Najlepszy lakier do parkietu dębowego w 2025 roku

Dąb – odwieczny symbol potęgi i synonim najwyższej jakości. Jego piękne, trwałe drewno od wieków zdobi nasze domy w postaci mebli, elementów dekoracyjnych, a przede wszystkim podłóg. Parkiet dębowy to inwestycja na lata, jednak aby w pełni wykorzystać jego potencjał i uchronić go przed upływem czasu oraz intensywnym użytkowaniem, wymaga on odpowiedniej ochrony. Rodzi się zatem kluczowe pytanie: Jaki lakier do parkietu dębowego wybrać, aby zapewnić mu trwałość, estetykę i odporność? Krótka odpowiedź brzmi: potrzebny jest lakier elastyczny, odporny na specyfikę dębu, często wsparty specjalistycznym podkładem.

• Rola i zastosowanie lakieru podkładowego na dębie
• Jak przygotować parkiet dębowy przed lakierowaniem
• Proces lakierowania i liczba warstw

Decydując o renowacji czy wykończeniu nowego parkietu dębowego, stajemy przed bogactwem możliwości. Analiza dostępnych rozwiązań rynkowych pokazuje wyraźne tendencje. Chociaż wiele rodzajów lakierów oferuje wysoką odporność na ścieranie, to jednak specyficzne właściwości dębu – jego naturalna kwasowość i skłonność do "pracy" pod wpływem wilgoci i temperatury – wymuszają konkretne wybory. Poniżej przedstawiamy przegląd charakterystyk, na które warto zwrócić uwagę, porównując popularne typy lakierów do drewna, z uwzględnieniem specyfiki dębu.

Z presented data wynika jasno, że dobry lakier do parkietu dębowego musi cechować się nie tylko wysoką odpornością, ale także elastycznością i specyficznym podejściem do naturalnej "chemii" tego drewna. Lakiery poliuretanowe i ich pochodne dominują w kontekście trwałości mechanicznej, co jest krytyczne na podłogach intensywnie użytkowanych. Ich elastyczność pomaga mostkować drobne ruchy drewna, minimalizując ryzyko pękania powłoki. Warto jednak pamiętać o konieczności stosowania dedykowanych lakierów podkładowych, zwłaszcza pod czyste poliuretany, co zapobiega niepożądanemu ciemnieniu. Lakiery wodne, choć mniej uciążliwe zapachowo i szybsze w pozornym schnięciu, często wymagają więcej warstw lub nie dorównują rozpuszczalnikowym w czystej odporności mechanicznej w warunkach bardzo intensywnego ruchu. Produkty dedykowane dębowi często rozwiązują problem podkładu i ciemnienia w ramach jednego systemu, co upraszcza proces i zwiększa pewność rezultatu.

Wybór systemu lakierniczego to nie tylko kwestia typu samego lakieru nawierzchniowego, ale również synergii z odpowiednimi produktami pomocniczymi, jak właśnie podkłady. Przy parkiecie dębowym, gdzie drewno charakteryzuje się znaczną aktywnością i obecnością tanin, etap ten może okazać się wręcz decydujący o ostatecznym sukcesie przedsięwzięcia. To jak fundament pod solidny dom – niby niewidoczny po zakończeniu, ale bez niego całość może szybko zacząć pękać i chwiać się w posadach.

Zobacz także: Jaki lakier do parkietu: Połysk czy półmat? Poradnik wyboru na 2025 rok

Wykres poniżej przedstawia szacunkowy rozkład czasu potrzebnego na kluczowe etapy prac renowacyjnych parkietu dębowego o powierzchni około 20 m², zakładając standardowe warunki schnięcia.

Rola i zastosowanie lakieru podkładowego na dębie

Kiedy mówimy o lakierowaniu parkietu dębowego, elementem często kluczowym, choć pozornie drugorzędnym, jest lakierem podkładowym. Nie jest to kaprys producentów chemii parkietowej, lecz ściśle uzasadniona konieczność technologiczna, zwłaszcza w przypadku systemów opartych o lakiery poliuretanowe, których użycie jest tak powszechne ze względu na doskonałe parametry wytrzymałościowe. Dąb, ze swoją bogatą historią i strukturą, ma też swoje kaprysy chemiczne.

