Podłoga czy drzwi co najpierw: Jaka jest właściwa kolejność?

Stając przed wyzwaniem remontu czy wykończenia mieszkania, niemal każdy staje przed kluczowym dylematem: Podłoga czy drzwi co najpierw powinny znaleźć się na swoim miejscu? To nie tylko techniczne pytanie, ale często decyzja rzutująca na płynność prac, budżet i ostateczny efekt wizualny. Krótka odpowiedź jest z pozoru prosta, ale jej implementacja wymaga zrozumienia szerszego kontekstu budowlanego. Prawidłowa kolejność to generalnie: najpierw podłoga, potem montaż drzwi.

• Prace mokre i wilgotność – dlaczego mają wpływ na montaż?
• Ryzyko uszkodzeń i zabrudzeń – uniknij kosztownych błędów
• Precyzyjne dopasowanie wysokości drzwi do poziomu podłogi
• Ostateczna weryfikacja wyglądu – zobacz jak drzwi pasują do podłogi

Zagadnienie optymalnej sekwencji prac wykończeniowych, szczególnie tych newralgicznych jak montaż podłóg i drzwi, doczekało się analizy z różnych perspektyw, od czysto technicznych zaleceń producentów po pragmatyczne obserwacje ekip remontowych. Spójność zaleceń bywa zaskakująco wysoka. Zgromadzone dane, choć pochodzą z różnych źródeł i dotyczą odmiennych scenariuszy – od układania parkietu egzotycznego w starym budownictwie po panele laminowane w nowym bloku – wykazują wyraźną tendencję w preferowanej kolejności. Świadczą o tym wyniki poniższego zestawienia poglądowego, które agreguje popularne podejścia do problemu.

Patrząc na te dane, jasno widać dominujący kierunek, który podpowiada intuicję i doświadczenie: najpierw kładziemy fundament, a dopiero na nim budujemy detale. Skoncentrowanie się najpierw na przygotowaniu podłogi – jej wylewce, wysezonowaniu, a następnie ułożeniu wybranego materiału – tworzy stabilną i czystą bazę do dalszych działań. Dopiero mając gotową płaszczyznę, możemy z chirurgiczną precyzją dopasować elementy wertykalne, takie jak ościeżnice i skrzydła drzwiowe. Takie metodyczne podejście minimalizuje ryzyko kosztownych pomyłek i frustracji, które mogą pojawić się, gdy próbuje się skracać ścieżki lub pomijać kluczowe etapy procesu wykańczania wnętrz.

Prace mokre i wilgotność – dlaczego mają wpływ na montaż?

Zacznijmy od fundamentalnej kwestii, często bagatelizowanej w pędzie remontowym: prac mokrych. Kiedy mówimy o "pracach mokrych", myślimy o wylewkach, tynkach gipsowych i cementowo-wapiennych, gładziach szpachlowych, a nawet malowaniu. To właśnie one wnoszą do wnętrza znaczące ilości wody, która musi odparować, zanim będzie można przystąpić do kolejnych etapów. Ignorowanie tej konieczności to jak próba malowania mokrej ściany – z góry skazana na porażkę.

Zobacz także: Jaka szczelina między drzwiami a podłogą? Dowiedz się!

Wilgotność powietrza po intensywnych pracach mokrych może osiągnąć poziom rzędu 80-90% RH (wilgotności względnej) lub nawet więcej. Dla porównania, optymalne warunki dla większości materiałów wykończeniowych, w tym drewna i produktów drewnopochodnych (powszechnie stosowanych w panelach podłogowych, deskach i skrzydłach drzwiowych), to 40-60% RH przy temperaturze 18-22°C. Widzimy tu potężną dysproporcję, która stanowi proste równanie: wysoka wilgotność + materiały wrażliwe = kłopoty.

