztywne mostki, prowadzące do pękania okładziny.

Czas wiązania kleju zależy od jego rodzaju, temperatury i wilgotności. Zazwyczaj można chodzić po płytkach po 24 godzinach, ale pełną wytrzymałość klej osiąga po kilku dniach. Dopiero po pełnym utwardzeniu kleju można przystąpić do fugowania.

Minimalna temperatura aplikacji kleju wynosi zazwyczaj +5°C, a maksymalna około +25°C. Klejenie w zbyt niskich temperaturach opóźnia lub uniemożliwia wiązanie kleju, a w zbyt wysokich – powoduje zbyt szybkie wysychanie kleju na powierzchni bruzd przed ułożeniem płytki ("zeskórkowanie"), co znacznie osłabia przyczepność.

Nigdy nie kleimy płytek w pełnym słońcu lub podczas opadów. Bezpośrednie działanie promieni słonecznych lub wiatru przyspiesza wysychanie kleju. W razie konieczności prac w takich warunkach, taras należy zabezpieczyć np. plandeką lub namiotem ochronnym.

Pamiętaj, że temperatura kleju i podłoża również powinna mieścić się w zalecanym zakresie. Zastosowanie zimnego kleju na ciepłe podłoże, czy na odwrót, może negatywnie wpłynąć na proces wiązania.

Podczas układania płytek, regularnie sprawdzaj poziom pokrycia spodu płytki klejem, odrywając jedną ze świeżo ułożonych płytek. Jeśli pokrycie jest niewystarczające (poniżej 90%), oznacza to błąd w technice klejenia (zły kąt grzebienia, za mało kleju, brak kleju na płytce) lub złe przygotowanie podłoża.

Dobór kleju musi być również kompatybilny z zastosowaną hydroizolacją. Producenci systemów tarasowych często wskazują konkretne produkty (kleje, fugi, hydroizolacje), które działają optymalnie w zestawieniu. Użycie produktów z tej samej "rodziny" minimalizuje ryzyko problemów.

Inwestycja w droższy, ale sprawdzony elastyczny klej S1 dedykowany do zastosowań zewnętrznych to oszczędność w dłuższej perspektywie. Tani, sztywny klej przeznaczony do wnętrz to prosta droga do szybkiej powtórki naprawy tarasu.

Unikaj pozostawiania nieułożonych płytek na kleju przez zbyt długi czas – może dojść do jego zeskórkowania. Czas otwarty kleju podany na opakowaniu informuje, jak długo klej zachowuje swoje właściwości klejące po nałożeniu na podłoże (zazwyczaj 20-30 minut).

Przyklejając płytki, staraj się zachować taką samą grubość warstwy kleju pod każdą z nich. Zapewnia to równomierne rozłożenie naprężeń i minimalizuje ryzyko pękania lub odspajania poszczególnych elementów okładziny.

Systemowe rozwiązania producentów chemii budowlanej często oferują gotowe zestawy produktów dedykowane do tarasów, obejmujące grunt, hydroizolację, klej i fugę. Korzystanie z nich minimalizuje ryzyko niezgodności chemicznych i fizycznych między poszczególnymi warstwami.

Pamiętaj, że klejenie to nie wyścigi. Poświęcenie czasu na precyzyjne nałożenie kleju, weryfikację pokrycia i dociśnięcie płytek jest znacznie ważniejsze niż szybkość pracy. Ta staranność procentuje trwałością tarasowej okładziny.

Kiedyś widziałem taras, gdzie część płytek była przyklejona "na placki" kleju - to kardynalny błąd na zewnątrz! Ogromne pustki pod płytkami, pełne wody i lodu, sprawiły, że okładzina wymagała generalnego remontu po zaledwie dwóch zimach.

Dobór kleju to nie tylko jego klasa, ale również kolor. Do niektórych rodzajów kamienia naturalnego (np. marmuru, granitu) używa się białego kleju, aby uniknąć przebarwień. Płytki ceramiczne są mniej wrażliwe, ale warto o tym pamiętać przy wyborze materiałów.