Sekret tkwi w naturze samego drewna dębowego, a konkretnie w obecności kwasów garbnikowych. To właśnie garbniki odpowiadają za szlachetny kolor dębiny, ale jednocześnie potrafią sprawić psikusa podczas lakierowania. Bez odpowiedniego przygotowania powierzchni, w kontakcie z niektórymi lakierami, zwłaszcza tymi o silnym działaniu, garbniki mogą "migrować" do warstwy lakieru i reagować z jego składnikami, powodując niekontrolowane i nieestetyczne ciemnienie drewna. Wyobraź sobie, że po całym trudzie cyklinowania i starannego nałożenia pierwszej warstwy lakieru, zamiast jasnego, słonecznego dębu, wita Cię smutna, zszarzała powierzchnia. Scenariusz nieprzyjemny, prawda?

Zobacz także: Lakier do parkietu na stary lakier 2025 – poradnik

Tutaj z pomocą przychodzi lakier podkładowy, działając jak bariera, tarcza ochronna między kapryśnym drewnem a lakierem nawierzchniowym. Jego główną rolą jest właśnie zneutralizowanie lub zablokowanie działania kwasów garbnikowych. Stosowanie podkładu to profilaktyka, która ratuje przed późniejszymi reklamacjami czy rozczarowaniem estetycznym. Mówiąc wprost – ignorowanie tego etapu w przypadku dębu i niektórych lakierów to proszenie się o kłopoty na własne życzenie.

Ale rola podkładu nie kończy się na ochronie przed ciemnieniem. Ma on jeszcze kilka innych, nie mniej ważnych funkcji, które wpływają na finalną jakość i trwałość powłoki lakierniczej. Po pierwsze, wiąże luźne cząstki drewna i resztki pyłu, które mogły pozostać na powierzchni nawet po najdokładniejszym odkurzeniu. To niczym gruntowanie ścian przed malowaniem – przygotowuje idealnie gładką, spójną powierzchnię, do której kolejna warstwa będzie mogła idealnie przywierać. Pomijanie tego kroku może skutkować gorszą adhezją i w efekcie szybszym wycieraniem się lakieru nawierzchniowego.

Po drugie, lakier podkładowy wzmacnia strukturę wierzchnią drewna, czyniąc ją twardszą i mniej podatną na uszkodzenia. Parkiet, nawet dębowy, to żywy materiał, który z czasem może ulec drobnym pęknięciom czy wyszczerbieniom. Podkład penetruje pory drewna, "zamykając" je i stabilizując, co jest szczególnie istotne w przypadku drewna porowatego, jakim jest dąb. Zmniejsza to również ryzyko powstawania odprysków na krawędziach klepek podczas późniejszego szlifowania międzywarstwowego.

Zobacz także: Jaki lakier do parkietu bukowego 2025?

Po trzecie, i jest to punkt o praktycznym znaczeniu – podkład znacząco ogranicza chłonność drewna. Dąb może różnie chłonąć lakier w zależności od miejsca – jedne słoje są gęstsze, inne bardziej porowate. Bez podkładu pierwsza warstwa lakieru nawierzchniowego może wnikać nierównomiernie, tworząc plamy i wymagając nałożenia większej ilości materiału dla uzyskania jednolitego pokrycia. Podkład ujednolica powierzchnię pod kątem chłonności, dzięki czemu kolejna warstwa lakieru nawierzchniowego rozprowadza się równomiernie i zużycie materiału jest bardziej przewidywalne. To prosta oszczędność i gwarancja lepszego efektu wizualnego.

A co ze specyfiką? Istnieją różne rodzaje lakierów podkładowych – rozpuszczalnikowe i wodne. Podkłady rozpuszczalnikowe zazwyczaj charakteryzują się silniejszym efektem blokującym garbniki i głębszą penetracją, często podkreślając naturalny rysunek drewna (mogą dawać efekt "podpalenia" drewna, co dla jednych jest zaletą, dla innych wadą). Z kolei podkłady wodne są mniej zapachowe i szybsze w schnięciu, często dają jaśniejszy efekt końcowy, bardziej zbliżony do koloru surowego drewna, co jest pożądane, gdy chcemy zachować naturalną, jasną estetykę dębu. Wybór zależy od systemu lakierów nawierzchniowych oraz oczekiwanego efektu wizualnego.

