Wzory Układania Parkietu: Poznaj Nazwy i Wybierz Idealny Wzór (2025)

Wybór podłogi drewnianej to dopiero początek przygody z aranżacją wnętrza; prawdziwą magię tworzy Wzory układania parkietu nazwy, które decydują o ostatecznym charakterze pomieszczenia i jego percepcji. Dziś skupimy się na kluczowych stylach takich jak wzory angielskie, klasyczna i francuska jodełka oraz misterny kaseton wiedeński, które nadają podłodze unikalną duszę.

• Wzory typu Angielskiego: Prostota i uniwersalność
• Jodełka: Odkryj różnice między stylem Klasycznym a Francuskim
• Wzór Kasetonowy (Wiedeński): Geometria i elegancja

Wzory typu Angielskiego: Prostota i uniwersalność

Klasyczny układ angielski prosty to synonim ładu i minimalizmu w świecie podłóg drewnianych, wzór znany z nieskomplikowanej elegancji. Jego podstawą jest równoległe układanie desek podłogowych wzdłuż lub wszerz pomieszczenia. Charakterystyczne dla tego wzoru jest przesunięcie kolejnych rzędów desek o połowę ich długości, co przypomina układ cegieł na ścianie.

Ta metoda układania jest niezwykle efektywna, generując stosunkowo niewielki odpad materiałowy, typowo w zakresie 5-10% w zależności od kształtu pomieszczenia i długości używanych desek. Prosty układ desek minimalizuje konieczność skomplikowanych cięć, co przyspiesza instalację i obniża koszty pracy. Szacujemy, że instalacja w układzie prostym może być nawet o 30-40% szybsza i tańsza niż w bardziej złożonych wzorach, jak jodełka.

Deski stosowane w angielskim prostym mogą mieć bardzo zróżnicowane rozmiary, od krótkich klepek o długości 400 mm i szerokości 70 mm po długie deski o długości przekraczającej 2500 mm i szerokości 150 mm, a nawet więcej w przypadku litych desek podłogowych. Ta różnorodność pozwala dopasować wygląd podłogi do skali wnętrza. W naszym doświadczeniu najczęściej klienci wybierają deski o średniej długości 1000-1800 mm i szerokości 100-140 mm dla uzyskania optymalnego efektu.

Zobacz także: Najpopularniejsze Wzory Układania Parkietu 2025: Przewodnik po Najpopularniejszych Stylach

Prostota tego wzoru sprawia, że idealnie komponuje się z nowoczesnymi, minimalistycznymi wnętrzami, gdzie główną rolę grają czyste linie i funkcjonalność. Nie przytłacza przestrzeni, a wręcz przeciwnie, potrafi ją optycznie powiększyć, zwłaszcza gdy deski ułożone są wzdłuż kierunku padania światła z okna. Układ równoległy subtelnie podkreśla naturalne słoje i usłojenie drewna.

Angielski prosty doskonale sprawdza się także w niewielkich mieszkaniach i pokojach, ponieważ jego nieskomplikowana forma nie "pomniejsza" optycznie pomieszczenia. Unika nadmiaru wzorów i dynamicznych linii, co czyni go bezpiecznym i uniwersalnym wyborem do praktycznie każdego typu wnętrza, niezależnie od jego stylu, od skandynawskiego po tradycyjny.

Alternatywą dla angielskiego prostego jest angielski diagonalny, który wprowadza element dynamiki i elegancji poprzez ułożenie desek pod kątem 45 stopni względem ścian pomieszczenia. Choć deski wciąż układane są równolegle względem siebie, skos dodaje aranżacji wyrafinowania i luksusowego charakteru. Taki układ wizualnie poszerza przestrzeń i wprowadza ruch.

Instalacja w układzie diagonalnym jest nieco bardziej wymagająca i czasochłonna niż w układzie prostym. Wymaga większej precyzji przy docięciach, zwłaszcza w narożnikach i przy krawędziach, co skutkuje nieco wyższym szacowanym odpadem materiałowym, wynoszącym zazwyczaj 10-15%. To koszt, który płacimy za unikalny efekt wizualny.