Drewno jest higroskopijne, co oznacza, że chłonie wilgoć z otoczenia i ją oddaje w zależności od warunków. W zbyt wilgotnym środowisku drewno i materiały drewnopochodne puchną; gdy wilgotność spada, kurczą się. Te ciągłe zmiany objętości prowadzą do wypaczeń, pęknięć, odkształceń, a w skrajnych przypadkach nawet do rozwoju pleśni. Wyobraźmy sobie, co dzieje się z precyzyjnie wykonanymi panelami z płyty HDF czy elementami drzwi, jeśli zostaną zamontowane w saunie polanej wodą – no, prawie jak w saunie, bo taka jest wilgotność.

Typowa wylewka cementowa o grubości 5 cm potrzebuje około 5-6 tygodni do osiągnięcia wilgotności poniżej 2% wagowych, co jest akceptowalnym poziomem dla podłóg drewnianych czy paneli. Wylewka anhydrytowa schnie szybciej, często około 1 cm na tydzień, ale wymaga odpowiedniej wentylacji i wygrzewania. Przyspieszenie tego procesu, np. przez pominięcie czasu sezonowania lub niewystarczającą wentylację, skutkuje uwięzieniem wilgoci w przegrodach budowlanych i jej powolnym uwalnianiem, co będzie szkodliwe dla każdej zamontowanej zbyt wcześnie podłogi czy drzwi.

Zobacz także: Jaki kolor listew przypodłogowych do ciemnych drzwi

Producenci paneli i desek podłogowych często jasno określają maksymalny dopuszczalny poziom wilgotności podłoża i powietrza w pomieszczeniu przed montażem. Nieprzestrzeganie tych wytycznych może prowadzić do utraty gwarancji, co jest kolejnym, realnym kosztem pośpiechu. Montując podłogę, a zwłaszcza drzwi, gdy tynki jeszcze "oddają" wodę, zapraszamy kłopoty w progi naszego nowo wykańczanego domu.

Miejmy świadomość, że ościeżnice drzwiowe, często wykonane z płyty MDF, są wyjątkowo wrażliwe na nadmierną wilgotność. Wilgoć może powodować puchnięcie płyty, co z kolei prowadzi do wybrzuszeń i uszkodzeń powierzchni wykończonej okleiną czy lakierem. Uszkodzona w ten sposób ościeżnica jest praktycznie nienaprawialna i wymaga wymiany, co generuje dodatkowe koszty rzędu kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych za sztukę, w zależności od modelu drzwi.

Dlatego też, czekanie z montażem podłogi do momentu ustabilizowania się wilgotności jest kluczowe dla jej trwałości. Następnie, montując drzwi po położeniu podłogi, zapewniamy, że same skrzydła i ościeżnice trafią do środowiska o prawidłowych parametrach. To prosta zasada przyczynowości – uporanie się z wilgocią po pracach mokrych to absolutny priorytet, a drzwi i podłogi powinny być montowane dopiero w suchych i stabilnych warunkach.

Zobacz także: Jaki kolor drzwi do szarej podłogi? Przewodnik po idealnych połączeniach

Adekwatne wietrzenie, a w przypadku problemów z wilgocią – użycie profesjonalnych osuszaczy kondensacyjnych lub adsorpcyjnych – to etapy, których nie można pominąć. Inwestycja w kilka dni wynajmu osuszacza (koszt rzędu 50-150 zł/dobę) może uchronić przed stratami rzędu kilkunastu tysięcy złotych związanych z wymianą uszkodzonych materiałów wykończeniowych. Pamiętajmy, że przyspieszenie schnięcia o dwa tygodnie może uratować nas przed miesiącami walki ze skutkami wilgoci.

Wnioskiem jest brutalna prawda: pominięcie etapu suszenia i stabilizacji wilgotności po pracach mokrych to recepta na katastrofę budowlaną dla materiałów wrażliwych na wodę. Zarówno podłogi, jak i drzwi wykonane z materiałów drewnopochodnych są "żywymi" elementami reagującymi na otoczenie. Poszanowanie tego faktu i przestrzeganie technologii schnięcia to nie tylko formalność, ale wymóg dla trwałości inwestycji. Niekiedy "pasywne" czekanie jest najbardziej "aktywnym" działaniem na rzecz prawidłowego procesu wykończenia.