Zobacz także: Lakierowanie parkietu na stary lakier 2025: Poradnik

Jest jednak pewien haczyk. Producenci chemii parkietowej coraz częściej oferują kompletne systemy lakiernicze, w których doskonałym rozwiązaniem do lakierowania podłogi dębowej będzie dedykowany lakier nawierzchniowy, który został tak skomponowany, aby nie wymagać oddzielnego podkładu. W takim systemie, często opartym na specjalnie modyfikowanych żywicach, problem ciemnienia drewna jest rozwiązany na poziomie samego lakieru nawierzchniowego lub też system jest zoptymalizowany pod kątem aplikacji bezpośrednio na drewno bez ryzyka reakcji garbnikowych. Kluczowa zasada, o której nie można zapomnieć: nigdy nie mieszaj produktów z różnych systemów czy od różnych producentów, chyba że producent konkretnie na to pozwala. To jak mieszanie paliwa do silnika diesla z benzyną – może się skończyć bardzo źle dla całej instalacji.

Aplikacja lakieru podkładowego, choć wydaje się prosta, wymaga precyzji. Nanosimy go równomiernie cienką warstwą – zazwyczaj zużycie wynosi około 10-12 m² na litr, choć warto sprawdzić dokładne zalecenia producenta. Zbyt gruba warstwa może schnąć zbyt długo i nie utwardzić się prawidłowo, co osłabi cały system. Za cienka z kolei nie spełni swoich funkcji blokujących i penetrujących w wystarczającym stopniu. Stara parkieciarska zasada mówi, że lepiej nałożyć dwie cienkie warstwy podkładu niż jedną grubą. Po nałożeniu, konieczne jest odczekanie z nałożeniem kolejnej warstwy (lakieru nawierzchniowego) tyle czasu, ile wskazuje producent. Zazwyczaj jest to kilka godzin, ale dla pewności i optymalnego efektu, warto kierować się minimalnym czasem schnięcia wskazanym w karcie technicznej produktu – to może być 12 godzin lub więcej, zależnie od temperatury i wilgotności. Pełne utwardzenie podkładu jest równie ważne, jak pełne utwardzenie lakieru nawierzchniowego.

Podsumowując, stosowanie lakieru podkładowego na dębie to najczęściej nie opcja, ale konieczność, jeśli chcemy uniknąć problemów z ciemnieniem drewna, zapewnić maksymalną trwałość i idealne wykończenie powłoki lakierniczej. To inwestycja czasowa i finansowa, która w długoterminowej perspektywie zwraca się z nawiązką, chroniąc piękno i wartość parkietu dębowego. Wyjątkiem są nowoczesne systemy lakiernicze dedykowane dębowi, które pozwalają pominąć ten etap, ale zawsze należy to zweryfikować w dokumentacji technicznej wybranego produktu.

Zobacz także: Jak długo śmierdzi lakier do parkietu? Poradnik 2025

Jak przygotować parkiet dębowy przed lakierowaniem

Powiedzmy sobie szczerze, w dziedzinie renowacji podłóg, przygotowanie podłoża to połowa, a często i więcej, sukcesu. Zostawienie tego etapu na "potem" lub podejście do niego "na skróty" jest prostą drogą do frustracji i niezadowolenia z finalnego efektu. Szczególnie, gdy chodzi o lakierowanie dębowego parkietu, precyzja i dokładność na etapie przygotowania są absolutnie fundamentalne. Nie ma tu miejsca na fuszerkę; każda niedoskonałość, każde zanieczyszczenie czy resztka starej powłoki odbije się na wyglądzie i trwałości nowej warstwy lakieru. Jak to mówią, "diabeł tkwi w szczegółach", a w przypadku parkietu dębowego te detale potrafią być bezlitosne.