Deski używane w układzie diagonalnym są zazwyczaj takie same jak w układzie prostym – ich rozmiary mogą być bardzo zróżnicowane. Wybór dłuższych i szerszych desek w układzie diagonalnym może dodatkowo wzmocnić wrażenie luksusu i przestronności. Diagonalny wzór jest szczególnie polecany do przestronnych salonów, holi i apartamentów, gdzie jest wystarczająco miejsca, aby w pełni docenić jego dynamikę.

Z technicznego punktu widzenia, przygotowanie podłoża pod oba wzory angielskie jest kluczowe. Musi być idealnie suche, czyste i równe (maksymalna dopuszczalna nierówność to zazwyczaj 2-3 mm na długości 2 metrów). Wszelkie niedoskonałości podłoża mogą wpłynąć na stabilność i wygląd podłogi, prowadząc do skrzypienia lub rozchodzenia się desek.

Układanie w obu stylach angielskich jest stosunkowo proste do zrealizowania przez doświadczonego parkieciarza, co czyni je często pierwszym wyborem dla wielu projektów, od renowacji po nowe inwestycje. Prosta forma ułatwia również planowanie rozmieszczenia desek i minimalizuje błędy montażowe, co jest szczególnie ważne przy dużych powierzchniach.

Konserwacja podłogi ułożonej we wzór angielski jest standardowa – regularne odkurzanie lub zamiatanie i przecieranie lekko wilgotnym mopem z dedykowanymi środkami do pielęgnacji drewna. Wzór prosty może być nieco bardziej podatny na wizualne ukrywanie drobnych zarysowań wzdłuż usłojenia desek, podczas gdy w układzie diagonalnym ruch wzoru może nieco odwracać uwagę od niewielkich uszkodzeń powierzchniowych.

Decydując się na wzór angielski, warto rozważyć kierunek układania desek. Ułożenie wzdłuż dłuższego boku pomieszczenia może sprawić, że będzie wydawało się ono dłuższe, natomiast ułożenie wzdłuż krótszego boku (lub wszerz pomieszczenia) może je optycznie poszerzyć. W przypadku układu diagonalnego, kąt 45 stopni zawsze wprowadza wrażenie ruchu, niezależnie od proporcji pomieszczenia.

Wybór między układem prostym a diagonalnym często sprowadza się do pożądanego efektu estetycznego i budżetu. Prosty to funkcjonalność i minimalizm, diagonalny to szczypta luksusu i dynamiki. Oba wzory jednak pozostają wierne zasadzie podkreślania naturalnego piękna drewnianych desek. To taka baza, na której można budować różnorodne koncepcje wnętrzarskie, nie tracąc nic z ponadczasowości drewnianej podłogi.

Z perspektywy technicznej, deski w układzie angielskim mogą być montowane na kilka sposobów: klejone bezpośrednio do podłoża, przybijane do legarów lub płyty wiórowej, a także jako podłoga pływająca (przy użyciu desek wielowarstwowych na podkładzie). Każda z tych metod ma swoje specyficzne wymagania i wpływa na akustykę oraz odczucie podłogi pod stopami.

Wzór angielski prosty jest szczególnie popularny przy renowacji starych budynków z okresu międzywojnia, gdzie często stanowił oryginalny sposób układania parkietu, a także w nowoczesnych apartamentach deweloperskich ze względu na łatwość i szybkość instalacji. Diagonalny natomiast znajduje swoje miejsce w bardziej reprezentacyjnych pomieszczeniach.

Układ diagonalny bywa czasem łączony z dekoracyjnymi bordiurami biegnącymi wzdłuż ścian, które podkreślają kąt ułożenia desek i dodają dodatkowej elegancji. Bordiura może być wykonana z desek ułożonych równolegle do ściany lub z innego gatunku drewna czy listwy, co stanowi piękny detal wykończeniowy.

Istotnym aspektem, często pomijanym, jest kwestia akustyki. Podłoga klejona we wzór angielski do solidnego podłoża betonowego zazwyczaj oferuje najlepszą izolację akustyczną w porównaniu do układów pływających czy montowanych na legarach. To ma znaczenie, zwłaszcza w budynkach wielorodzinnych.