Zobacz także: Jak Dobrać Kolor Drzwi do Podłogi w 2025 Roku? Poradnik Eksperta

Przypadek z życia: Zleceniodawca kazał zamontować drzwi przed tynkowaniem "bo będzie gotowe szybciej". Efekt? Ościeżnice spuchły, okleina odkleiła się przy krawędziach, a całe futryny wypaczyły się w ciągu 2 tygodni. Wymiana 5 ościeżnic i skrzydeł to był koszt rzędu 10 000 zł plus robocizna, która przewyższyła pierwotny koszt montażu. To nauczka, że ignorowanie podstawowych zasad fizyki i chemii budowlanej jest zawsze droższe niż cierpliwość.

Prace mokre narzucają tempo i sekwencję prac wykończeniowych, tworząc swoisty "interwał technologiczny", który trzeba uszanować. Wilgotność jest niewidzialnym wrogiem, który po cichu potrafi zdewastować nawet najpiękniejsze i najdroższe materiały. Stworzenie optymalnych warunków dla montażu podłóg i drzwi zaczyna się od efektywnego zarządzania wilgocią na wczesnych etapach remontu. Zakończenie tynkowania, gładzenia i wylewek to sygnał do rozpoczęcia *procesu schnięcia*, nie natychmiastowego montażu finiszu.

Ryzyko uszkodzeń i zabrudzeń – uniknij kosztownych błędów

Wyobraźmy sobie sytuację: świeżo zamontowane, piękne panele w salonie, a ekipa malarska właśnie przystępuje do pracy. Albo jeszcze gorzej, gotowe skrzydła drzwiowe stoją w futrynach, podczas gdy szlifierka do gładzi pyli wszędzie dookoła. Scenariusz ten, choć karykaturalny, doskonale ilustruje realne zagrożenia związane z niewłaściwą kolejnością prac. Ryzyko uszkodzenia lub zabrudzenia jest ogromne, a konsekwencje finansowe potrafią zaboleć.

Zobacz także: Montaż drzwi: Jak wysoko powinny być nad podłogą?

Materiały używane do wykańczania podłóg i drzwi – lakierowane panele, fornirowane lub lakierowane skrzydła, delikatne powierzchnie ościeżnic – są stosunkowo łatwe do uszkodzenia w trakcie dalszych, "brudnych" etapów prac. Farba, gładź szpachlowa, kurz, kleje, gruz, spadające narzędzia... lista potencjalnych zagrożeń jest długa. Czy warto narażać nowo zainstalowane elementy na kontakt z tymi czynnikami?

Profesjonalne zabezpieczenia w postaci folii malarskich, kartonów ochronnych, czy taśm lakierniczych są absolutnie niezbędne, niezależnie od kolejności. Ale, co brutalnie uczy doświadczenie, nawet najlepsze zabezpieczenie nie daje 100% gwarancji. Taśma może puścić, folia rozedrzeć, ciężki przedmiot spaść z impetem. Każdy, kto choć raz remontował, wie, że "wpadki" się zdarzają, mimo najlepszych chęci.

Największe ryzyko przypada na okres po ułożeniu podłogi, ale przed montażem drzwi, jeśli w tym czasie prowadzone są prace wymagające intensywnego ruchu, wnoszenia materiałów czy użycia ciężkiego sprzętu. Jednak znacznie większe zagrożenie występuje, gdy to drzwi są zamontowane wcześnie, przed zakończeniem prac wykończeniowych ścian i podłogi. Skrzydła drzwiowe są w ruchu, są dotykane, mogą się obijać. Ościeżnice, zwłaszcza przy progu, są łatwym celem dla obuwia, taczek czy upadających narzędzi.