Pierwsza i nadrzędna zasada: parkiet musi być suchy, pozbawiony kurzu i zanieczyszczeń. Wydaje się oczywiste, prawda? A jednak w praktyce to właśnie wilgoć i wszechobecny pył są największymi wrogami idealnej powłoki lakierniczej. Drewno dębowe, choć twarde, jest higroskopijne, co oznacza, że reaguje na zmiany wilgotności w otoczeniu. Idealna wilgotność samego drewna przed lakierowaniem powinna mieścić się w przedziale 7-10%. Jak to sprawdzić? Najlepiej profesjonalnym miernikiem wilgotności drewna – to niewielka inwestycja w porównaniu do kosztów i pracy związanych z lakierowaniem całego parkietu. Lakierując drewno o zbyt wysokiej wilgotności, ryzykujemy zamknięcie tej wilgoci pod powłoką, co może prowadzić do puchnięcia, pękania, a nawet odspajania się lakieru w przyszłości.

Usunięcie starych powłok lakierniczych czy olejowych to zazwyczaj główny element etapu przygotowawczego, o ile nie mamy do czynienia z zupełnie nowym, nigdy wcześniej nie wykańczanym parkietem. Metodą z wyboru jest cyklinowanie do surowego drewna. Cyklinowanie to proces szlifowania powierzchni specjalistycznymi maszynami, który pozwala usunąć starą, zniszczoną warstwę wykończenia wraz z niewielką, zniszczoną warstwą drewna. Rozpoczynamy zazwyczaj od grubszych gradacji papieru ściernego (np. P40 lub P60), stopniowo przechodząc do coraz drobniejszych (np. P80, P100, a czasami nawet P120 na samym końcu), aby uzyskać idealnie gładką powierzchnię, gotową do przyjęcia lakieru. Ważne jest, aby każdy kolejny etap szlifowania usuwał rysy pozostawione przez poprzednią, grubszą gradację. Robi się to maszyną walcową lub taśmową na większych powierzchniach, a maszynami krawędziowymi wzdłuż ścian i w narożnikach. Na koniec, w przypadku starszych parkietów, często używa się polerki jednotarczowej z siatką ścierną (P100-P150) dla ujednolicenia powierzchni i usunięcia ostatnich, drobnych niedoskonałości szlifowania. To praca wymagająca wprawy, ale absolutnie niezbędna. Koszt wypożyczenia profesjonalnych maszyn cyklinujących waha się zazwyczaj od 150 do 300 zł za dobę, a cena materiałów ściernych (papieru, siatek) zależy od metrażu i stanu parkietu, ale dla 20m² można szacować je na około 150-300 zł.

Po szlifowaniu następuje moment, który dla wielu jest banalny, ale jego perfekcyjne wykonanie decyduje o braku niechcianych "paproszków" w lakierze – usuwanie pyłu. To nie tylko zwykłe odkurzanie domowym odkurzaczem. Potrzebny jest profesjonalny odkurzacz przemysłowy, który poradzi sobie z bardzo drobnym pyłem drzewnym. Odkurzamy powierzchnię wielokrotnie, przejeżdżając w różnych kierunkach, zwracając szczególną uwagę na narożniki, krawędzie przy listwach (które najlepiej zdemontować przed cyklinowaniem) i wszelkie szczeliny. Następnie przychodzi czas na "czyszczenie na lepko", czyli przetarcie całej powierzchni specjalnymi ściereczkami pyłochłonnymi lub lekko wilgotną (ale nie mokrą!) szmatką, która zbierze resztki pyłu, których odkurzacz nie zdołał wciągnąć. Ten krok jest krytyczny, jeśli marzymy o powłoce gładkiej jak szkło. Każde ziarenko pyłu zostanie zamknięte w lakierze i będzie widoczne, psując cały efekt.