Inwestycja w angielski prosty to wybór praktyczności połączonej z ponadczasową estetyką. Jest to fundament, który nie wyjdzie z mody i będzie stanowił spójne tło dla zmieniających się trendów w meblach i dekoracjach. To wzór, który mówi: "mam klasę, ale nie potrzebuję się nią chełpić".

Angielski diagonalny zaś jest dla tych, którzy pragną odrobiny pikanterii i wizualnego urozmaicenia, nie rezygnując jednocześnie z regularności i czystości linii, jaką oferuje układ angielski. Jest jak dobrze skrojony garnitur – elegancki, ale z wyraźnym, choć subtelnym charakterem.

Podsumowując wzory typu angielskiego, mamy do czynienia z dwiema odmianami klasycznego wzoru: prostą, uniwersalną i ekonomiczną bazą, oraz diagonalną, bardziej wyrafinowaną i dynamiczną opcją. Obie jednak charakteryzuje relatywna łatwość instalacji w porównaniu do innych wzorów, co czyni je atrakcyjnym wyborem dla wielu inwestorów, zarówno prywatnych, jak i komercyjnych.

Ostateczny wybór pomiędzy nimi często zależy od preferencji estetycznych, wielkości i kształtu pomieszczenia oraz, oczywiście, budżetu przeznaczonego na podłogę. Nasza redakcja z satysfakcją obserwuje, jak te z pozoru proste wzory potrafią pięknie podkreślić naturalne piękno drewna, tworząc podłogi o wyjątkowej trwałości i uroku.

Jodełka: Odkryj różnice między stylem Klasycznym a Francuskim

Wzór jodełki to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych układów podłóg drewnianych, niosący ze sobą historię i elegancję, która wraca do łask. Możemy wyróżnić dwie główne odmiany, które, choć podobne wizualnie, różnią się kluczowym detalem konstrukcyjnym i estetyką: jodełka klasyczna i jodełka francuska. Rozpoznanie tej różnicy jest kluczowe.

Jodełka klasyczna, często określana mianem herringbone pattern, charakteryzuje się układaniem prostokątnych desek o tych samych wymiarach pod kątem 90 stopni względem siebie, tworząc regularny wzór przypominający ości ryby lub jodełkę. Deski spotykają się dłuższymi krawędziami, tworząc ciągły "zygzak". Był to niegdyś wszechobecny wzór, który można było spotkać zarówno w pałacach, kamienicach, jak i w mniej okazałych mieszkaniach, co świadczy o jego uniwersalności.

Charakterystyczne dla jodełki klasycznej są zazwyczaj mniejsze wymiary elementów – typowe "klepki" parkietowe miały długość od 300 do 600 mm i szerokość od 50 do 90 mm. Dziś na rynku dostępne są również deski o większych rozmiarach w tej samej konwencji, co pozwala na tworzenie nowoczesnych interpretacji tego wzoru, lepiej pasujących do przestronnych wnętrz.

Układanie jodełki klasycznej jest znacznie bardziej pracochłonne i skomplikowane niż układ angielski prosty. Wymaga precyzyjnego przygotowania podłoża, zaznaczenia osi symetrii układu i dbałości o utrzymanie kąta prostego w każdym połączeniu desek. Szacowany odpad materiału jest znacznie wyższy, oscylując w granicach 15-20%, a czasem nawet więcej, w zależności od kształtu i proporcji pomieszczenia. Po prostu, przy cięciach kątowych marnuje się więcej drewna.

Złożoność instalacji jodełki klasycznej przekłada się bezpośrednio na jej koszt – jest on wyraźnie wyższy niż układu angielskiego. To praca dla doświadczonych parkieciarzy, którzy mają "oko" i wprawę w pracy z tym wymagającym, choć satysfakcjonującym wzorem. Czasem widuje się próby samodzielnego montażu, ale zazwyczaj efekt pozostawia wiele do życzenia; to klasyczny przykład "chytry dwa razy traci".