Koszt naprawy uszkodzonej powierzchni panelu czy skrzydła drzwiowego jest często nieproporcjonalnie wysoki w stosunku do kosztu nowego elementu. Drobne zarysowania na panelu mogą wymagać wymiany kilku rzędów, co oznacza demontaż sporej części podłogi. Uszkodzona krawędź drzwi fornirowanych czy lakierowanych zazwyczaj wymaga skomplikowanej, niewidocznej naprawy przez specjalistę (co może kosztować 300-800 zł za niewielkie uszkodzenie) lub wymiany całego skrzydła (koszt od kilkuset do kilku tysięcy złotych).

Jeśli drzwi montowane są po tynkowaniu, gładzeniu i malowaniu, ale przed położeniem podłogi, istnieje ryzyko zabrudzenia ich przez prace związane z gruntowaniem podłoża, klejem do parkietu, czy innymi preparatami używanymi podczas instalacji podłogi. Te substancje często są trudne do usunięcia i mogą pozostawić trwałe plamy lub uszkodzenia powierzchni drzwi lub ościeżnic. W końcu, podłoga kładziona jest "na styku" z przyszłą ościeżnicą – to strefa wysokiego ryzyka dla zamontowanych już drzwi.

Rozważmy scenariusz, gdzie panele montowane są na pływająco. Proces cięcia paneli generuje drobny pył, który może osiąść na wszystkim wokół. Jeśli drzwi są już na swoim miejscu, ten pył osadza się na ich powierzchni, w zakamarkach, na uszczelkach. Nawet dokładne odkurzanie może nie usunąć go całkowicie, a drobinki mogą rysować powierzchnię podczas przecierania. Dodatkowo, przenoszenie paczek paneli o wadze 15-20 kg, narzędzi i sprzętu (jak piła do paneli) po pomieszczeniu z zamontowanymi drzwiami zwiększa ryzyko przypadkowego uderzenia.

Jednym z najczęstszych błędów jest montaż drzwi przed wniesieniem i składowaniem materiałów podłogowych. Pamiętajmy, że paczki paneli czy desek ważą, są często przenoszone przez wąskie przejścia i drzwi. Niesienie ciężkiej paczki paneli przez zamontowany otwór drzwiowy to niemal gwarancja obicia ościeżnicy. A wymiana uszkodzonej ościeżnicy po ułożeniu podłogi to logistyczny koszmar, często wymagający częściowego demontażu podłogi wokół otworu. Koszt: robocizna demontażu podłogi, koszt nowej ościeżnicy, robocizna montażu ościeżnicy, robocizna ponownego ułożenia podłogi – suma może przekroczyć pierwotny koszt montażu drzwi o 200-300%.

Patrząc na potencjalne zagrożenia, jasne staje się, że minimalistyczne podejście do obecności delikatnych elementów podczas prac budowlanych jest najbezpieczniejsze. Im mniej elementów wrażliwych znajduje się w strefie "wojny" remontowej, tym mniejsze ryzyko strat. Pozostawienie montażu drzwi na sam koniec, kiedy większość prac jest już za nami i ruch w pomieszczeniu jest ograniczony do absolutnego minimum (tj. montażystów podłóg, a potem montażystów drzwi), to najprostszy sposób, aby uniknąć niepotrzebnych nerwów i wydatków. Nie chodzi o przesadne strachy, ale o realistyczną ocenę placu budowy – to miejsce pracy, gdzie zdarzają się wypadki. Minimalizowanie narażenia delikatnych, wykończonych powierzchni jest kluczowe. To inwestycja w spokój i nienaganny wygląd finalnego efektu.