Co z miejscami zażywiczonymi lub zatłuszczonymi? Chociaż w przypadku dębu problem zażywiceń występuje znacznie rzadziej niż w drewnie iglastym, a typowe zabrudzenia tłuszczowe są raczej wynikiem eksploatacji (np. krople oleju kuchennego), to takie miejsca wymagają specjalnego traktowania. Przed lakierowaniem trzeba je dokładnie przemyć benzyną ekstrakcyjną i osuszyć. Benzyna ekstrakcyjna skutecznie rozpuszcza żywicę i tłuszcze. Nanosimy ją na czystą szmatkę (nie lejemy bezpośrednio na drewno!), przecieramy zabrudzone miejsce, a następnie od razu wycieramy suchą szmatką, aby zebrać rozpuszczone zanieczyszczenia i nadmiar benzyny. Upewnij się, że drewno jest w pełni suche, zanim przystąpisz do lakierowania. Jeśli na etapie cyklinowania trafiły się większe ubytki czy szpary między klepkami, należy je zaszpachlować dedykowaną szpachlą do drewna w kolorze zbliżonym do dębu, wymieszaną z pyłem drzewnym z ostatniego etapu szlifowania. Po wyschnięciu szpachli, zeszlifuj jej nadmiar bardzo drobnoziarnistym papierem i ponownie dokładnie odkurz i odpyl powierzchnię.

Ważna uwaga, która pojawia się w przypadku niektórych, specyficznych systemów lakierniczych (jak wspomniany wcześniej, opracowany z myślą o dębie, który stanowi doskonałym rozwiązaniem do lakierowania podłogi dębowej będzie bez oddzielnego podkładu): producent może jasno wykluczyć lub nawet odradzać stosowanie jakiegokolwiek lakieru podkładowego. W takim przypadku przygotowanie sprowadza się do idealnego szlifowania i odpylenia, a pierwsza warstwa lakieru nawierzchniowego jest jednocześnie "gruntującą" i pierwszą warstwą finalnej powłoki. Zawsze, bezwzględnie, czytaj i stosuj się do zaleceń producenta konkretnego produktu, którego używasz. Informacja "nie gruntować" jest równie ważna, co "koniecznie zagruntować". Niezastosowanie się do niej może osłabić całą powłokę.

Kończąc etap przygotowania, powierzchnia parkietu powinna być wizualnie nieskazitelna – idealnie gładka, jednolita kolorystycznie (w zakresie naturalnym dla dębu, oczywiście), sucha, czysta i matowa (po szlifowaniu ostatnią gradacją). Nie powinno być żadnych resztek starych powłok, smug po szlifowaniu, pyłu, tłustych plam czy niewypełnionych ubytków. Właśnie w takim stanie parkiet jest gotowy na przyjęcie lakieru. Każda poświęcona dodatkowa godzina na szlifowanie i odpylenie to godziny mniej na późniejsze martwienie się o pęcherzyki powietrza, ziarenka piasku czy smugi pod lakierem. To etap, gdzie naprawdę opłaca się być pedantycznym do granic możliwości. Czas poświęcony na przygotowanie może zająć nawet 70% całego procesu lakierowania, jeśli wliczmy cyklinowanie, ale to czas zainwestowany w przyszłość Twojego parkietu.

Proces lakierowania i liczba warstw

Kiedy parkiet jest już idealnie przygotowany – wyszlifowany do perfekcji, absolutnie wolny od pyłu i odpowiednio suchy – nadchodzi moment, na który czeka każdy renowator: aplikacja lakieru. To chwila, gdy surowe drewno zaczyna nabierać głębi koloru, szlachetnego wyglądu i ochronnej powłoki, która zapewni mu długowieczność. Sukces na tym etapie to nie tylko wybór jakiego lakieru do parkietu dębowego użyjemy, ale przede wszystkim to, w jaki sposób go zaaplikujemy.

Fundamentalną zasadą, o której nie wolno zapomnieć, jest bezwzględne przestrzeganie instrukcji producenta lakieru. To jak mapa drogowa stworzona przez ludzi, którzy najlepiej znają ten produkt – wiedzą, jaka jest jego optymalna temperatura aplikacji, ile czasu potrzebuje na schnięcie, jak należy go rozcieńczyć (jeśli w ogóle), a przede wszystkim, ile warstw zalecają i w jakich odstępach czasowych. Karty techniczne produktów nie są literaturą do swobodnej interpretacji – to zbiór precyzyjnych wytycznych, od których nie należy odbiegać. Typowa, zalecana temperatura aplikacji lakierów do drewna mieści się w przedziale 18-25°C, a minimalna, dopuszczalna to zazwyczaj 15-16°C. Lakierowanie w zbyt niskiej temperaturze znacząco wydłuży czas schnięcia i utwardzania, a w skrajnych przypadkach może zaburzyć tworzenie się powłoki. Z kolei zbyt wysoka temperatura lub silne słońce padające na powierzchnię może spowodować zbyt szybkie "zasklepianie" się lakieru, uniemożliwiając odpowiednie rozlanie i tworzenie się gładkiej tafli, a także prowadząc do powstawania pęcherzyków.