Jodełka francuska, znana jako chevron pattern, jest wzorem o znacznie bardziej formalnym i wyrafinowanym charakterze. Kluczowa różnica polega na tym, że deski używane w tym wzorze są przycinane na krótszych krawędziach pod kątem, najczęściej 45 stopni (choć czasem spotyka się też kąt 60 stopni), a następnie układane tak, że te skośne końce stykają się ze sobą, tworząc ciągły, ostry "grot strzały". To właśnie ten detal nadaje francuskiej jodełce jej unikalny wygląd.

W przeciwieństwie do jodełki klasycznej, gdzie deski spotykają się "na krawędziach", w jodełce francuskiej ich ścięte czoła tworzą idealnie prostą linię, która biegnie wzdłuż pomieszczenia. Ten elegancki szczegół nadaje wnętrzu wrażenie porządku i luksusu, co sprawia, że wzór ten jest często wybierany do najbardziej reprezentacyjnych przestrzeni, takich jak salony, biblioteki czy eleganckie biura. Idealnie odnajduje się w klasycznych, art deco, eklektycznych i nawet nowoczesnych wnętrzach, które czerpią inspirację z przeszłości.

Elementy do jodełki francuskiej to specjalnie przygotowane deski z dociętymi końcami pod kątem 45 stopni, zazwyczaj o stałej szerokości i długości, choć podobnie jak w jodełce klasycznej, rozmiary mogą się różnić (np. 500x90 mm, 600x100 mm). Instalacja jest jeszcze bardziej precyzyjna i wymagająca niż w przypadku jodełki klasycznej, ponieważ nawet niewielki błąd w przygotowaniu podłoża czy cięciu może zepsuć estetykę całej podłogi.

Szacowany odpad materiałowy w przypadku jodełki francuskiej jest zazwyczaj najwyższy spośród wszystkich popularnych wzorów, często przekraczając 20-25%, a w pomieszczeniach o nieregularnym kształcie może sięgać nawet 30% lub więcej. Każde cięcie kątowe to stracony materiał. Ta specyfika sprawia, że jodełka francuska jest najdroższym w instalacji z omówionych dotychczas wzorów, zarówno pod względem materiału, jak i kosztów pracy. Ale czego się nie robi dla luksusu?

Obie jodełki, klasyczna i francuska, charakteryzują się dynamicznym wzorem, który wprowadza ruch i energię do wnętrza. Wzór "zygzaka" lub "grota strzały" optycznie poszerza i wydłuża pomieszczenie, a jego rytmiczna powtarzalność nadaje podłodze głębi. Efekt ten jest szczególnie widoczny, gdy światło pada wzdłuż kierunku wzoru.

Wybierając jodełkę, niezależnie czy klasyczną, czy francuską, decydujemy się na podłogę z charakterem, która staje się integralną częścią aranżacji. Jest to rozwiązanie uniwersalne w sensie stylistycznym – pasuje do wielu estetyk, choć kojarzy się przede wszystkim z klasyczną elegancją i historycznym kontekstem. Współczesne interpretacje, używające większych desek lub nietypowych gatunków drewna, pokazują, że jodełka potrafi być także bardzo nowoczesna.

Jodełka jest wymagająca pod względem podłoża – musi być ono absolutnie płaskie i stabilne. Klejenie elementów parkietowych do podłoża betonowego jest najczęstszą i zalecaną metodą instalacji dla obu rodzajów jodełki. Taka metoda zapewnia najlepszą stabilność i akustykę, minimalizując ryzyko skrzypienia. Możliwe jest również montowanie jodełki na legarach lub płycie OSB, ale wymaga to szczególnej precyzji.

Konserwacja podłogi w jodełkę nie różni się znacząco od pielęgnacji innych podłóg drewnianych, wymaga jednak uwagi przy sprzątaniu wzdłuż wzoru, aby skutecznie zebrać kurz i zabrudzenia. Dynamiczny wzór jodełki potrafi dość skutecznie ukrywać drobne niedoskonałości i zarysowania powierzchni.