Po zakończeniu klejenia i przed fugowaniem, należy upewnić się, że klej stwardniał. Chodzenie po świeżo ułożonych płytkach lub próby fugowania przed pełnym wiązaniem kleju mogą spowodować przemieszczenie płytek i uszkodzenie połączenia klejowego.

Fugowanie i wykończenie miejsca naprawy

Fugowanie to często postrzegane jako kosmetyczne wykończenie, jednak w przypadku tarasów odgrywa kluczową rolę w trwałości całej okładziny. Spoiny działają jak miniaturowe dylatacje, które muszą kompensować ruchy płytek wywołane zmiennymi warunkami atmosferycznymi; elastyczne fugi są tutaj niezbędne.

Sztywne spoiny cementowe, popularne we wnętrzach, na tarasie po prostu pękają pod wpływem naprężeń termicznych. Pęknięte fugi przestają być barierą dla wody, która zaczyna przenikać pod płytki, powodując opisywane wcześniej problemy.

Dlatego na tarasach bezwzględnie należy stosować specjalistyczne, mrozoodporne i elastyczne fugi cementowe (klasa CG2 WA zgodnie z normą) lub fugi epoksydowe. Fugi elastyczne, w przeciwieństwie do sztywnych, potrafią przyjąć pewne naprężenia bez pękania.

Normy i wytyczne instalacyjne dla płytek na zewnątrz jasno wskazują na minimalną szerokość spoin. Zaleca się stosowanie spoin o szerokości co najmniej 5 mm, a w przypadku płytek o większym formacie (powyżej 30x30 cm) lub na tarasach o dużej powierzchni, szerokość spoiny powinna wynosić od 8 do 10 mm, a nawet więcej.

Dlaczego szersze spoiny są lepsze? Z prostego powodu – mają większą zdolność do przyjmowania ruchów płytki bez przenoszenia krytycznych naprężeń na samo spoiwo. Węższe spoiny (np. 2-3 mm) po prostu nie są w stanie sprostać tym wymaganiom.

Przygotowanie fugi jest kluczowe dla uzyskania odpowiednich parametrów. Zaprawę fugową należy rozrobić ściśle według instrukcji producenta, używając podanej ilości czystej wody. Zbyt rzadka fuga będzie miała mniejszą wytrzymałość, a zbyt gęsta będzie trudna w aplikacji i może szybciej pękać.

Fugę nanosi się na powierzchnię płytek przy użyciu gumowej pacy, rozprowadzając ją ukośnymi ruchami w stosunku do linii spoin. Celem jest dokładne wypełnienie wszystkich szczelin między płytkami, od góry do samego dna.

Pełne wypełnienie spoin zaprawą jest niezwykle ważne. Jeśli fuga nie wypełni szczeliny na całej głębokości, w pustkach może gromadzić się woda. Zamarzająca woda w pustej przestrzeni spoiny będzie parła na boki, powodując wykruszanie się fugi i uszkodzenia krawędzi płytek.

Po nałożeniu fugi na niewielki obszar i gdy fuga zacznie wstępnie wiązać (po około 15-30 minutach, w zależności od warunków), należy przystąpić do mycia płytek. Do mycia używa się wilgotnej gąbki z czystą wodą, wykonując ruchy po łuku lub "ósemki", aby nie wyciągać świeżej fugi ze spoin.

Gąbkę należy często płukać w czystej wodzie. Zbyt wczesne lub zbyt agresywne mycie może wypłukać spoiwo ze spoiny, osłabiając ją. Zbyt późne mycie sprawi, że usunięcie nadmiaru fugi z powierzchni płytek będzie trudne lub niemożliwe.

Po pierwszym myciu i gdy powierzchnia płytek stanie się matowa, często konieczne jest drugie mycie, aby usunąć pozostałości nalotu cementowego (tzw. mleczka cementowego). Do tego celu można użyć czystej, wilgotnej gąbki.

Ostatnim etapem, często niedocenianym, jest obróbka i wykończenie spoin dylatacyjnych. Jak wspomniano wcześniej, istniejące dylatacje w podłożu oraz nowo utworzone (np. przy ścianach, słupach, na połączeniach różnych stref tarasu) muszą być wypełnione trwale elastycznym kitem.