Precyzyjne dopasowanie wysokości drzwi do poziomu podłogi

Kluczowym, a zarazem najbardziej oczywistym argumentem za montażem drzwi po ułożeniu podłogi jest zapewnienie idealnego dopasowania wysokości. Zamykając cykl prac – najpierw podłoga na docelowej wysokości, a potem drzwi – eliminujemy ryzyko błędów wynikających z niedoszacowania lub przeszacowania finalnego poziomu posadzki. Ten prześwit pod drzwiami ma kluczowe znaczenie dla komfortu użytkowania, wentylacji pomieszczeń, a w przypadku podłóg pływających (jak panele czy deski na kliki) również dla ich poprawnego "pracy".

Standardowy prześwit pod drzwiami wewnętrznymi wynosi zazwyczaj od 5 do 15 milimetrów. Jego zadaniem jest umożliwienie swobodnego ruchu powietrza między pomieszczeniami (tzw. wentylacja grawitacyjna lub bytowa) oraz, co jest kluczowe, umożliwienie skrzydłu drzwiowemu swobodnego otwierania się i zamykania bez ocierania o podłogę. Nadmierny prześwit wygląda nieestetycznie i może być słyszalny (stukanie przeciągu). Zbyt mały prześwit lub jego brak prowadzi do szurania skrzydła po podłodze, niszczenia jej powierzchni oraz samego skrzydła. W przypadku drzwi łazienkowych przepisy techniczne wymagają nawet większego prześwitu (min. 25 mm) lub specjalnych otworów wentylacyjnych w dolnej części skrzydła.

Jeśli zdecydujemy się na montaż drzwi przed położeniem podłogi, pomiary poziomu posadzki są szacunkowe. Opierają się na projekcie, pomiarach wylewki surowej oraz założonej grubości materiału podłogowego i ewentualnego podkładu. Choć możemy dokonać bardzo dokładnych pomiarów niwelatorem, zawsze istnieje margines błędu. Grubość podkładu może się nieznacznie różnić, klej do parkietu doda kilka milimetrów, panele laminowane mają określoną grubość (np. 8, 10, 12 mm), ale dochodzi jeszcze 2-5 mm podkładu akustycznego. Suma tych zmiennych daje finalną, rzeczywistą wysokość podłogi.

Montując drzwi, gdy podłogi jeszcze nie ma, bazujemy na tych szacunkach. Zakładamy np. że podłoga podniesie się o 15 mm. Monterzy drzwi tną ościeżnice i dopasowują skrzydło, zostawiając odpowiedni (szacunkowy) prześwit. Co jeśli podłoga ostatecznie wyniesie 17 mm? Nasze drzwi będą miały prześwit 13 mm. A co jeśli wyniesie 20 mm? Prześwit zmniejszy się do 10 mm – wciąż akceptowalnie. Ale co, jeśli podłoga finalnie wyniesie np. 25 mm (np. gruby parkiet na grubej wylewce samopoziomującej i podkładzie)? Wówczas zostaje nam tylko 5 mm prześwitu, co jest absolutnie minimalną granicą, a często niewystarczającą.

Najgorszy scenariusz to sytuacja, gdy po montażu drzwi okazuje się, że zaplanowaliśmy np. grubą wykładzinę dywanową z puszystym podkładem, a zapomnieliśmy tego uwzględnić w pierwotnych pomiarach, lub pomiar był błędny. Wtedy nowa podłoga zacznie ocierać o skrzydło drzwiowe, uniemożliwiając swobodne ich zamykanie. Jedynym ratunkiem jest wtedy docięcie skrzydła od dołu, co jest procesem ryzykownym i nie zawsze możliwym do estetycznego wykonania (np. w przypadku drzwi z listwą maskującą krawędź dolną). Takie docinanie wymaga demontażu skrzydła, pracy z piłą precyzyjną i ponownego montażu – generuje dodatkowe koszty rzędu 100-300 zł za skrzydło oraz potencjalne ryzyko uszkodzenia podczas samej operacji. Poza tym, drzwi docięte na wymiar w fabryce mają wykończoną dolną krawędź w sposób odporny na wilgoć i uszkodzenia mechaniczne; docinanie w warunkach budowlanych rzadko kiedy zapewnia taką samą jakość i trwałość krawędzi.