W naszym doświadczeniu, klienci często stają przed dylematem wyboru między jodełką klasyczną a jodełką francuską. Klasyczna jest nieco bardziej "zadziorna" i nieformalna w swojej regularności pod kątem 90 stopni, podczas gdy francuska emanuje formalną, wręcz pałacową elegancją dzięki linii utworzonej przez ścięte końce. To subtelne, ale kluczowe różnice w odbiorze wizualnym. Koszt często rozstrzyga ten dylemat na korzyść jodełki klasycznej.

Podłoga w jodełkę jest często centralnym punktem wnętrza, dlatego warto starannie dobrać gatunek drewna, kolor i wykończenie (lakier, olej, wosk). Jasne dęby czy jesiony ułożone w jodełkę nadadzą wnętrzu lekkości, podczas gdy ciemniejsze orzechy czy merbau stworzą atmosferę luksusu i powagi. Kontrast między słojami desek tworzących wzór jest często podkreślany przez odpowiednie oświetlenie boczne.

Montaż jodełki, zwłaszcza francuskiej, wymaga nie tylko umiejętności, ale i artystycznego podejścia. To nie jest praca na akord. Każdy element musi być idealnie spasowany. Efekt końcowy jest jednak wart zachodu – podłoga, która wygląda jak dzieło sztuki, dodaje wnętrzu niepowtarzalnego charakteru i podnosi jego wartość.

Oba wzory jodełki, choć bardziej wymagające i kosztowne, oferują estetykę, której trudno dorównać prostszym układom. Są one symbolem dobrego smaku i dbałości o detale w aranżacji wnętrz. To wybór dla tych, którzy postrzegają podłogę nie tylko jako funkcjonalny element, ale jako integralną część historii i stylu domu.

Jodełka klasyczna w wersji z większych desek jest ciekawym kompromisem między tradycją a nowoczesnością. Daje efekt dynamicznego wzoru, ale w bardziej monumentalnej skali, co pasuje do dużych, otwartych przestrzeni, które wciąż wymagają wyrazistego akcentu na podłodze. Dynamika jodełki potrafi ożywić nawet najbardziej stonowane wnętrza.

Jodełka francuska natomiast to hołd złożony rzemiosłu i luksusowi. Jej czyste, proste linie spotkania desek są urzekające w swojej precyzji. Jest to wzór dla tych, którzy poszukują bezkompromisowej elegancji i gotowi są ponieść związane z tym koszty i wyzwania instalacyjne. Pomyśl o apartamentach w Paryżu czy historycznych rezydencjach – tam najczęściej króluje francuska jodełka.

Podsumowując, różnica między jodełką klasyczną a jodełką francuską tkwi głównie w kącie cięcia desek i sposobie ich stykania się, co prowadzi do odmiennych efektów wizualnych i różnic w stopniu trudności oraz koszcie instalacji. Klasyczna jest bardziej uniwersalna historycznie i nieco prostsza/tańsza w wykonaniu, podczas gdy francuska to szczyt elegancji i precyzji.

Wzór Kasetonowy (Wiedeński): Geometria i elegancja

Wzór kasetonowy (Wiedeński) to prawdziwa arystokracja wśród podłóg drewnianych, kwintesencja geometrycznej precyzji i spektakularnej elegancji. Ten wzór nie jest po prostu sposobem ułożenia desek; to skomponowanie złożonych modułów, które razem tworzą efekt wizualny przypominający mozaikę lub misterny dywan utkany z drewna. Moduły te są najczęściej kwadratowe i zawierają w sobie mniejsze elementy drewniane, ułożone w określone podwzory, na przykład: kratę, wzór Gwiazdy Wiedeńskiej (gdzie elementy układają się wokół centralnego punktu) lub bardziej złożone figury geometryczne. Najpopularniejszą formą kasetonu jest tzw. Wzór Wiedeński.

Charakterystyczne dla kasetonu wiedeńskiego jest naprzemienne ułożenie kwadratowych modułów w taki sposób, że wzór wewnątrz każdego modułu jest obrócony o 90 stopni względem wzoru w sąsiednim module. Tworzy to hipnotyzujący efekt szachownicy wypełnionej dynamiczną geometrją. Ta technika podkreśla trójwymiarowość wzoru i nadaje podłodze niezwykłą głębię i bogactwo detali.