Kity dylatacyjne na tarasy to zazwyczaj specjalne masy silikonowe, poliuretanowe lub polimerowe, odporne na warunki atmosferyczne, UV i mróz. Powinny być aplikowane na suchą i czystą powierzchnię dylatacji.

Zanim aplikujesz kit dylatacyjny, do szczeliny wprowadza się sznur dylatacyjny o odpowiedniej średnicy. Sznur ten ogranicza głębokość spoiny z kitem i zapobiega jej przyklejeniu do dna, co gwarantuje prawidłowe działanie elastycznego uszczelnienia.

Kit dylatacyjny aplikuje się przy użyciu pistoletu, wypełniając szczelinę całkowicie. Następnie powierzchnię kitu wygładza się specjalną szpatułką lub palcem zamoczonym w wodzie z płynem (lub specjalnym roztworze do wygładzania kitów).

Pamiętaj, że kit dylatacyjny musi mieć zapewnioną możliwość swobodnego ruchu. Dlatego tak ważne jest, aby szczelina była całkowicie czysta, a kit przylegał tylko do bocznych krawędzi płytek i ściany (jeśli dylatacja jest przy ścianie), a nie do dna szczeliny.

Wielu fachowców zgadza się, że pominięcie lub niewłaściwe wykonanie dylatacji na tarasie jest jedną z głównych przyczyn późniejszych awarii okładziny. To te szczeliny "pracują" za całą posadzkę, absorbując naprężenia.

Dobrym nawykiem jest zabezpieczenie spoin cienką warstwą impregnatu do fug. Impregnat zwiększa odporność fugi na zabrudzenia, ułatwia czyszczenie i zmniejsza chłonność wody, co jest dodatkowym plusem na tarasie.

W przypadku fug epoksydowych, które są droższe, ale oferują niezrównaną odporność na wodę, plamy i agresywne chemikalia, proces mycia świeżej fugi jest krytyczny i musi być wykonany bardzo precyzyjnie w krótkim czasie.

Fugi epoksydowe są idealnym rozwiązaniem dla tarasów narażonych na intensywne zabrudzenia (np. grill, strefa gastronomiczna) lub w miejscach, gdzie oczekujemy absolutnej wodoszczelności spoiny. Wymagają jednak większych umiejętności przy aplikacji i myciu.

Temperatura otoczenia wpływa również na czas wiązania fugi. W niskich temperaturach wiązanie jest wolniejsze, w wysokich szybsze. Należy dostosować moment rozpoczęcia mycia do warunków panujących na zewnątrz.

Pamiętaj o odpowiedniej pielęgnacji świeżo zafugowanej powierzchni. W ciągu pierwszych kilku dni po fugowaniu (zgodnie z zaleceniami producenta) należy chronić spoiny przed przemarzaniem, silnym deszczem czy intensywnym nasłonecznieniem.

Widziałem przypadki, gdzie fugowanie wykonano przed spodziewanym deszczem, a brak zabezpieczenia powierzchni sprawił, że fuga została wymyta z wielu miejsc, wymagając ponownego fugowania – podwójna praca i zmarnowane materiały.

Estetyka spoin również ma znaczenie. Jednolity kolor i gładka powierzchnia fugi to oznaka dobrze wykonanej pracy. Resztki fugi lub nierówności na powierzchni płytek mogą zepsuć końcowy efekt, nawet jeśli technicznie spoina jest prawidłowa.

Dobór koloru fugi może optycznie wpłynąć na wygląd tarasu. Jasne fugi podkreślają kształt płytek, ciemne sprawiają, że powierzchnia wydaje się bardziej jednolita. Zawsze warto sprawdzić próbkę koloru fugi na niewielkiej, mniej widocznej powierzchni.

Naprawa odpadających płytek kończy się na etapie fugowania i dylatacji. Sukces całej operacji zależy jednak od równie starannego wykonania każdego poprzedniego kroku: diagnozy przyczyny, przygotowania podłoża i prawidłowego klejenia. Fugowanie jedynie zabezpiecza efekt tych prac.