Lakier na parkiet dębowy możemy nanosić na kilka sposobów: pędzlem, wałkiem lub natryskowo. W przypadku lakierowania parkietów o większej powierzchni, wałek jest metodą najpopularniejszą i najbardziej efektywną. Ważny jest wybór odpowiedniego wałka – zazwyczaj zaleca się wałki z krótkim runem (mikrofibra lub moher) o długości około 6-8 mm. Dłuższe runo może tworzyć pęcherzyki powietrza i nierównomiernie rozprowadzać lakier. Nanosimy lakier cienką, równomierną warstwą, pracując wzdłuż słojów drewna. Dobrą praktyką jest nakładanie lakieru metodą "mokro na mokro" w pasach o szerokości około 1 metra, zachodzących na siebie krawędziami, aby uniknąć smug. Pędzlem (płaskim, dobrej jakości) lakieruje się trudniej dostępne miejsca, narożniki czy brzegi przy ścianach, tam, gdzie wałek nie dosięgnie. Natrysk to metoda stosowana rzadziej w warunkach domowych, wymagająca specjalistycznego sprzętu i dużej wprawy, ale pozwalająca uzyskać bardzo gładką powłokę bez śladów narzędzi.

Klucz do trwałej powłoki to odpowiednia liczba warstw. Choć jeden, bardzo grubo nałożony pokład lakieru może wydawać się kuszący (mniej pracy!), jest to poważny błąd. Zbyt gruba warstwa schnie nierównomiernie – zewnętrzna skórka twardnieje szybko, ale pod spodem lakier pozostaje miękki i "ciągliwy" przez bardzo długi czas. Taka powłoka jest nietrwała, łatwo ją uszkodzić i będzie bardziej podatna na pękanie pod wpływem pracy drewna. Optymalnym i najczęściej zalecanym schematem dla uzyskania trwałej i odpornej powłoki lakierniczej na parkiecie dębowym jest nałożenie 3 warstw lakieru. Z czego pierwsza warstwa (bezpośrednio na drewno lub na podkład, jeśli był stosowany) często pełni rolę dodatkowego gruntowania i uszczelnienia, a kolejne dwie budują właściwą, odporną warstwę użytkową.

Czas schnięcia między kolejnymi warstwami jest absolutnie krytyczny i znów – musimy bezwzględnie kierować się wytycznymi producenta. Zazwyczaj minimalny odstęp wynosi minimum 12 godzin. Dlaczego aż tyle, skoro po 2-3 godzinach powierzchnia jest już sucha w dotyku i można po niej ostrożnie chodzić? Różnica tkwi w stopniu utwardzenia. Schnięcie "do dotyku" to faza powierzchniowa; schnięcie "do przemalowania" oznacza, że rozpuszczalniki lub woda w znacznym stopniu odparowały i kolejna warstwa lakieru nie "podniesie" tej wcześniejszej. Pełne utwardzenie chemiczne trwa znacznie dłużej, często nawet 7-14 dni. Aplikując kolejną warstwę zbyt wcześnie, ryzykujemy, że rozpuszczalniki z nowej warstwy zaatakują poprzednią, rozmiękczając ją i prowadząc do defektów takich jak zmarszczenia czy utrata przyczepności między warstwami. Trzymaj się 12 godzin jako absolutnego minimum, a najlepiej dłuższego czasu podanego w instrukcji, zwłaszcza w chłodniejszych i bardziej wilgotnych warunkach.

W warunkach rzeczywistych, takich jak niska temperatura (poniżej 18°C), słaba wentylacja pomieszczenia lub wysoka wilgotność powietrza (powyżej 60%), czasy schnięcia podane przez producenta mogą ulec znacznemu wydłużeniu. Zamiast typowych 12 godzin, schnięcie może trwać 24 godziny lub dłużej. Nie próbuj przyspieszać procesu na siłę – to może tylko zaszkodzić. Zapewnij dobrą wentylację, ale unikaj przeciągów, które mogą nanosić pył na świeżą powłokę. Wietrzenie przyspiesza odparowywanie rozpuszczalników (w przypadku lakierów rozpuszczalnikowych) lub wody (w przypadku lakierów wodnych).

Pomiędzy nakładaniem kolejnych warstw lakieru nawierzchniowego (np. między pierwszą a drugą oraz między drugą a trzecią) zaleca się wykonanie szlifowania międzywarstwowego. Wykorzystuje się do tego bardzo drobnoziarnisty papier ścierny (np. P220, P240) lub siatkę szlifierską na polerce jednotarczowej. Celem tego zabiegu jest usunięcie drobnych niedoskonałości (pyłków, włosków wałka, drobnych nierówności), a przede wszystkim delikatne zmatowienie powierzchni poprzedniej warstwy lakieru, co znacząco poprawia przyczepność kolejnej warstwy. Po szlifowaniu międzywarstwowym powierzchnia musi być ponownie absolutnie dokładnie odkurzona i odpylona, najlepiej ścierką antystatyczną, ponieważ drobny pył z lakieru jest bardzo kłopotliwy. Po prawidłowo wykonanym szlifowaniu międzywarstwowym i odpyleniu, powierzchnia jest jedwabiście gładka i gotowa na przyjęcie kolejnej warstwy lakieru.

Ile lakieru zużyjemy? Orientacyjnie przyjmuje się, że na jedną warstwę lakieru rozpuszczalnikowego potrzebujemy około 10-12 m² na litr. W przypadku lakierów wodnych pokrycie może być nieco mniejsze, rzędu 8-10 m² na litr na pierwszą warstwę (bo drewno więcej chłonie) i 10-12 m²/L na kolejne. Dla 20 m² parkietu i trzech warstw lakieru rozpuszczalnikowego, plus ewentualnie jednej warstwy podkładu (pokrycie np. 10 m²/L), łączna ilość lakieru nawierzchniowego wyniesie około (20 m² / 10 m²/L) * 3 warstwy = 6 litrów. Plus około (20 m² / 10 m²/L) * 1 warstwa = 2 litry podkładu. Zawsze warto kupić niewielki zapas materiału (np. 10-15% więcej), aby mieć pewność, że nie zabraknie go w trakcie pracy i na ewentualne drobne poprawki. Orientacyjny koszt dobrych lakierów nawierzchniowych dla 20 m² powierzchni może wynieść od 400-600 zł w przypadku solidnych systemów, do 800-1200+ zł w przypadku systemów dedykowanych czy bardzo wysokiej jakości, plus koszt podkładu (dodatkowe 150-300 zł).

Po nałożeniu ostatniej, trzeciej warstwy lakieru, powierzchnia jest już chroniona przed pyłem, ale nie jest jeszcze w pełni utwardzona i gotowa na pełne obciążenie. Chodzenie po podłodze powinno być ograniczone przez co najmniej 24-48 godzin, używając tylko miękkich skarpet. Meble można ostrożnie wnosić zazwyczaj po 3-5 dniach, podkładając pod nogi ochraniacze (np. filcowe). Pełne utwardzenie chemiczne powłoki, kiedy lakier uzyskuje deklarowaną przez producenta twardość i odporność chemiczną, trwa wspomniane 7-14 dni. W tym okresie należy szczególnie uważać, unikać stawiania ciężkich, ostrych przedmiotów i czyszczenia podłogi na mokro. Dopiero po tym czasie możemy być pewni, że nasz dębowy parkiet, dzięki odpowiednio dobranemu lakierowi do parkietu dębowego i profesjonalnie wykonanej pracy, będzie nam służył i cieszył oczy przez długie lata, dzielnie znosząc trudy codziennego użytkowania.