Montaż drzwi po ułożeniu podłogi pozwala montażystom dokonać dokładnych pomiarów rzeczywistej wysokości prześwitu potrzebnego nad *konkretną* podłogą. Ościeżnica jest docinana na miejscu do realnego poziomu podłogi, a skrzydło jest dopasowywane idealnie. Jest to podejście eliminujące element "wróżenia z fusów" co do przyszłej wysokości podłogi. Rzemieślnik ma przed oczami gotową sytuację i pracuje na rzeczywistych danych. Ten argument jest tak silny, że większość profesjonalnych ekip montażowych paneli czy parkietów, a także montażystów drzwi, kategorycznie zaleca taką kolejność.

Weźmy przykład mieszkania w bloku z wielkiej płyty, gdzie wylewki często mają spore odchyłki od poziomu. Kładąc panele na podkładzie niwelującym drobne nierówności (do kilku mm), w każdym pomieszczeniu finalny poziom podłogi może być minimalnie inny. Montując drzwi do każdego pomieszczenia, trzeba by było bardzo precyzyjnie mierzyć i uwzględniać te różnice jeszcze przed położeniem podłogi – co jest praktycznie niemożliwe do wykonania z perfekcyjną dokładnością. Montując drzwi po panelach, można dostosować każde przejście drzwiowe indywidualnie, zapewniając idealny prześwit wszędzie.

Argument za montażem drzwi jako finalnego etapu wykończenia podłogi wynika wprost z potrzeby chirurgicznej precyzji. Pozostawienie tej operacji na moment, gdy wszystkie inne, bardziej chaotyczne prace są zakończone, a podłoga ma swój ostateczny, stabilny poziom, to gwarancja estetycznego wyglądu i funkcjonalności na lata. To tak proste i logiczne, jak budowanie domu od fundamentów w górę – nie zaczynamy od dachu. Podłoga jest "fundamentem" dla drzwi w kontekście ich wysokości.

Pamiętajmy też o listwach przypodłogowych. Często ich montaż odbywa się już po zainstalowaniu podłogi i drzwi, aby idealnie dociąć je do ościeżnicy. To kolejny element wymagający precyzji w kontakcie z drzwiami, co utwierdza w przekonaniu, że drzwi powinny być montowane jako jedne z ostatnich elementów na drodze remontowego finiszu. Precyzja w tym etapie jest kluczowa dla całego wizualnego odbioru wnętrza.

Ostateczna weryfikacja wyglądu – zobacz jak drzwi pasują do podłogi

Remont czy wykończenie to nie tylko technika, ale także estetyka. Wybierając materiały, podejmujemy szereg decyzji dotyczących kolorów, faktur, stylów. O ile próbki paneli i drzwi wyglądają świetnie w sklepie, o tyle w rzeczywistości, zestawione ze sobą na dużej powierzchni, efekt może być zupełnie inny. Ułożenie podłogi przed montażem drzwi daje unikalną możliwość wizualnej weryfikacji dokonanego wyboru w realnych warunkach oświetleniowych pomieszczenia.

Decyzja o wyborze drzwi zapada zazwyczaj stosunkowo wcześnie, często na etapie projektowania wnętrza. Wybieramy model, kolor, typ wykończenia na podstawie niewielkich próbek i katalogów. To samo dotyczy podłogi – wybieramy spośród kilkudziesięciu, a nawet setek wzorów paneli, desek czy płytek. Nasza wyobraźnia podsuwa nam wizję gotowego wnętrza, ale rzeczywistość potrafi zweryfikować nawet najlepsze pomysły.