Moduły kasetonowe są zazwyczaj prefabrykowane, co oznacza, że parkieciarz pracuje z gotowymi elementami, a nie pojedynczymi klepkami. Standardowe rozmiary modułów kwadratowych to np. 50x50 cm, 60x60 cm, 80x80 cm, a w bardzo dużych przestrzeniach nawet 100x100 cm czy więcej. Skład poszczególnych kasetonów jest różnorodny i może zawierać elementy o różnych rozmiarach, układach i nawet gatunkach drewna, a czasem wstawki z innych materiałów.

Instalacja wzoru kasetonowego jest bez wątpienia najbardziej wymagająca i skomplikowana spośród wszystkich popularnych wzorów układania parkietu. Wymaga absolutnie idealnego przygotowania podłoża – musi być ono perfekcyjnie równe, gładkie i stabilne. Należy również z największą precyzją wyznaczyć osie układu, ponieważ nawet minimalne odchylenie będzie widoczne w całej powierzchni podłogi ze względu na powtarzalny charakter wzoru. "Pierwszy kaseton decyduje o wszystkim" – to złota zasada przy tym wzorze.

Koszt instalacji kasetonu jest najwyższy spośród wszystkich rozważanych wzorów. Wynika to zarówno z wysokiej ceny samych prefabrykowanych modułów, które wymagają skomplikowanej produkcji, jak i z ogromnej pracochłonności i konieczności zatrudnienia parkieciarzy o najwyższych kwalifikacjach. To praca rzemieślnicza, a nie budowlana. Możemy śmiało powiedzieć, że koszt instalacji metra kwadratowego kasetonu może być nawet kilkukrotnie wyższy niż układu angielskiego prostego, a szacowany odpad materiałowy, mimo użycia modułów, może wynosić 15-30%+, szczególnie w pomieszczeniach z wieloma załamaniami ścian, ze względu na konieczność precyzyjnego docięcia modułów na krawędziach.

Wzór kasetonowy jest dedykowany przede wszystkim do przestronnych pomieszczeń o dużej powierzchni, gdzie może w pełni rozwinąć swój majestat i bogactwo detali. W małych pomieszczeniach ten intensywny, geometryczny wzór może przytłoczyć przestrzeń i sprawić, że będzie wydawała się mniejsza i bardziej zagracona. To wzór, który potrzebuje oddechu i perspektywy, aby został w pełni doceniony. Pomyśl o reprezentacyjnych salach w muzeach czy pałacach – tam kaseton czuje się jak w domu.

Geometryczna elegancja kasetonu sprawia, że jest to idealny wybór do wnętrz o charakterze klasycznym, neoklasycystycznym, a także w luksusowych, tradycyjnych rezydencjach. Może być również ciekawym, kontrastowym elementem w bardzo nowoczesnych wnętrzach, przełamując minimalizm formy bogactwem tekstury i wzoru na podłodze, ale wymaga to odważnych i przemyślanych decyzji projektowych. Nasze studium przypadku dotyczyło apartamentu na ostatnim piętrze nowoczesnego wieżowca, gdzie zastosowanie kasetonu Wiedeńskiego stworzyło niesamowity kontrast z panoramicznymi oknami i minimalistycznymi meblami.

W zależności od wybranego gatunku drewna i kolorystyki elementów tworzących kaseton, wzór może być bardziej stonowany i subtelny, lub bardzo wyrazisty i kontrastowy. Możliwe jest łączenie drewna o różnym kolorze lub usłojeniu w ramach jednego kasetonu, co dodatkowo potęguje efekt wizualny. Elementy mogą być fornirem lub litym drewnem, często o grubości 15-22 mm, co zapewnia trwałość na lata i możliwość wielokrotnego renowowania powierzchni.

Pielęgnacja podłogi kasetonowej jest standardowa dla podłóg drewnianych, choć złożoność wzoru może sprawić, że drobne zabrudzenia i kurz będą mniej widoczne niż na jednolitych powierzchniach. Regularne odkurzanie z użyciem miękkiej szczotki jest kluczowe, aby uniknąć gromadzenia się brudu w załamaniach wzoru.

Montaż kasetonów wymaga nie tylko precyzji w układaniu samych modułów, ale także starannego planowania rozmieszczenia wzoru względem ścian, kominków, filarów i innych stałych elementów architektonicznych. Często wymaga wykonania rysunku technicznego rozkładu kasetonów, aby zminimalizować docinanie elementów w miejscach widocznych lub problematycznych. Liczy się każdy milimetr.

Pomimo wyzwań i kosztów, wzór kasetonowy oferuje nieosiągalny dla innych wzorów poziom estetyki i luksusu. To wybór dla inwestorów, którzy pragną stworzyć wnętrze o unikalnym charakterze, emanujące bogactwem detali i rzemieślniczej doskonałości. Jest to podłoga, która nie jest tłem – ona jest integralną i często centralną częścią aranżacji, elementem, który buduje atmosferę i mówi o statusie. To symbol trwałości, tradycji i najwyższej jakości wykonania. To wzór, który przetrwał wieki i wciąż potrafi zachwycić współczesnego odbiorcę, dodając wnętrzom dostojeństwa i niepowtarzalnego klimatu. Kto by pomyślał, że zwykłe deski potrafią stworzyć coś tak wspaniałego?

Możliwość wykorzystania w kasetonach różnorodnych gatunków drewna otwiera szerokie pole do popisu dla projektantów i inwestorów. Połączenie jasnego dębu z ciemnym orzechem amerykańskim w jednym module potrafi dać spektakularny efekt kontrastu. Różne kierunki usłojenia w sąsiednich elementach kasetonu sprawiają, że podłoga zmienia swój wygląd w zależności od kąta padania światła i perspektywy, z której na nią patrzymy. To żywa powierzchnia, która opowiada swoją historię.

Kaseton Wiedeński to także dowód na to, że klasyczne wzory mogą być wiecznie żywe. Współczesna technologia produkcji umożliwia tworzenie modułów o idealnej precyzji, co ułatwia instalację w porównaniu do czasów, gdy kasetony tworzono ręcznie z pojedynczych listewek bezpośrednio na budowie. Jednak fundament, czyli rzemiosło i dbałość o detal, pozostały niezmienione.

Nasz zespół wielokrotnie miał okazję pracować przy renowacjach podłóg kasetonowych w zabytkowych kamienicach. Odnawianie takiego parkietu to nie tylko praca fizyczna, ale i podróż w czasie, poznawanie dawnych technik i standardów. Widok odrestaurowanego kasetonu, który odzyskał swój pierwotny blask, jest niezwykle satysfakcjonujący i utwierdza nas w przekonaniu o niezwykłej wartości tego wzoru.

Wzór kasetonowy (Wiedeński) to zdecydowanie opcja dla najbardziej wymagających klientów, którzy szukają rozwiązania unikalnego, luksusowego i będącego wyrazem wyrafinowanego gustu. Jest to podłoga, która robi wrażenie i staje się natychmiastowym punktem odniesienia w każdym wnętrzu, w którym się znajduje. Inwestycja w kaseton to inwestycja w niepowtarzalny klimat i historię zamkniętą w drewnie.

Planując instalację kasetonu, należy wziąć pod uwagę jego wysokość, która może być większa niż w przypadku tradycyjnego parkietu, zwłaszcza jeśli moduły są lite i grube. Ma to znaczenie przy planowaniu poziomu podłogi w stosunku do sąsiednich pomieszczeń i wysokości drzwi. Drobiazgi, które trzeba przewidzieć już na etapie projektu.

Reasumując, wzór kasetonowy, a w szczególności Wiedeński, to mistrzowski układ podłogi drewnianej, charakteryzujący się wyjątkową geometrią i elegancją. Choć wymagający pod względem instalacji, kosztów i wielkości przestrzeni, w której jest stosowany, oferuje efekt wizualny nieporównywalny z żadnym innym wzorem. To podłoga dla koneserów, która na zawsze pozostanie synonimem luksusu i rzemieślniczej doskonałości. Każdy kaseton to małe dzieło sztuki.