Montaż paneli czy desek podłogowych na całej powierzchni pozwala nam "zobaczyć" wybrany wzór w skali. Jak wygląda jego struktura pod światłem padającym z okna? Czy wybrany kolor faktycznie komponuje się z kolorem ścian (które też powinny być już pomalowane) i oknami? Jak podłoga "zachowuje się" w różnych częściach pomieszczenia? Ta pełna wizualizacja jest pierwszym krokiem.

Mając ułożoną podłogę, możemy przyłożyć lub oprzeć o ościeżnicę (jeszcze przed montażem) próbkę skrzydła drzwiowego (jeśli jest dostępna w większym rozmiarze) lub postawić obok niej już zamówione skrzydło drzwiowe. W tym momencie możemy naocznie przekonać się, jak kolor i faktura drzwi harmonizują z ułożoną podłogą. Czy ciepły odcień dębowych paneli pasuje do chłodniejszej szarości skrzydeł, którą sobie wymyśliliśmy? Czy delikatny rysunek drewna na panelach nie "gryzie" się" z intensywnym usłojeniem drzwi fornirowanych?

Ta "próba generalna" wizualna jest nieoceniona. Może się okazać, że choć indywidualnie materiały wyglądały dobrze, razem tworzą niezamierzony zgrzyt estetyczny. Przykład z życia: klientka wybrała jasnoszare panele o wyrazistym rysunku drewna i drzwi w odcieniu "biały dąb" o subtelniejszej fakturze. W sklepie wyglądało to elegancko. Po ułożeniu paneli okazało się, że intensywność ich wzoru dominuje, a delikatne usłojenie drzwi ginie, a co gorsza, odcień bieli drzwi z niewielką domieszką szarości "kłóci" się z chłodnym szarym panelem. Efekt? Zrezygnowała z drzwi i zamówiła inny model, czekając dodatkowe 3 tygodnie, ale oszczędzając sobie frustracji z niezadowalającego efektu końcowego.

Takie niezadowolenie estetyczne jest trudne i kosztowne do skorygowania po fakcie. Wymiana ułożonej podłogi to duża operacja i koszt. Wymiana zamontowanych drzwi to także znaczący wydatek i kłopot. Możliwość zobaczenia, jak całość wygląda *przed* ostatecznym montażem drzwi daje ostatnią szansę na ewentualną, choćby częściową korektę – np. zamówienie skrzydeł w innym odcieniu lub wykończeniu. W przypadku niektórych producentów możliwe jest zamówienie skrzydeł, które będą pasować do wcześniej zamówionych ościeżnic, minimalizując zakres poprawek.

Ten etap weryfikacji jest szczególnie ważny przy łączeniu materiałów o wyraźnych strukturach (np. panele imitujące stare drewno, parkiety z widocznymi sękami, drzwi fornirowane o intensywnym rysunku) lub przy wyborze odważnych kolorów. Zestawienie podłogi i drzwi w realnym świetle pozwala dostrzec niuanse, których nie wychwyci się w sztucznym oświetleniu salonu sprzedaży ani na ekranie komputera. To jak przymierzanie garnituru w sklepie i potem zobaczenie go w świetle dziennym – często różnica jest znacząca.

Patrząc z tej perspektywy, montaż drzwi po ułożeniu podłogi nie jest tylko kwestią techniczną czy minimalizacją ryzyka uszkodzeń, ale także ostatnim etapem "projektowania" wnętrza. Pozwala na finalną ocenę spójności i harmonii wizualnej. Jest to swoisty test przed "oddaniem" wnętrza do użytkowania. Daje poczucie pewności co do dokonanych wyborów estetycznych i pozwala cieszyć się spójnym i przemyślanym wyglądem całości. To detal, który świadczy o wysokiej jakości przeprowadzonego remontu i dbałości o każdy szczegół. Widząc gotową podłogę, o wiele łatwiej podjąć ostateczną decyzję dotyczącą detali wykończenia drzwi (klamki, zawiasy), dopasowując je do gotowej, realnej przestrzeni.

Skrypt JS do wykresu: